Tamadun Dunia STPM

Tema 1: Manusia dan Masyarakat

2009-03-31T10:04:00.000-07:00

Kawasan Kajian: Mesopotamia, Mesir, Hwang Ho, Mohenjo Daro dan Harapa, Arab, Yunani,Rom,Melayu dan Barat.

Tempat-tempat lahirnya tamadun awal ialah :
Lembah Tigris - Euphrates : Tamadun Mesopotamia atau Sumeria (3500 SM-2000 SM), Lembah Nil : Tamadun Mesir (310SM - 1075SM), Lembah Indus : Tamadun Indus ( 2500SM -1500SM), Lembah Huang Ho : Tamadun Shang (1800SM), Di Amerika Selatan : Tamadun Inca, Maya, Aztec, Di Yunani: Tamadun Crete, Di Tanah Arab : Tamadun Arab, Di Rom : Tamadun Rom, Di Tanah Melayu : Tamadun Melayu, Di Barat ( Eropah) : Tamadun Barat

Petempatan Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T10:01:00.001-07:00

Tamadun Mesopotamia yang wujud antara tahun 3500 Sm hingga 2000 Sm itu terletak di antara Sungai Tigris dan Euphrates di negara Iraq. Nama Mesopotamia diberi oleh orang Greek purba, telah diasaskan oleh orang Sumeria, diteruskan oleh orang Babylonia dan diikuti oleh orang Assyria. Orang Sumeria dipercayai berasal dari dataran tinggi Asia Tengah. Lembah Sungai Tigris dan Euphrates membolehkan penduduknya mengusahakan pertanian secara besar-besaran.

Petempatan Tamadun Mesir

2009-03-31T10:00:00.000-07:00

Tamadun Mesir (3100SM - 1075SM) terletak di Lembah Sungai Nil, Negeri Mesir. Orang Mesir menganggap Mesir adalah ‘hadiah daripada Sungai Nil’. Ini adalah kerana lebih 90% daripada negara Mesir merupakan kawasan gurun yang tidak subur. Sungai yang mengalir sejauh 750 batu dari hulu ke muara membawa tanah hitam yang subur apabila airnya membanjiri kawasan tebing sungai. Tanah yang subur ini memboleh penanaman 2 atau 3 kali pada satu musim. Dengan tanah subur yang terhad itu orang Mesir mengusahan tanaman dan membuat sistem pengairan. Di sebelah utara negeri ini terbentang Laut Mediterranean.

Petempatan Tamadun Indus / India

2009-03-31T09:59:00.001-07:00

Tamadun yang wujud antara tahun 2500 SM hingga 1500SM ini terletak di Lembah Sungai Indus, negara India.. Seperti tamadun Mesopotamia dan Mesir, tamadun ini juga membawa penduduknya terlibat dalam bidang pertanian. Kegiatan pertanian telah dikesan di dataran lanar Sungai Indus sejak tahun 3000SM lagi.

Petempatan Tamadun Indus / India

2009-03-31T09:59:00.000-07:00

Petempatan Tamadun China

2009-03-31T09:58:00.002-07:00

Tamadun ini wujud pada tahun 1500 SM yang dimulai oleh Tamadun Shang (1500SM - 1100SM). Ia bermula di kawasan munculnya kegiatan pertanian iaitu di lembah Sungai Kuning atau Sungai Hwang Ho di utara negara China. Dari China Utara ini pertanian berkembang, diikuti tamadun dan perluasan politik yang kemudian aspek-aspek ini berkembang ke selatan Tamadun China ini seterusnya tersebar luas ke Jepun, Korea dan ke Asia Tenggara.

Petempatan Tamadun Yunani

2009-03-31T09:58:00.001-07:00

Tamadun Crete ( 2000SM - 1400SM) mengambil sempena nama Pulau Crete yang merupakan salah sebuah pulau Greek merupakan tamadun terawal di Eropah. Tamadun ini tidak seperti tamadun-tamadun Mesopotamia, Mesir, Indus dan China yang kesemuanya wujud di kawasn lembah sungai yang subur. Tanah di kawasan Pulau Crete ini tidak subur untuk pertanian. Penduduknya bergantung kepada perdagangan. Hubungan lebih kepada laut. Dengan itu aktiviti mereka condong kepada pengembaraan, menjelajah, menerokai tanah-tanah baru di samping berniaga. Sebab itulah mereka membuat hubungan dengan tempat lain seperti dengan tamadun Nil, Parsi dan Sumeria.

Petempatan Tamadun Rom

2009-03-31T09:57:00.001-07:00

Rom terletak di atas sebuah bukit kecil di tepi Sungai Tiber, Itali. Di selatannya terbentang Laut Mediterranean.Tamadun ini dikembangkan oleh pendatang-pendatang seperti orang-orang Aryan/Latin ( pantai barat Itali), orang-orang Etruscan (sebelah utara dari kawasan kediaman orang Aryan) dan orang-orang Yunani ( di selatan Itali dan Pulau Sicily).

Petempatan Tamadun Arab

2009-03-31T09:57:00.000-07:00

Ia berkambang di negara Arab yang terletak di kawasan Timur Tengah. Konsep tamadun Arab ini berbeza antara sarjana Islam dan ahli sejarah Barat. Bagi sarjana Islam, negara Arab pasa Zaman Jahiliah hidup dalam kebodohan dan tidak teratur dalam semua bidang kerana ketiadaan Rasul dan kitab agama sebagai petunjuk dan panduan hidup. P.K.Hitti yang mewakili ahli sarjana Barat berpendapat, masyarakat Arab Zaman Jahiliah hanya jahil dari aspek agama dan moral sahaja tetapi bertamadun dalam aspek politik, ekonomi dan ilmu pengetahuan ( tamadun Sabak di Selatan Semenanjung Arab dan Mekah di kawasan Tengah Semenanjung Arab)

Petempatan Tamadun Barat / Eropah

2009-03-31T09:55:00.000-07:00

Tamadun ini terletak di Eropah. Ia bermula menjelang tahun 1500 M dan dikenali sebagai Zaman Moden Awal Eropah selepas berakhirnya Zaman Gelap Eropah ( Zaman Gelap bermula selepas kejatuhan Rom) Benua Eropah mula menempun perubahan dan kemajuan dalam pelbagai ilmu pengetahuan. Bermula zaman inilah kuasa-kuasa Eropah menjelajah, meneroka dan berinteraksi dengan kuasa-kuasa lain di luar Eropah.

Perbandaran Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T09:54:00.000-07:00

Perbandaran wujud selepas kewujudan kawasan tempat tinggal. Dari hidup berkampung dengan bercucuk tanam misalnya akan berkembang menjadi bandar dan seterusnya kota. Inilah yang berlaku pada tamadun Mesopotamia. Selepas 2500 tahun orang Sumeria hidup berkampung dengan bercucuk tanam, kampung-kampung mereka telah berkembang menjadi bandar dan seterusnya menjadi kota. Di peringkat inilah orang Sumeria dikatakan memperoleh ciri-ciri bertamadun..Dikatakan bahawa masyarakat Sumerialah yang telah membina bandar-bandar yang terawal di dunia. Bandar-bandar di Sumer disebut kota dan negara kota kerana setiap bandar merupakan sebuah unit politik yang bebas dengan raja dan dewanya sendiri. Kota-kota itu sentiasa bermusuh-musuhan antara satu sama lain. Contoh bandar dalam tamadun ini ialah , bandar Ur dan Lagash ( negara kota yang terpenting), Uruk (Erish) dan Kish. Bandar-bandar Ur, Assur dan Nippur kategorikan sebagai bandar-bandar metropolis yang dibina secara terancang. Kota Sumeria terletak di tebing sebuah terusan atau sungai berhadapan dengan hutan yang mengandungi rumpun-rumpun pohon kurma, delima, fig dan anggur.Di sebalik hutan ini terdapat tanaman gandum dan barli dan seterusnya terdapat padang-padang rumput untuk binatang ternakan mereka. Setiap kota mempunyai peraturan dan undang-undang perairan yang rumit. Setiap kota mempunyai rumah-rumah yang dibina daripada batu bata dan juga sebuah ziggurat ( piramid dengan sebuah kuil). Kuil/zuggurat dibina untuk memuja dewa-dewa. Penduduk bandar membina benteng pertahanan atau kubu untuk melindungi mereka daripada serangan musuh.

Petempatan Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T09:53:00.002-07:00

Tamadun ini berkembang di Kepulauan Melayu, di Asia Tenggara. Tamadun ini kemudiannya diresapi unsur-unsur Hindu, China dan agama Islam.

Perbandaran Tamadun Mesir

2009-03-31T09:53:00.001-07:00

sebelum tahun 7000 SM telah berlaku revolusi pertanian yang pesat. Perkampungan telah membangun dengan pesat. Dari petempatan kecil telah berkembang menjadi bandar-bandar besar dan beberapa negara kota muncul seperti Kahirah dan Memphis. Bandar-bandar metropolis dirancang dan dibina. Contohnya, Karnak dan Luxor.

Perbandaran Tamadun Indus / India

2009-03-31T09:52:00.002-07:00

Terdapat sebanyak 60 buah bandar dan yang terbesar ialah Mohenjo Daro ( di Sind) dan Harappa (di Punjab). Kedua-dua bandar itu merupakan bandar yang dibina dan dirancang dengan teratur dan merupakan bandar terancang yang terawal dalam sejarah.. Perancangan bandar ini dibuat dengan sempurna dan mengikut grid. Umpamanya, dalam pembinaan sesuatu bangunan, piawai yang tertentu dikenakan supaya bangunan tersebut tahan lama.

Di antara ciri-ciri istimewa bandar-bandar tersebut ialah mempunyai sistem parit yang tersusun, sistem jalan raya yang lurus dan mempunyai sistem saluran najis di bawah tanah ( sistem pembentungan).Longkang-longkang dan parit bawah tanah dibina dan dihubungkan dengan sungai-sungai. Kehidupan penduduk Mohenjo Daro dan Harappa sangat sistematik. Di dalam kota-kota itu terdapat kawasan perumahan berpetak-petak yang dipisahkan oleh jalan yang lurus. Tiap kota mempunyai sebuah kubu yang kuat untuk melindungi bandar daripada serangan musuh. D tengah-tengahnya bandar terdapat sebuah tempat mandi awam (untuk upacara keagamaan). Pembinaan kubu-kubu dan bangunan-bangunan besar menunjukkan ketinggian tamadun Indus.

Perbandaran Tamadun China

2009-03-31T09:52:00.001-07:00

di lembah Hwang Ho sama juga seperti tamadun lain iaitu daripada sebuah perkampungan, berkembang menjadi bandar-bandar metropolis seperti Shang, Anyang, Loyang dan Changgan kerana penduduk yang bertambah ramai. Anyang merupakan bandar yang besar di negara China. Di antara ciri-ciri bandar Anyang ialah merupakan bandar pertama di tebing Sungai Hwang Ho, muncul kira-kira pada tahun 1800SM, merupakan bandar tertua di negeri China dan menjadi ibu kota Dinasti Shang.

Perbandaran Tamadun Yunani

2009-03-31T09:51:00.000-07:00

Tamadun Yunani yang terawal bermula di Pulau Crete yang terletak di Laut Aegean.Kewujudan bandar-bandar dalam tamadun ini didorong oleh perubahan corak kehidupan iaitu dari kehidupan nomad kepada kehidupan yang tetap (terikat kerana pertanian).Mereka telah menubuhkan suku kaum masing-masing. Suku-suku itu pula telah menetap di satu-satu kawasan yang kemudiannya telah membentuk kampung. Kampung-kampung ini kemudiannya telah berkembang menjadi bandar/ kota. Luas tiap-tiap kota adalah antara 80 hingga 800 km persegi dengan purata penduduk seramai 5000 orang. Setiap kota membawa kehidupan sendiri ( tiada perpaduan antara satu kota dengan kota yang lain). Ini berpunca dari keadaan geografi yang berbukit bukau, sistem kepercayaan yang berbeza dan keinginan tiap-tiap kota untuk memiliki kekayaan dan perdagangan masing-masing. Setiap kota mempunyai tentera dan undang-undang masing-masing. Ibu kota Crete ialah Knossus, merupakan kota yang pertama di Eropah. Penduduknya berjumlah 80000 orang. Satu ciri utama kota knossus ialah istananya yang dikelilingi oleh tempat tinggal golongan aristokrat. Golongan miskin tinggal di kawasan industri. Kota Knossus mempunyai jalan-jalan yang tersusun dan sistem pengairan yang lengkap. Tiap-tiap kota dibahagikan kepada 3 bahagian iaitu:
i. Acropolis : merupakan sebuah kawasan yang mempunyai tembok-tembok pertahanan. Kuil yang dipanggil Parthenon dibina dipusatnya untuk memuja Dewi Athena.
ii. Kawasan di bawah Acropolis merupakan kawasan kediaman dan pasar-pasar.
iii. Kawasan di luar kawasan tempat kediaman.

Perbandaran Tamadun Rom

2009-03-31T09:49:00.001-07:00

Tamadun Rom bermula bermula daripada kampung-kampung kecil yang wujud di kawasan selatan Sungai Tiber di Itali. Penduduk yang mendiami kawasan tersebut ialah orang-orang Aryan atau dikenali sebagai orang Latin. Perkampungan mereka telah berkembang menjadi bandar besar dan seterusnya menjadi sebuah empayar. Di bahagian selatan Itali dan Pulau Sicily didiami oleh orang-orang Yunani. Mereka mendirikan bandar-bandar dan mengamalkan kebudayaan Yunani. Rom merupakan sebuah bandar terbesar di Itali. Bandar ini terletak di sebuah bukit kecil di tepi Sungai Tiber. Rom berkembang dan menjadi bandar penting yang akhirnya meliputi tujuh buah bukit di sekitarnya. Apabila Rom jatuh ke tangan orang-orang Etruscan pada abad ke-6 SM, Rom telah muncul sebagai sebuah bandar yang besar dan sebuah tembok dibina mengelilingi ketujuh-tujuh bukit tersebut. Banyak bangunan dibina oleh orang-orang Etruscan. Sebuah pelabuhan juga dibina di tebing Sungai Tiber untuk urusan perdagangan.

Organisasi Sosial Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T09:49:00.000-07:00

Masyarakat Mesopotamia terbahagi kepada 3 kelas. Kelas yang tertinggi dikenali sebagai amelu atau kanun bangsawan.
Kelas kedua ialah mushkinu (kelas pertengahan) dan yang di bawah sekali ialah hamba abdi. Kelas atasan terdiri daripada pegawai-pegawai kerajaan, golongan agama (pendeta, paderi atau rahib) dan tentera. Golongan yang paling berkuasa dalam tamadun Mesopotamia ialah golongan agama.
Kelas pertengahan terdiri daripada pedagang-pedagang, guru, juruwang, ahli nujum, ahli sains, ahli silap mata, petani dan tukang.
Kelas yang paling bawah merupakan kelas hamba abdi. Hamba abdi telah wujud di Mesopotamia sejak awal lagi tetapi tidaklah dipandang hina. Golongan hamba ini terdiri daripada orang tawanan perang, penjenayah, orang yang telah dijadikan hamba abdi sejak kanak-kanak lagi dan orang tempatan yang dijual beli. Sekiranya seorang hamba patuh dan setia kepada tuannya, dia boleh dibebaskan. Hamba abdi boleh berkahwin dengan orang biasa dan apabila ibu bapa mereka meninggal, anaknya akan dibebaskan. Mereka diberi keistimewaan tertentu dan boleh membuat rayuan kepada pihak yang berkuasa tetapi mereka tidak diberi peluang dalam pentadbiran. Orang dari kelas mushkinu diberi kebebasan dalam semua perkara dan tidak diwajibkan berkhidmat dalam tentera kecuali bila negeri menghadapi bahaya ancaman luar. Pergerakan dari satu kelas ke kelas lain adalah sukar. Orang perempuan tidak dianggap sebagai barang jualan tetapi dianggap sebagai seorang individu dan warganegara. Dia mempunyai hak ke atas wangnya sendiri, harta benda suaminya dan ayahnya ddn boleh menjalankan perniagaannya sendiri dan mempunyai hamba abdi sendiri. Jika dia menguruskan perniagaan suaminya semasa ketiadaan suaminya, dia berhak menerima sepertiga dari keuntungan yang diperolehi. Sebaliknya, seseorang yang berhutang boleh menyuruh isterinya menjadi hamba kepada orang yang memberi hutang tetapi hanya dalam jangka waktu 3 tahun sahaja.

Organisasi Sosial Tamadun Mesir

2009-03-31T09:48:00.001-07:00

Susun lapis masyarakat Mesir terbahagi kepada 3 kelas iaitu Kelas Atasan, Kelas Pertengahan dan Kelas Bawahan. Firaun diletakkan pada kedudukan tertinggi dalam hiraki masyarakat Mesir kerana beliau dianggap sebagai tuhan. Kelas atasan terdiri daripada pendeta dan golongan bangsawan. Golongan pendeta diberi kedudukan yang tinggi kerana agama merupakan unsur penting dalam kehidupan orang Mesir.Tugas pendeta ialah melakukan kerja-kerja sembahyang dan pengkebumian. Golongan bangsawan dianggap penting kerana mereka membantu Firaun dalam pentadbiran. Mereka memegang jawatan sebagai gabenor daerah, pemungut cukai dan pegawai istana. Kelas pertengahan terdiri daripada pedagang, artisan dan kumpulan profesional seperti guru, artis, doktor dan jurutulis. Kelas bawahan yang merupakan golongan terbesar terdiri daripada petani dan hamba abdi. Para petani menyerahkan sebahagian daripada hasil mereka kepada kerajaan sebagai cukai. Hamba abdi yang merupakan golongan terendah terdiri daripada tawanan perang dan orang yang dijual beli. Kebanyakan mereka bekerja di projek pengairan, kuari kerajaan dan kuil. Terdapat mobiliti sosial dalam masyarakat Mesir. Seseorang yang berbakat boleh bergerak dari peringkat bawah ke peringkat yang lebih tinggi. Kedudukan kaum wanita dalam masyarakat Mesir adalah tinggi/ penting kerana harta tanah diturunkan dari ibu kepada anak perempuan. Wanita juga boleh menaiki takhta kerajaan. Mereka juga mempunyai hak membeli dan menjual harta. Mereka juga dipandang mulia jika boleh melahirkan ramai anak.

Organisasi Sosial Tamadun Indus / India

2009-03-31T09:48:00.000-07:00

Tidak banyak catatan tentang organisasi sosial tamadun awal di Lembah Indus, India. Seperti tamadun Mesopotamia dan Mesir, tamadun India juga mempunyai 3 kelas masyarakat. Kelas Atasan terdiri daripada golongan pendeta, pendeta raja (golongan bangsawan) dan pemilik tanah yang menikmati kehidupan mewah. Kelas pertengahan terdiri daripada golongan artisann, pedagang, petani ( yang mengusahakan tanaman barli, padi, gandum dan kapas) dan penternak binatang (menternak kambing biri-biri, lembu, ayam dan khinzir). Kelas terendah sekali terdiri daripada hamba abdi.

Organisasi Sosial Tamadun China

2009-03-31T09:47:00.000-07:00

Susun lapis masyarakat China pada zaman pemerintahan Dinasti Shang terdiri daripada tiga lapisan (tidak termasuk raja). Raja mempunyai kedudukan yang paling tinggi dan berkuasa mutlak. Raja dibantu oleh golongan bangsawan. Golongan bangsawan menduduki hiraki yang tertinggi dalam sistem feudal yang diwujudkan oleh Dinasti Chou. Melalui sistem feudal, Dinasti Chou memberi kuasa kepada golongan bangsawan mentadbir sesatu wilayah secara mutlak. Golongan atasan menghabiskan masa lapang mereka dengan berburu, mengadakan jamuan besar dan mendengan muzik. Selepas golongan bangsawan ialah golongan petani. Golongan ini merupakan golongan terbesar dalam masyarakat Shang. Semasa pemerintahan Dinasti Chou, sebilangan petani yang bekerja di sawah-sawah kecil telah menjadi hamba berhutang kerana gagal mengeluarkan hasil yang mencukupi. Selepas golongan petani terdapat golongan artisan, peniaga dan askar. Kaum wanita dipandang rendah.

Organisasi Sosial Tamadun Yunani

2009-03-31T09:46:00.001-07:00

Masyarakat Sparta terdiri daripada 3 golongan iaitu Golongan Peer (yang terdiri daripada golongan pemerintah dan pemilik tanah), Golongan Perioeci ( orang bebas yang menjalankan kegiatan perdagangan dan perusahaan) dan Golongan Helot ( petani dan hamba abdi yang mengerjakan tanah golongan Peer). Golongan Peer diwajibkan mengikuti latihan ketenteraan kerana mereka sering menghadapi pemberontakan dari golongan Helot. Hanya bayi golongan Peer yang sihat sahaja dibenarkan hidup. Ibunya memelihara anaknya selama 7 tahun dan selepas itu kerajaan mengambilnya untuk diberi latihan ketenteraan. Setiap lelaki harus berkorban untuk negaranya. Anak perempuan diberilatihan gimnastik dan ditanamkan dengan fahaman bahawa mereka mesti berkhidmat untuk negara dengan menjadi isteri yang setia. Di Athens, masyrakatnya dibahagikan kepada 2 golongan iaitu golongan bangsawan dan golongan orang biasa ( terdiri daripada warganegara dan bukan warganegara). Golongan bangsawan memiliki kawasan tanah terbaik dan menguasai bidang politik. Golongan petani yang gagal membayar hutang golongan bangsawan telah menjadi hamba kepada golongan bangsawan. Masyarakat Athens lebih mementingkan kebebasan dan hak indiviidu.

Organisasi Sosial Tamadun Rom

2009-03-31T09:46:00.000-07:00

Masyarakat Rom dibahagikan kepada 3 kelas iaitu:

1. Golongan Patrisian : golongan bangsawan yang merupakan pemilik tanah yang kaya, memonopoli jawatan Konsul dan keahlian Senat.

2. Golongan Plebeian : rakyat jelata yang terdiri daripada petani kecil ( masyarakat Rom terbesar), artisan dan peniaga. Mereka dipaksa membayar cukai yang tinggi serta berkhidmat dalam angkatan tentera Rom. Dari segi politik, pada tahap awal mereka hanya dibenarkan menjadi ahli Perhimpunan Centuriate. Hinggatahun 445SM mereka dilarang berkahwin dengan golongan Patrician.

3. Golongan hamba :kebanyakan golongan ini terdiri dari orang tawanan. Mereka bekerja diladang, kilang atau pembantu rumah golongan atasan.
Kaum wanita Rom mempunyai status yang lebih baik daripada wanita Athens. Mereka membantu mengasuh anak-anak dan memberi nasihat dalam soal peribadi. Wanita kelas atasan Rom menerima pendidikan tinggi dan boleh memperoleh harta.

Organisasi Sosial Tamadun Arab

2009-03-31T09:45:00.001-07:00

Organisasi Sosial masyarakat Arab zaman sebelum kedatangan Ialam ( Zaman Arab Jahuliah) menampakkan pengamalan sistem kelas dan kasta. Di kawasan Arab Tengah atau Hijaz umpamanya, kelas tertinggi dipegang oleh golongan aristokrat keturunan Quraisy. Meeka merupakan kelas pemerintah, bukan sahaja kerana keturunan mereka bahkan juga kerana kekayaan mereka. Walau bagaimanapun terdapat juga di kalangan mereka yang tidak berada tetapi masih berpengaruh seperti Abu Talib, bapa saudara Nabi Muhammad. Selepas kaum Quraisy barulah diikuti oleh kabilah-kabilah lain yang tinggal berdekatan dengan Kaabah. Pada zaman Qusai bin Kilab menjadi pemerintah Mekah, martabat sesatu kabilah diukur berdasarkan jauh dekatnya kediaman mereka dari kaabah. Kabilah Bani Zohrah merupakan kabilah yang lebih mendekati kabilah Quraisy. Sebagai suatu sistem sosial ala feudalisme, terdapat kelas hamba abdi yang besar bilangannya. Mereka tidak mempunyai apa-apa hak hingga batang tubuh sendiri dapat dijual belikan. Kebanyakan mereka orang Arab juga tetapi sesetengahnya bukan berbangsa Arab. Tentang kedudukan kaum wanita, pada umumnya nilai mereka sangat rendah pada pandangan masyarakat Jahiliah. Mereka merasa malu apabila mendapat anak perempuan dan kerana itu telah menjadi kebiasaan mereka menanam hidup-hidup anak perempuan mereka. Kaum wanita hanya layak menjadi pemuas seks kaum lelaki. Walau bagaimanapun, kedudukan sosial yang berkelas-kelas dan memandang rendah kepada kaum wanita itu telah dihapuskan apabila agama Islam menyinari bumi Arab. Semua manusia dianggap satu ummah yang tidak dibeza-bezakan melalui pangkat, harta mahupun jantina di sisi Allah. Kayu ukur kemuliaan seseorang manusia itu dinilai dari segi ketakwaannya.

Organisasi Sosial Tamadun Barat / Eropah

2009-03-31T09:45:00.000-07:00

Keruntuhan Empayar Rom pada sekitar abad ke-5 M telah memulakan zaman pertengahan Eropah( selama 1000 tahun). Peringkat awal zaman pertengahan itu dianggap sebagai zaman gelap kerana Eropah melalui satu peringkat yang kurang maju perpecahan politik, kemersotan ekonomi dan kongkongan agama Kristian terhadap masyarakatnya). Masyarakat Eropah masa itu terbahagi kepada 2 golongan iaitu pemimpin ( terdiri daripada raja dan bangsawan/ vassal) dan yang dipimpin ( rakyat biasa / serf ) Raja berada pada kedudukan tertinggi, diikuti lapisan kedua iaitu golongan bangsawan/vassal dan ahli agama. Golongan rakyat biasa itu terdiri daripada petani dan rakyat biasa. Mereka bukanlah hamba tetapi mereka tidak bebas sepenuhnya. Mereka bekerja untuk tuan mereka iaitu golongan pada lapisan kedua tadi. Mereka terikat kepada pemimpin atau tuan mereka dan tidak bebas bergerak atau berpindah dari satu tempat ke tempat lain. Kedudukan mereka adalah di antara hamba dengan orang bebas. Sistem begini dipanggil sistem feudal. Apabila zaman pertengahan itu berakhir, zaman moden Eropahpun bermula pada sekitar tahun 1500M. Organisasi sosial Eropah turut berubah dengan kemerosotan sistem feudal. Peningkatan pertanian dagangan, perkembangan bandar dan sektor perusahaan telah memberi peluang kepada golongan serf ini bebas dari belenggu tuan tanahnya. Ada di antara mereka yang melarikan diri ke bandar untuk menjadi buruh upahan.

Organisasi Sosial Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T09:44:00.000-07:00

Di Alam Melayu juga menampakkan organisasi sosial yang mementingkan kelas. Terdapat 2 kelas manusia. Kelas teratas mengandungi raja dan bangsawan. Kelas kedua pula terdiri daripada rakyat jelata yang menjadi hamba kepada golongan pertama tadi. Hiraki sosial yang membeza-bezakan taraf manusia ini sebenarnya adalah bertolak dari ajaran kasta Hindu. Di Srivijaya misalnya, terdapat dua kelas yang utama iaitu kepas pemerintah dan kelas diperintah. Kelas-kelas ini dibahagikan pula kepada 4 golongan ( golongan raja, bangsawan, orang merdeka dan hamba abdi). Kedudukan wanita di alam Melayu tidak dipandang rendah, malah ada di kalangan mereka berpeluang menjadi pemerintah seperti yang berlaku di Majapahit dan di Bali. Apabila Islam mula mengambil tempat di alam Melayu, perbezaan taraf manusia mula dikikis tetapi mengambil masa yang agak lama.

Kepercayaan dan Agama

2009-03-31T09:43:00.002-07:00

Antara ciri-ciri tamadun ialah adanya kepercayaan dan agama dalam kehidupan manusia. Nilai-nilai kepercayaan dan agama adalah satu ciri penting dalam kemunculan sesuatu tamadun seperti yang terdapat dalam tamadun Mesopotamia, Mesir, Lembah Indus dan Hwang Ho. Pemerintah menanggung perbenlanjaan yang tinggi untuk perkara-perkara keagamaan. Sejumlah besar kutipan cukai dikhaskan untuk keperluan agama dan untuk membina tempat-tempat ibadat seperti kuil dan sebagainya. Masyarakat tamadun awal mempercayai kewujudan banyak tuhan atau polytheistic. Unsur alam semula jadi dijadikan sesuatu untuk disembah bagi tujuan menjauhkan malapetaka. Kepercayaan terhadap unsur alam mempengaruhi setiap aspek kehidupan. Contohnya, dalam bidang pertanian, mereka memuja unsur alam untuk mendapatkan hasl yang banyak. Keadaan tersebut telah membawa kepada penyembahan berhala untuk mendapatkan perlindungan.

Kepercayaan Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T09:43:00.001-07:00

Agama orang Sumeria bersifat politeisme. Mereka menyembah banyak tuhan atau dewa dewi yang mempunyai ciri-ciri bentuk manusia. Dewa dewi ini dipercayai mendatangkan kebaikan atau keburukan. Mereka tidak menyembah raja mereka tetapi menganggap raja sebagai wakil tuhan di dunia.Tuhan utama orang Sumeria ialah Anu (dewa/tuhan langit), Enlil (tuhan bumi),Enki (tuhan air). Menurut kepercayaan orang Sumeria, nasib negara, rakyat dan kejadian alam ditentukan oleh dewa-dewa. Contohnya, dewa Dumumi dan dewa Inanna menentukan musim bungaan danmusim salji. Orang Sumeria tidak percaya kepada kehidupan selepas mati. Menurut orang Sumeria, tuhan-tuhan mereka tidak pernah berkuasa ke atas kehidupan di akhirat. Penyembahnya berddoa meminta rahmat kebendaan dan dipanjangkan umur. Mereka percaya bahawa bencana alam seperti banjir dan kebuluran merupakan hukuman yang ditimpa ke atas mereka. Mereka juga percaya bahawa jika mayat tidak dikebumikan, si mati akan bangkit merayau-rayau di lorong-lorang untuk mencari makanan. Mereka sangat takut kepada hantu orang mati.Sebab itulah mereka sangat mengambil berat tentang pengkebumian orang mati. Mayat yang ditanam dibekalkan dengan makanan yang diisi dalam takar. Mayat lelaki dibekalkan dengan kail dan senjata, mayat perempuan pula dibekalkan cermin yang dibuat dari tembaga. Barang-barang lain yang dibekalkan ialah seperti kereta kuda, barang perhiasan dan barang-barang lain yang dimiliki olehnya temasuk orang gaji. Mereka mengkebumikan mayat di bawah lantai rumah supaya roh simati tidak berasa diketepikan dan dapat bersama dengan keluarganya ketika menyembah tuhan keluarga mereka. Orang Sumeria menyembah tuhan yang dipercayai turun ke bumi untuk melindungi negara kota mereka. Dengan itu mereka membina ziggurat ( kuil yang berbentuk piramid yang bertingkat-tingkat setinggi 6 atau 7 tingkat). Ziggurat ini berbentuk menara dan lebih tinggi dari bangunan-bangunan lain yang ada di dalam kota. Kuil ini biasanya dibina di atas bukit. Oleh kerana ziggurat itu tinggi, ia boleh kelihatan berbatu-batu jaraknya. Kuil merupakan bangunan yang paling penting di dalam sesebuah bandar. Pejabat-pejabat perniagaan dan pentadbiran dan gudang terletak di dalam perkarangan kuil. Tempat pemujaan merupakan tempat paling penting dalam kuil. Mereka menjalankan upacara pemujaan tuhan bagi mengelakkan malaa petaka yang dianggap sebagai hukuman tuhan. Ziggurat pertama telah dibina di kota Nippur untuk tuhan Enlil. Ketua sami juga merupakan ketua bandar. Ini kerana dasar pemerintahan Sumeria berbentuk teokrasi ( agama sebagai dasar pemerintahan). Setiap kota di Sumeria mempunyai sebuah kuil. Setiap negara kota mempunyai dewa penaung (patron deity).Mereka percaya, tuhan yang dipuja oleh sesebuah bandar menetap di menara kuil. Di antara upacara agama yang dijalankan ialah pemujaan dan pengorbanan. Upacara pemujaan dijalankan di dalam ziggurat. Pengorbanan dibuat hanya apabila raja-raja meninggal dunia. Apabila raja-raja meninggal dunia, pengiring-pengiringnya turut mengiringi kematian itu ( mati bersama/dibunuh). Dalam tugu-tugu diraja dijumpai bersama mayat itu ialah barang-barang hiasan seperti emas dan perak. Mayat raja/permaisuri dipakaikan pakaian yang lengkap dan serba indah, lengkap dengan barang kemas yang bertatahkan permata.

Kepercayaan Tamadun Mesir

2009-03-31T09:42:00.000-07:00

Di Mesir, masyarakatnya mempercyai bahawa alam dikuasi oleh tuhan-tuhan yang menetukan hidup atau mati segala benda yang wujud di muka bumi ini. Antara nama tuhan atau dewa orang Mesir ialah Amon-Re (tuhan matahari), seth, Isis (tuhan bulan), Osiris (tuhan Sungai Nil), Thoth, Horus, Bast, Anubis, Khnum, Nepthys, Nut (tuhan langit), Shu (tuhan udara) dan ptah. Mereka juga menyembah tuhan tanaman dan tuhan binatang.. Tuhan yang paling penting dan dianggung-agungkan oleh mereka ialah Amon re dan Osiri..Menurut kepercayaan mereka, seth ialah tuhan jahat yang selalu menyebabkan tanaman rosak. Firaun Amenhotep IV atau Akhenaton 9 kira-kira tahun 1375-1360SM) pernah cuba memperkenalkan idea satu tuhan tetapi ditentang oleh sami-sami. Akhirnya beliau terpaksa juga membenarkan pemujaan ramai tuhan. Orang Mesir juga percaya tentang kehidupan roh selepas mati. Oleh itu mereka mengawet mayat (mumia) untuk menghalangnya dari menjadi reput. Mereka percaya bahawa tuhan Osiris akan memberi kehidupan selepas seseorang itu mati. Mayat ditanam bersama-sama dengan makanan, pakaian, perkakas rumah dan barang kemas supaya hidup bahagia di akhirat. Selain dari itu, mayat juga dibekalkan dengan patung-patung kecil dan model-model kapal sebagai simbul kekayaan yang akan dimilki oleh si mati itu.dalam dunia akhirat kelak. Papyrus bergulung yang tertulis di atasnya mentera turut ditanam bersama dengan tujuan bagi mengelakkan rohnya menceritakan kejahatan seseorang di dunia semasa tuhan-tuhan mengadilinya. Kadang-kadang ilmu sihir, buku-buku nyanyian dan sajak juga ditanam bersama untuk menjadi hiburan kepada seseorang itu di akhirat kelak.. Mereka percaya bahawa tiap-tiap amalan baik atau jahat akan diadili di akhirat dengan berbagai-bagai ujian. Jantung orang mati akan ditimbang. Mereka yang lulus ujian itu akan masuk ke syurga, manakala yang gagal akan ditelan raksaksa. Orang Mesir menyediakan badan yang yang telah dimumiakan( awet) sebagai tempat roh bersemadi. Piramid dibina untuk menyimpan harta Firaun yang telah mati dan mayat yang telah dimumiakan. Piramid yang terkenal ialah piramid raja Khufu (Cheops) yang dibina oleh Giza.

Kepercayaan Tamadun Indus / India

2009-03-31T09:41:00.000-07:00

Masyarakat tamadun Lembah Indus juga percaya kepada banyak tuhan (politeisme).Mereka menyembah dewa dewi. Salah satu tuhan atau dewa yang mereka sembah ialah Tuhan Bermuka Tiga (Mother - Goddess). Ada ahli sejarah yang berpendapat bahawa Tuhan Bermuka Tiga itu adalah Siva. Bagi masyarakat Lembah Indus, dewi yang paling utama ialah Dewi Alam atau Tuhan Ibu. Bilangan patung yang banyak dijumpai menunjukkan bahawa penduduk di Lembah Indus menyembah binatang dan pokok. Kehadiran simbol swastika ( ) dan roda membuktikan orang Indus menyembah tuhan matahari. Terdapat juga tanda-tanda bahawa mereka memuja alat kemaluan lelaki sebagai pembawa benih atau zuriat yang dinamakan linga yang kemudian dikaitkan dengan Dewa Hindu Siva. Sebutir batu hitam yang menyerupai Sivalingam telah ditemui di Lembah Indus. Selepas kedatangan orang-orang Aryan pada tahun 1500 SM, mereka membawa kepercayaan menyembah pelbagai tuhan. Antaranya ialah tuhan Indra (tuhan perwira), Vayu, Agni ( tuhan api), Dyaus (tuhan langit) dan varuna (tuhan hujan). Orang Aryan percaya bahawa tuhan mereka akan melindungi daripada segala kejahatan dan menghukum sesiapa yang bersalah. Ahli-ahli arkeologi belum menemui kuil-kuil pemujaan. Ini menunjukkan upacara pemujaan dijalankan di rumah kediaman. Mereka menjalankan upacara mengorbankan binatang tetapi tidak termasuk lembu kerana lembu dianggap suci terutama lembu jantan. Sebab itulah lembu jantan disembah. Pemujaan terhadap batu bata, pokok dan sungai atau boleh jadi roh juga diamalkan. Kepercayaan animisme ini merupakan penyembahan terhadap Nages, Yaksoas yang dianggap penjelmaan roh. Bukti-bukti menunjukkan kepercayaan ini diamalkan di Mohenjo Daro. Masyarakat Indus juga menjalankan upacara pengkebumian dan pembakaran mayat. Orang yang mati akan ditanam bersama-sama dengan alat-alat tembikar dan barang-barang perhiasan. Air dianggap suci dan mandi adalah satu upacara yang penting. Di bandar besar terdapat tempat mandi awam untuk menjalankan upacara agama.

Agama Tamadun Arab

2009-03-31T09:24:00.002-07:00

Zaman sebelum Nabi Muhammad diutus menjadi Rasul bagi menyebarkan agama Islam di bumi Arab, terdapat berbagai agama. Agama di situ terbahagi kepada dua iaitu agama Ilahi/Wahyu (agama Hanif, Nasrani dan Yahudi) dan agama ciptaan manusia ( menyembah berhala, menyembah cakrawala, menyembah padang pasir, menyembah api/majusi. Apabila Islam disebarkan di Mekah pada tahun 610M agama Islam mula mengambil tempat agama-agama yang sedia ada di situ dan selepas kira-kira 23 tahun Islam disebarkan ( selepas pembukaan Kota Mekah) seluruh bumi Arab menerima agama Islam. Agama-agama Yahudi dan Nasrani mula lenyap dari bumi Arab.

Agama Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T09:24:00.001-07:00

Agama yang mula-mula sekali meresap masuk ke alam Melayu ialah agama Hindu ( sebelum abad pertama Masihi lagi), diikuti oleh agama Buddha. Setelah lebih dari 7 abad, Alam Melayu mula menerima ajaran Islam yang disebarkan oleh pedagang-pedagang dan pendakwah-pendakwah Islam dari Arab dan Gujerat. Apabila kuasa-kuasa Barat seperti Portugis ( abad ke-16M), Belanda dan Inggeris menjajah negeri-negeri di Alam Melayu, agama Kristian pula mula disebarkan.

Tema 1: Manusia dan Masyarakat

2009-03-31T09:24:00.000-07:00

Tajuk 1.2: Kemunculan Tamadun

Kawasan Kajian: Mesopotamia, Mesir, Hwang Ho, Mohenjo Daro dan Harapa, Arab, Yunani,Rom,Melayu dan Barat.
Tempat-tempat lahirnya tamadun awal ialah :
Lembah Tigris - Euphrates : Tamadun Mesopotamia atau Sumeria (3500 SM-2000 SM), Lembah Nil : Tamadun Mesir (310SM - 1075SM), Lembah Indus : Tamadun Indus ( 2500SM -1500SM), Lembah Huang Ho : Tamadun Shang (1800SM), Di Amerika Selatan : Tamadun Inca, Maya, Aztec, Di Yunani: Tamadun Crete, Di Tanah Arab : Tamadun Arab, Di Rom : Tamadun Rom, Di Tanah Melayu : Tamadun Melayu, Di Barat ( Eropah) : Tamadun Barat

1. Petempatan

Tamadun Mesopotamia
Tamadun Mesopotamia yang wujud antara tahun 3500 Sm hingga 2000 Sm itu terletak di antara Sungai Tigris dan Euphrates di negara Iraq. Nama Mesopotamia diberi oleh orang Greek purba, telah diasaskan oleh orang Sumeria, diteruskan oleh orang Babylonia dan diikuti oleh orang Assyria. Orang Sumeria dipercayai berasal dari dataran tinggi Asia Tengah. Lembah Sungai Tigris dan Euphrates membolehkan penduduknya mengusahakan pertanian secara besar-besaran.

Tamadun Mesir
Tamadun Mesir (3100SM - 1075SM) terletak di Lembah Sungai Nil, Negeri Mesir. Orang Mesir menganggap Mesir adalah ‘hadiah daripada Sungai Nil’. Ini adalah kerana lebih 90% daripada negara Mesir merupakan kawasan gurun yang tidak subur. Sungai yang mengalir sejauh 750 batu dari hulu ke muara membawa tanah hitam yang subur apabila airnya membanjiri kawasan tebing sungai. Tanah yang subur ini memboleh penanaman 2 atau 3 kali pada satu musim. Dengan tanah subur yang terhad itu orang Mesir mengusahan tanaman dan membuat sistem pengairan. Di sebelah utara negeri ini terbentang Laut Mediterranean.

Tamadun Indus
Tamadun yang wujud antara tahun 2500 SM hingga 1500SM ini terletak di Lembah Sungai Indus, negara India.. Seperti tamadun Mesopotamia dan Mesir, tamadun ini juga membawa penduduknya terlibat dalam bidang pertanian. Kegiatan pertanian telah dikesan di dataran lanar Sungai Indus sejak tahun 3000SM lagi.

Tamadun China
Tamadun ini wujud pada tahun 1500 SM yang dimulai oleh Tamadun Shang (1500SM - 1100SM). Ia bermula di kawasan munculnya kegiatan pertanian iaitu di lembah Sungai Kuning atau Sungai Hwang Ho di utara negara China. Dari China Utara ini pertanian berkembang, diikuti tamadun dan perluasan politik yang kemudian aspek-aspek ini berkembang ke selatan Tamadun China ini seterusnya tersebar luas ke Jepun, Korea dan ke Asia Tenggara.

Tamadun Yunani
Tamadun Crete ( 2000SM - 1400SM) mengambil sempena nama Pulau Crete yang merupakan salah sebuah pulau Greek merupakan tamadun terawal di Eropah. Tamadun ini tidak seperti tamadun-tamadun Mesopotamia, Mesir, Indus dan China yang kesemuanya wujud di kawasn lembah sungai yang subur. Tanah di kawasan Pulau Crete ini tidak subur untuk pertanian. Penduduknya bergantung kepada perdagangan. Hubungan lebih kepada laut. Dengan itu aktiviti mereka condong kepada pengembaraan, menjelajah, menerokai tanah-tanah baru di samping berniaga. Sebab itulah mereka membuat hubungan dengan tempat lain seperti dengan tamadun Nil, Parsi dan Sumeria.

Tamadun Rom
Rom terletak di atas sebuah bukit kecil di tepi Sungai Tiber, Itali. Di selatannya terbentang Laut Mediterranean.Tamadun ini dikembangkan oleh pendatang-pendatang seperti orang-orang Aryan/Latin ( pantai barat Itali), orang-orang Etruscan (sebelah utara dari kawasan kediaman orang Aryan) dan orang-orang Yunani ( di selatan Itali dan Pulau Sicily).

Tamadun Arab
Ia berkambang di negara Arab yang terletak di kawasan Timur Tengah. Konsep tamadun Arab ini berbeza antara sarjana Islam dan ahli sejarah Barat. Bagi sarjana Islam, negara Arab pasa Zaman Jahiliah hidup dalam kebodohan dan tidak teratur dalam semua bidang kerana ketiadaan Rasul dan kitab agama sebagai petunjuk dan panduan hidup. P.K.Hitti yang mewakili ahli sarjana Barat berpendapat, masyarakat Arab Zaman Jahiliah hanya jahil dari aspek agama dan moral sahaja tetapi bertamadun dalam aspek politik, ekonomi dan ilmu pengetahuan ( tamadun Sabak di Selatan Semenanjung Arab dan Mekah di kawasan Tengah Semenanjung Arab)

Tamadun Melayu
Tamadun ini berkembang di Kepulauan Melayu, di Asia Tenggara. Tamadun ini kemudiannya diresapi unsur-unsur Hindu, China dan agama Islam.

Tamadun Barat
Tamadun ini terletak di Eropah. Ia bermula menjelang tahun 1500 M dan dikenali sebagai Zaman Moden Awal Eropah selepas berakhirnya Zaman Gelap Eropah ( Zaman Gelap bermula selepas kejatuhan Rom) Benua Eropah mula menempun perubahan dan kemajuan dalam pelbagai ilmu pengetahuan. Bermula zaman inilah kuasa-kuasa Eropah menjelajah, meneroka dan berinteraksi dengan kuasa-kuasa lain di luar Eropah.

Tamadun-tamadun Mesopotamia, Mesir, Indus dan China lahir di lembah sungai. Kenapa?
1. Di lembah-lembah sungai terdapat tanah-tanah yang subur dan amat sesuai untuk aktiviti pertanian dan penternakan. Kesuburan tanah membolehkan tanaman makanan diusahakan dengan banyak dan boleh menampung penduduk yang ramai.
2. Sesuai untuk dijadikan kawasan petempatan kerana tidak berbukit bukau.
3. Muka bumi yang landai dan datar serta rendah memudahkan manusia membuat kediaman yang selesa.
4. Mudah dapat sumber makanan di sungai seperti ikan.
5. Kemudahan belayar, pengangkutan dan perhubungan.
6. Tanah liat yang ada di situ membolehkan manusia membuat alat-alat keperluan harian seperti belanga, pasu tempayan, bahan binaan membuat tempat kediaman.

2. Perbandaran
Perbandaran wujud selepas kewujudan kawasan tempat tinggal. Dari hidup berkampung dengan bercucuk tanam misalnya akan berkembang menjadi bandar dan seterusnya kota. Inilah yang berlaku pada tamadun Mesopotamia. Selepas 2500 tahun orang Sumeria hidup berkampung dengan bercucuk tanam, kampung-kampung mereka telah berkembang menjadi bandar dan seterusnya menjadi kota. Di peringkat inilah orang Sumeria dikatakan memperoleh ciri-ciri bertamadun..Dikatakan bahawa masyarakat Sumerialah yang telah membina bandar-bandar yang terawal di dunia. Bandar-bandar di Sumer disebut kota dan negara kota kerana setiap bandar merupakan sebuah unit politik yang bebas dengan raja dan dewanya sendiri. Kota-kota itu sentiasa bermusuh-musuhan antara satu sama lain. Contoh bandar dalam tamadun ini ialah , bandar Ur dan Lagash ( negara kota yang terpenting), Uruk (Erish) dan Kish. Bandar-bandar Ur, Assur dan Nippur kategorikan sebagai bandar-bandar metropolis yang dibina secara terancang. Kota Sumeria terletak di tebing sebuah terusan atau sungai berhadapan dengan hutan yang mengandungi rumpun-rumpun pohon kurma, delima, fig dan anggur.Di sebalik hutan ini terdapat tanaman gandum dan barli dan seterusnya terdapat padang-padang rumput untuk binatang ternakan mereka. Setiap kota mempunyai peraturan dan undang-undang perairan yang rumit. Setiap kota mempunyai rumah-rumah yang dibina daripada batu bata dan juga sebuah ziggurat ( piramid dengan sebuah kuil). Kuil/zuggurat dibina untuk memuja dewa-dewa. Penduduk bandar membina benteng pertahanan atau kubu untuk melindungi mereka daripada serangan musuh.

Di Mesir,
sebelum tahun 7000 SM telah berlaku revolusi pertanian yang pesat. Perkampungan telah membangun dengan pesat. Dari petempatan kecil telah berkembang menjadi bandar-bandar besar dan beberapa negara kota muncul seperti Kahirah dan Memphis. Bandar-bandar metropolis dirancang dan dibina. Contohnya, Karnak dan Luxor.

Bagi tamadun di lembah Indus,
terdapat sebanyak 60 buah bandar dan yang terbesar ialah Mohenjo Daro ( di Sind) dan Harappa (di Punjab). Kedua-dua bandar itu merupakan bandar yang dibina dan dirancang dengan teratur dan merupakan bandar terancang yang terawal dalam sejarah.. Perancangan bandar ini dibuat dengan sempurna dan mengikut grid. Umpamanya, dalam pembinaan sesuatu bangunan, piawai yang tertentu dikenakan supaya bangunan tersebut tahan lama. Di antara ciri-ciri istimewa bandar-bandar tersebut ialah mempunyai sistem parit yang tersusun, sistem jalan raya yang lurus dan mempunyai sistem saluran najis di bawah tanah ( sistem pembentungan).Longkang-longkang dan parit bawah tanah dibina dan dihubungkan dengan sungai-sungai. Kehidupan penduduk Mohenjo Daro dan Harappa sangat sistematik. Di dalam kota-kota itu terdapat kawasan perumahan berpetak-petak yang dipisahkan oleh jalan yang lurus. Tiap kota mempunyai sebuah kubu yang kuat untuk melindungi bandar daripada serangan musuh. D tengah-tengahnya bandar terdapat sebuah tempat mandi awam (untuk upacara keagamaan). Pembinaan kubu-kubu dan bangunan-bangunan besar menunjukkan ketinggian tamadun Indus.

Tamadun China
di lembah Hwang Ho sama juga seperti tamadun lain iaitu daripada sebuah perkampungan, berkembang menjadi bandar-bandar metropolis seperti Shang, Anyang, Loyang dan Changgan kerana penduduk yang bertambah ramai. Anyang merupakan bandar yang besar di negara China. Di antara ciri-ciri bandar Anyang ialah merupakan bandar pertama di tebing Sungai Hwang Ho, muncul kira-kira pada tahun 1800SM, merupakan bandar tertua di negeri China dan menjadi ibu kota Dinasti Shang.

Tamadun Yunani yang terawal bermula di Pulau Crete yang terletak di Laut Aegean.Kewujudan bandar-bandar dalam tamadun ini didorong oleh perubahan corak kehidupan iaitu dari kehidupan nomad kepada kehidupan yang tetap (terikat kerana pertanian).Mereka telah menubuhkan suku kaum masing-masing. Suku-suku itu pula telah menetap di satu-satu kawasan yang kemudiannya telah membentuk kampung. Kampung-kampung ini kemudiannya telah berkembang menjadi bandar/ kota. Luas tiap-tiap kota adalah antara 80 hingga 800 km persegi dengan purata penduduk seramai 5000 orang. Setiap kota membawa kehidupan sendiri ( tiada perpaduan antara satu kota dengan kota yang lain). Ini berpunca dari keadaan geografi yang berbukit bukau, sistem kepercayaan yang berbeza dan keinginan tiap-tiap kota untuk memiliki kekayaan dan perdagangan masing-masing. Setiap kota mempunyai tentera dan undang-undang masing-masing. Ibu kota Crete ialah Knossus, merupakan kota yang pertama di Eropah. Penduduknya berjumlah 80000 orang. Satu ciri utama kota knossus ialah istananya yang dikelilingi oleh tempat tinggal golongan aristokrat. Golongan miskin tinggal di kawasan industri. Kota Knossus mempunyai jalan-jalan yang tersusun dan sistem pengairan yang lengkap. Tiap-tiap kota dibahagikan kepada 3 bahagian iaitu:
i. Acropolis : merupakan sebuah kawasan yang mempunyai tembok-tembok pertahanan. Kuil yang dipanggil Parthenon dibina dipusatnya untuk memuja Dewi Athena.
ii. Kawasan di bawah Acropolis merupakan kawasan kediaman dan pasar-pasar.
iii. Kawasan di luar kawasan tempat kediaman.

Tamadun Rom bermula bermula daripada kampung-kampung kecil yang wujud di kawasan selatan Sungai Tiber di Itali. Penduduk yang mendiami kawasan tersebut ialah orang-orang Aryan atau dikenali sebagai orang Latin. Perkampungan mereka telah berkembang menjadi bandar besar dan seterusnya menjadi sebuah empayar. Di bahagian selatan Itali dan Pulau Sicily didiami oleh orang-orang Yunani. Mereka mendirikan bandar-bandar dan mengamalkan kebudayaan Yunani. Rom merupakan sebuah bandar terbesar di Itali. Bandar ini terletak di sebuah bukit kecil di tepi Sungai Tiber. Rom berkembang dan menjadi bandar penting yang akhirnya meliputi tujuh buah bukit di sekitarnya. Apabila Rom jatuh ke tangan orang-orang Etruscan pada abad ke-6 SM, Rom telah muncul sebagai sebuah bandar yang besar dan sebuah tembok dibina mengelilingi ketujuh-tujuh bukit tersebut. Banyak bangunan dibina oleh orang-orang Etruscan. Sebuah pelabuhan juga dibina di tebing Sungai Tiber untuk urusan perdagangan.

3. Organisasi Sosial

Tamadun Mesopotamia
Masyarakat Mesopotamia terbahagi kepada 3 kelas. Kelas yang tertinggi dikenali sebagai amelu atau kanun bangsawan. Kelas kedua ialah mushkinu (kelas pertengahan) dan yang di bawah sekali ialah hamba abdi. Kelas atasan terdiri daripada pegawai-pegawai kerajaan, golongan agama (pendeta, paderi atau rahib) dan tentera. Golongan yang paling berkuasa dalam tamadun Mesopotamia ialah golongan agama. Kelas pertengahan terdiri daripada pedagang-pedagang, guru, juruwang, ahli nujum, ahli sains, ahli silap mata, petani dan tukang. Kelas yang paling bawah merupakan kelas hamba abdi. Hamba abdi telah wujud di Mesopotamia sejak awal lagi tetapi tidaklah dipandang hina. Golongan hamba ini terdiri daripada orang tawanan perang, penjenayah, orang yang telah dijadikan hamba abdi sejak kanak-kanak lagi dan orang tempatan yang dijual beli. Sekiranya seorang hamba patuh dan setia kepada tuannya, dia boleh dibebaskan. Hamba abdi boleh berkahwin dengan orang biasa dan apabila ibu bapa mereka meninggal, anaknya akan dibebaskan. Mereka diberi keistimewaan tertentu dan boleh membuat rayuan kepada pihak yang berkuasa tetapi mereka tidak diberi peluang dalam pentadbiran. Orang dari kelas mushkinu diberi kebebasan dalam semua perkara dan tidak diwajibkan berkhidmat dalam tentera kecuali bila negeri menghadapi bahaya ancaman luar. Pergerakan dari satu kelas ke kelas lain adalah sukar. Orang perempuan tidak dianggap sebagai barang jualan tetapi dianggap sebagai seorang individu dan warganegara. Dia mempunyai hak ke atas wangnya sendiri, harta benda suaminya dan ayahnya ddn boleh menjalankan perniagaannya sendiri dan mempunyai hamba abdi sendiri. Jika dia menguruskan perniagaan suaminya semasa ketiadaan suaminya, dia berhak menerima sepertiga dari keuntungan yang diperolehi. Sebaliknya, seseorang yang berhutang boleh menyuruh isterinya menjadi hamba kepada orang yang memberi hutang tetapi hanya dalam jangka waktu 3 tahun sahaja.

Tamadun Mesir
Susun lapis masyarakat Mesir terbahagi kepada 3 kelas iaitu Kelas Atasan, Kelas Pertengahan dan Kelas Bawahan. Firaun diletakkan pada kedudukan tertinggi dalam hiraki masyarakat Mesir kerana beliau dianggap sebagai tuhan. Kelas atasan terdiri daripada pendeta dan golongan bangsawan. Golongan pendeta diberi kedudukan yang tinggi kerana agama merupakan unsur penting dalam kehidupan orang Mesir.Tugas pendeta ialah melakukan kerja-kerja sembahyang dan pengkebumian. Golongan bangsawan dianggap penting kerana mereka membantu Firaun dalam pentadbiran. Mereka memegang jawatan sebagai gabenor daerah, pemungut cukai dan pegawai istana. Kelas pertengahan terdiri daripada pedagang, artisan dan kumpulan profesional seperti guru, artis, doktor dan jurutulis. Kelas bawahan yang merupakan golongan terbesar terdiri daripada petani dan hamba abdi. Para petani menyerahkan sebahagian daripada hasil mereka kepada kerajaan sebagai cukai. Hamba abdi yang merupakan golongan terendah terdiri daripada tawanan perang dan orang yang dijual beli. Kebanyakan mereka bekerja di projek pengairan, kuari kerajaan dan kuil. Terdapat mobiliti sosial dalam masyarakat Mesir. Seseorang yang berbakat boleh bergerak dari peringkat bawah ke peringkat yang lebih tinggi. Kedudukan kaum wanita dalam masyarakat Mesir adalah tinggi/ penting kerana harta tanah diturunkan dari ibu kepada anak perempuan. Wanita juga boleh menaiki takhta kerajaan. Mereka juga mempunyai hak membeli dan menjual harta. Mereka juga dipandang mulia jika boleh melahirkan ramai anak.

Tamadun India
Tidak banyak catatan tentang organisasi sosial tamadun awal di Lembah Indus, India. Seperti tamadun Mesopotamia dan Mesir, tamadun India juga mempunyai 3 kelas masyarakat. Kelas Atasan terdiri daripada golongan pendeta, pendeta raja (golongan bangsawan) dan pemilik tanah yang menikmati kehidupan mewah. Kelas pertengahan terdiri daripada golongan artisann, pedagang, petani ( yang mengusahakan tanaman barli, padi, gandum dan kapas) dan penternak binatang (menternak kambing biri-biri, lembu, ayam dan khinzir). Kelas terendah sekali terdiri daripada hamba abdi.

Tamadun China
Susun lapis masyarakat China pada zaman pemerintahan Dinasti Shang terdiri daripada tiga lapisan (tidak termasuk raja). Raja mempunyai kedudukan yang paling tinggi dan berkuasa mutlak. Raja dibantu oleh golongan bangsawan. Golongan bangsawan menduduki hiraki yang tertinggi dalam sistem feudal yang diwujudkan oleh Dinasti Chou. Melalui sistem feudal, Dinasti Chou memberi kuasa kepada golongan bangsawan mentadbir sesatu wilayah secara mutlak. Golongan atasan menghabiskan masa lapang mereka dengan berburu, mengadakan jamuan besar dan mendengan muzik. Selepas golongan bangsawan ialah golongan petani. Golongan ini merupakan golongan terbesar dalam masyarakat Shang. Semasa pemerintahan Dinasti Chou, sebilangan petani yang bekerja di sawah-sawah kecil telah menjadi hamba berhutang kerana gagal mengeluarkan hasil yang mencukupi. Selepas golongan petani terdapat golongan artisan, peniaga dan askar. Kaum wanita dipandang rendah.

Tamadun Yunani
Masyarakat Sparta terdiri daripada 3 golongan iaitu Golongan Peer (yang terdiri daripada golongan pemerintah dan pemilik tanah), Golongan Perioeci ( orang bebas yang menjalankan kegiatan perdagangan dan perusahaan) dan Golongan Helot ( petani dan hamba abdi yang mengerjakan tanah golongan Peer). Golongan Peer diwajibkan mengikuti latihan ketenteraan kerana mereka sering menghadapi pemberontakan dari golongan Helot. Hanya bayi golongan Peer yang sihat sahaja dibenarkan hidup. Ibunya memelihara anaknya selama 7 tahun dan selepas itu kerajaan mengambilnya untuk diberi latihan ketenteraan. Setiap lelaki harus berkorban untuk negaranya. Anak perempuan diberilatihan gimnastik dan ditanamkan dengan fahaman bahawa mereka mesti berkhidmat untuk negara dengan menjadi isteri yang setia. Di Athens, masyrakatnya dibahagikan kepada 2 golongan iaitu golongan bangsawan dan golongan orang biasa ( terdiri daripada warganegara dan bukan warganegara). Golongan bangsawan memiliki kawasan tanah terbaik dan menguasai bidang politik. Golongan petani yang gagal membayar hutang golongan bangsawan telah menjadi hamba kepada golongan bangsawan. Masyarakat Athens lebih mementingkan kebebasan dan hak indiviidu.

Tamadun Rom
Masyarakat Rom dibahagikan kepada 3 kelas iaitu:
1. Golongan Patrisian : golongan bangsawan yang merupakan pemilik tanah yang kaya, memonopoli jawatan Konsul dan keahlian Senet.
2. Golongan Plebeian : rakyat jelata yang terdiri daripada petani kecil ( masyarakat Rom terbesar), artisan dan peniaga. Mereka dipaksa membayar cukai yang tinggi serta berkhidmat dalam angkatan tentera Rom. Dari segi politik, pada tahap awal mereka hanya dibenarkan menjadi ahli Perhimpunan Centuriate. Hinggatahun 445SM mereka dilarang berkahwin dengan golongan Patrisian.
3. Golongan hamba :kebanyakan golongan ini terdiri dari orang tawanan. Mereka bekerja diladang, kilang atau pembantu rumah golongan atasan.
Kaum wanita Rom mempunyai status yang lebih baik daripada wanita Athens. Mereka membantu mengasuh anak-anak dan memberi nasihat dalam soal peribadi. Wanita kelas atasan Rom menerima pendidikan tinggi dan boleh memperoleh harta.

Tamadun Arab
Organisasi Sosial masyarakat Arab zaman sebelum kedatangan Ialam ( Zaman Arab Jahuliah) menampakkan pengamalan sistem kelas dan kasta. Di kawasan Arab Tengah atau Hijaz umpamanya, kelas tertinggi dipegang oleh golongan aristokrat keturunan Quraisy. Meeka merupakan kelas pemerintah, bukan sahaja kerana keturunan mereka bahkan juga kerana kekayaan mereka. Walau bagaimanapun terdapat juga di kalangan mereka yang tidak berada tetapi masih berpengaruh seperti Abu Talib, bapa saudara Nabi Muhammad. Selepas kaum Quraisy barulah diikuti oleh kabilah-kabilah lain yang tinggal berdekatan dengan Kaabah. Pada zaman Qusai bin Kilab menjadi pemerintah Mekah, martabat sesatu kabilah diukur berdasarkan jauh dekatnya kediaman mereka dari kaabah. Kabilah Bani Zohrah merupakan kabilah yang lebih mendekati kabilah Quraisy. Sebagai suatu sistem sosial ala feudalisme, terdapat kelas hamba abdi yang besar bilangannya. Mereka tidak mempunyai apa-apa hak hingga batang tubuh sendiri dapat dijual belikan. Kebanyakan mereka orang Arab juga tetapi sesetengahnya bukan berbangsa Arab. Tentang kedudukan kaum wanita, pada umumnya nilai mereka sangat rendah pada pandangan masyarakat Jahiliah. Mereka merasa malu apabila mendapat anak perempuan dan kerana itu telah menjadi kebiasaan mereka menanam hidup-hidup anak perempuan mereka. Kaum wanita hanya layak menjadi pemuas seks kaum lelaki. Walau bagaimanapun, kedudukan sosial yang berkelas-kelas dan memandang rendah kepada kaum wanita itu telah dihapuskan apabila agama Islam menyinari bumi Arab. Semua manusia dianggap satu ummah yang tidak dibeza-bezakan melalui pangkat, harta mahupun jantina di sisi Allah. Kayu ukur kemuliaan seseorang manusia itu dinilai dari segi ketakwaannya.

Tamadun Barat
Keruntuhan Empayar Rom pada sekitar abad ke-5 M telah memulakan zaman pertengahan Eropah( selama 1000 tahun). Peringkat awal zaman pertengahan itu dianggap sebagai zaman gelap kerana Eropah melalui satu peringkat yang kurang maju perpecahan politik, kemersotan ekonomi dan kongkongan agama Kristian terhadap masyarakatnya). Masyarakat Eropah masa itu terbahagi kepada 2 golongan iaitu pemimpin ( terdiri daripada raja dan bangsawan/ vassal) dan yang dipimpin ( rakyat biasa / serf ) Raja berada pada kedudukan tertinggi, diikuti lapisan kedua iaitu golongan bangsawan/vassal dan ahli agama. Golongan rakyat biasa itu terdiri daripada petani dan rakyat biasa. Mereka bukanlah hamba tetapi mereka tidak bebas sepenuhnya. Mereka bekerja untuk tuan mereka iaitu golongan pada lapisan kedua tadi. Mereka terikat kepada pemimpin atau tuan mereka dan tidak bebas bergerak atau berpindah dari satu tempat ke tempat lain. Kedudukan mereka adalah di antara hamba dengan orang bebas. Sistem begini dipanggil sistem feudal. Apabila zaman pertengahan itu berakhir, zaman moden Eropahpun bermula pada sekitar tahun 1500M. Organisasi sosial Eropah turut berubah dengan kemerosotan sistem feudal. Peningkatan pertanian dagangan, perkembangan bandar dan sektor perusahaan telah memberi peluang kepada golongan serf ini bebas dari belenggu tuan tanahnya. Ada di antara mereka yang melarikan diri ke bandar untuk menjadi buruh upahan.

Tamadun Melayu
Di Alam Melayu juga menampakkan organisasi sosial yang mementingkan kelas. Terdapat 2 kelas manusia. Kelas teratas mengandungi raja dan bangsawan. Kelas kedua pula terdiri daripada rakyat jelata yang menjadi hamba kepada golongan pertama tadi. Hiraki sosial yang membeza-bezakan taraf manusia ini sebenarnya adalah bertolak dari ajaran kasta Hindu. Di Srivijaya misalnya, terdapat dua kelas yang utama iaitu kepas pemerintah dan kelas diperintah. Kelas-kelas ini dibahagikan pula kepada 4 golongan ( golongan raja, bangsawan, orang merdeka dan hamba abdi). Kedudukan wanita di alam Melayu tidak dipandang rendah, malah ada di kalangan mereka berpeluang menjadi pemerintah seperti yang berlaku di Majapahit dan di Bali. Apabila Islam mula mengambil tempat di alam Melayu, perbezaan taraf manusia mula dikikis tetapi mengambil masa yang agak lama.

4. Kepercayaan dan Agama
4.1 : Kepercayaan
Antara ciri-ciri tamadun ialah adanya kepercayaan dan agama dalam kehidupan manusia. Nilai-nilai kepercayaan dan agama adalah satu ciri penting dalam kemunculan sesuatu tamadun seperti yang terdapat dalam tamadun Mesopotamia, Mesir, Lembah Indus dan Hwang Ho. Pemerintah menanggung perbenlanjaan yang tinggi untuk perkara-perkara keagamaan. Sejumlah besar kutipan cukai dikhaskan untuk keperluan agama dan untuk membina tempat-tempat ibadat seperti kuil dan sebagainya. Masyarakat tamadun awal mempercayai kewujudan banyak tuhan atau polytheistic. Unsur alam semula jadi dijadikan sesuatu untuk disembah bagi tujuan menjauhkan malapetaka. Kepercayaan terhadap unsur alam mempengaruhi setiap aspek kehidupan. Contohnya, dalam bidang pertanian, mereka memuja unsur alam untuk mendapatkan hasl yang banyak. Keadaan tersebut telah membawa kepada penyembahan berhala untuk mendapatkan perlindungan.

Tamadun Mesopotamia
Agama orang Sumeria bersifat politeisme. Mereka menyembah banyak tuhan atau dewa dewi yang mempunyai ciri-ciri bentuk manusia. Dewa dewi ini dipercayai mendatangkan kebaikan atau keburukan. Mereka tidak menyembah raja mereka tetapi menganggap raja sebagai wakil tuhan di dunia.Tuhan utama orang Sumeria ialah Anu (dewa/tuhan langit), Enlil (tuhan bumi),Enki (tuhan air). Menurut kepercayaan orang Sumeria, nasib negara, rakyat dan kejadian alam ditentukan oleh dewa-dewa. Contohnya, dewa Dumumi dan dewa Inanna menentukan musim bungaan danmusim salji. Orang Sumeria tidak percaya kepada kehidupan selepas mati. Menurut orang Sumeria, tuhan-tuhan mereka tidak pernah berkuasa ke atas kehidupan di akhirat. Penyembahnya berddoa meminta rahmat kebendaan dan dipanjangkan umur. Mereka percaya bahawa bencana alam seperti banjir dan kebuluran merupakan hukuman yang ditimpa ke atas mereka. Mereka juga percaya bahawa jika mayat tidak dikebumikan, si mati akan bangkit merayau-rayau di lorong-lorang untuk mencari makanan. Mereka sangat takut kepada hantu orang mati.Sebab itulah mereka sangat mengambil berat tentang pengkebumian orang mati. Mayat yang ditanam dibekalkan dengan makanan yang diisi dalam takar. Mayat lelaki dibekalkan dengan kail dan senjata, mayat perempuan pula dibekalkan cermin yang dibuat dari tembaga. Barang-barang lain yang dibekalkan ialah seperti kereta kuda, barang perhiasan dan barang-barang lain yang dimiliki olehnya temasuk orang gaji. Mereka mengkebumikan mayat di bawah lantai rumah supaya roh simati tidak berasa diketepikan dan dapat bersama dengan keluarganya ketika menyembah tuhan keluarga mereka. Orang Sumeria menyembah tuhan yang dipercayai turun ke bumi untuk melindungi negara kota mereka. Dengan itu mereka membina ziggurat ( kuil yang berbentuk piramid yang bertingkat-tingkat setinggi 6 atau 7 tingkat). Ziggurat ini berbentuk menara dan lebih tinggi dari bangunan-bangunan lain yang ada di dalam kota. Kuil ini biasanya dibina di atas bukit. Oleh kerana ziggurat itu tinggi, ia boleh kelihatan berbatu-batu jaraknya. Kuil merupakan bangunan yang paling penting di dalam sesebuah bandar. Pejabat-pejabat perniagaan dan pentadbiran dan gudang terletak di dalam perkarangan kuil. Tempat pemujaan merupakan tempat paling penting dalam kuil. Mereka menjalankan upacara pemujaan tuhan bagi mengelakkan malaa petaka yang dianggap sebagai hukuman tuhan. Ziggurat pertama telah dibina di kota Nippur untuk tuhan Enlil. Ketua sami juga merupakan ketua bandar. Ini kerana dasar pemerintahan Sumeria berbentuk teokrasi ( agama sebagai dasar pemerintahan). Setiap kota di Sumeria mempunyai sebuah kuil. Setiap negara kota mempunyai dewa penaung (patron deity).Mereka percaya, tuhan yang dipuja oleh sesebuah bandar menetap di menara kuil. Di antara upacara agama yang dijalankan ialah pemujaan dan pengorbanan. Upacara pemujaan dijalankan di dalam ziggurat. Pengorbanan dibuat hanya apabila raja-raja meninggal dunia. Apabila raja-raja meninggal dunia, pengiring-pengiringnya turut mengiringi kematian itu ( mati bersama/dibunuh). Dalam tugu-tugu diraja dijumpai bersama mayat itu ialah barang-barang hiasan seperti emas dan perak. Mayat raja/permaisuri dipakaikan pakaian yang lengkap dan serba indah, lengkap dengan barang kemas yang bertatahkan permata.

Tamadun Mesir
Di Mesir, masyarakatnya mempercyai bahawa alam dikuasi oleh tuhan-tuhan yang menetukan hidup atau mati segala benda yang wujud di muka bumi ini. Antara nama tuhan atau dewa orang Mesir ialah Amon-Re (tuhan matahari), seth, Isis (tuhan bulan), Osiris (tuhan Sungai Nil), Thoth, Horus, Bast, Anubis, Khnum, Nepthys, Nut (tuhan langit), Shu (tuhan udara) dan ptah. Mereka juga menyembah tuhan tanaman dan tuhan binatang.. Tuhan yang paling penting dan dianggung-agungkan oleh mereka ialah Amon re dan Osiri..Menurut kepercayaan mereka, seth ialah tuhan jahat yang selalu menyebabkan tanaman rosak. Firaun Amenhotep IV atau Akhenaton 9 kira-kira tahun 1375-1360SM) pernah cuba memperkenalkan idea satu tuhan tetapi ditentang oleh sami-sami. Akhirnya beliau terpaksa juga membenarkan pemujaan ramai tuhan. Orang Mesir juga percaya tentang kehidupan roh selepas mati. Oleh itu mereka mengawet mayat (mumia) untuk menghalangnya dari menjadi reput. Mereka percaya bahawa tuhan Osiris akan memberi kehidupan selepas seseorang itu mati. Mayat ditanam bersama-sama dengan makanan, pakaian, perkakas rumah dan barang kemas supaya hidup bahagia di akhirat. Selain dari itu, mayat juga dibekalkan dengan patung-patung kecil dan model-model kapal sebagai simbul kekayaan yang akan dimilki oleh si mati itu.dalam dunia akhirat kelak. Papyrus bergulung yang tertulis di atasnya mentera turut ditanam bersama dengan tujuan bagi mengelakkan rohnya menceritakan kejahatan seseorang di dunia semasa tuhan-tuhan mengadilinya. Kadang-kadang ilmu sihir, buku-buku nyanyian dan sajak juga ditanam bersama untuk menjadi hiburan kepada seseorang itu di akhirat kelak.. Mereka percaya bahawa tiap-tiap amalan baik atau jahat akan diadili di akhirat dengan berbagai-bagai ujian. Jantung orang mati akan ditimbang. Mereka yang lulus ujian itu akan masuk ke syurga, manakala yang gagal akan ditelan raksaksa. Orang Mesir menyediakan badan yang yang telah dimumiakan( awet) sebagai tempat roh bersemadi. Piramid dibina untuk menyimpan harta Firaun yang telah mati dan mayat yang telah dimumiakan. Piramid yang terkenal ialah piramid raja Khufu (Cheops) yang dibina oleh Giza.

Tamadun Lembah Indus
Masyarakat tamadun Lembah Indus juga percaya kepada banyak tuhan (politeisme).Mereka menyembah dewa dewi. Salah satu tuhan atau dewa yang mereka sembah ialah Tuhan Bermuka Tiga (Mother - Goddess). Ada ahli sejarah yang berpendapat bahawa Tuhan Bermuka Tiga itu adalah Siva. Bagi masyarakat Lembah Indus, dewi yang paling utama ialah Dewi Alam atau Tuhan Ibu. Bilangan patung yang banyak dijumpai menunjukkan bahawa penduduk di Lembah Indus menyembah binatang dan pokok. Kehadiran simbol swastika ( ) dan roda membuktikan orang Indus menyembah tuhan matahari. Terdapat juga tanda-tanda bahawa mereka memuja alat kemaluan lelaki sebagai pembawa benih atau zuriat yang dinamakan linga yang kemudian dikaitkan dengan Dewa Hindu Siva. Sebutir batu hitam yang menyerupai Sivalingam telah ditemui di Lembah Indus. Selepas kedatangan orang-orang Aryan pada tahun 1500 SM, mereka membawa kepercayaan menyembah pelbagai tuhan. Antaranya ialah tuhan Indra (tuhan perwira), Vayu, Agni ( tuhan api), Dyaus (tuhan langit) dan varuna (tuhan hujan). Orang Aryan percaya bahawa tuhan mereka akan melindungi daripada segala kejahatan dan menghukum sesiapa yang bersalah. Ahli-ahli arkeologi belum menemui kuil-kuil pemujaan. Ini menunjukkan upacara pemujaan dijalankan di rumah kediaman. Mereka menjalankan upacara mengorbankan binatang tetapi tidak termasuk lembu kerana lembu dianggap suci terutama lembu jantan. Sebab itulah lembu jantan disembah. Pemujaan terhadap batu bata, pokok dan sungai atau boleh jadi roh juga diamalkan. Kepercayaan animisme ini merupakan penyembahan terhadap Nages, Yaksoas yang dianggap penjelmaan roh. Bukti-bukti menunjukkan kepercayaan ini diamalkan di Mohenjo Daro. Masyarakat Indus juga menjalankan upacara pengkebumian dan pembakaran mayat. Orang yang mati akan ditanam bersama-sama dengan alat-alat tembikar dan barang-barang perhiasan. Air dianggap suci dan mandi adalah satu upacara yang penting. Di bandar besar terdapat tempat mandi awam untuk menjalankan upacara agama.

Tamadun China
Masyarakat tamadun awal China di Lembah Hwang Ho ( masyarakat Shang) percaya bahawa tuhan-tuhan mereka menguasai semua kehidupan manusia. Sebab itulah mereka menyembah banyak objek seperti bulan, matahari, bumi, sungai, angin dan juga arah iaitu timur, barat dan selatan. Tuhan utama adalah Shang Ti yang dianggap mempunyai kuasa ke atas seluruh alam.. Objek-objek itu dianggap sebagai tuhan. Mereka percaya bahawa objek-objek itu mempunyai kuasa yang boleh menyebabkan banjir, kemarau, wabak penyakit dan serangan belalang ke atas tanaman. Bagi mengelakkan mala petaka, mereka menjalankan upacara pengorbanan untuk tuhan-tuhan itu. Masyarakat Shang juga mengasaskan pemujaan nenek moyang yang telah lama mati (ancestral worship). Kepercayaan ini merupakan kepercayaan yang tertua di negeri China. Pemujaan ini dilakukan kerana mereka percaya nenek moyang mereka yang telah mati itu mempunyai pengaruh ke atas kehidupan sehari-hari. Pendeta China telah menggunakan tulang nujum (oracle bones) untuk mendapatkan nasihat atau ramalan daripada nenek moyang ataudewa dewi tentang sesuatu tindakan yang dicadangkan.. Caranya adalah dengan menulis beberapa soalan di atas tulang nujum itu, kemudian menghempaskannya sehingga retak atau memanaskannya hingga retak. Ahli nujum akan membuat ramalan berdasarkan retak-retak yang terdapat pada tulang tersebut. Masyarakat China mempercayai bahawa tuhan-tuhan tinggal di syurga dan dapat melindungi pemuja-pemujanya dari perkara-perkara yang buruk. Penyembahan dengan binatang yang dibunuh dilakukan untuk mencapai hajat tertentu. Bila raja meninggal dunia, orang gaji dan orang tawanannya akan dibunuh dan dikebumikan bersama-samanya. Barang-barang seperti kereta kuda, jed, sutera, bahan gangsa dan alat-alat muzik ditanam bersama.

Tamadun Yunani
Orang Yunani mempercayai tuhan-tuhan/ dewa dewi seperti Zeus, Apollo, Athena dan lain-lain lagi yang dipercayai menetap di Gunung Olympus. Di situlah mereka tinggal sebagai satu keluarga di bawah seorang dewa utama iaitu Zeus ( ‘bapa dewa-dewa dan manusia’). Mengikut kepercayaan mereka, Zeus menguasai guruh, kilat dan taufan dan membuat alam bergoncang apabila sahaja rambutnya bergerak. Dewa Poseidon digambarkan sebagai dewa yang berambut biru tua, menguasai laut dan dewa kepada kuda-kuda. Apollo pula berambut perang membawa lyre dan menjadi penaung segala muzik dan desa penyembuh. Ares merupakan dewa peperangan, bergerak pantas dan menakutkan. Athena bermata kelabu tetapi bersinar - dewi segala pertukangan dan kemahiran.Pendekata, bagi orang-orang Achaean setiap dewa dewi itu mempunyai gelarannya serta sifat-sifatnya yang tertentu dan menjalankan sesuatu tugas yang dikhaskan kepada mereka. Dewa dewi ini dipercayai serupa orang lelaki dan perempuan tetapi boleh hidup kekal abadi. Dewa dewi itu dianggap mempunyai cara berfikir dan hawa nafsu seperti manusia tetapi mempunyai kuasa lebih dari manusia. Orang-orang Achaean percaya bahawa dewa-dewa ini pada keseluruhannya mementingkan keadilan dan belas kesihan sungguhpun mereka tersinggung jika diketepikan. Mereka marah hanya kepada orang-orang yang mengeji penyembahan dan pemujaan dan mereka yang menyakitkan hati orang lemah dan tidak berdosa dan berbangga di atas kezalimannya itu. Mereka tidak sengaja hendak menurunkan bala ke atas manusia. Punca segala keburukan ialah terkandung dalam hati manusia sendiri. Upacara utama dalam dalam penyembahan mereka ialah pengorbanan lembu dan kambing biri-biri; satu upacara pembakaran yang indah dan penuh istiadat diiringi dengan bacaan doa oleh padri, nyanyian hymn dan tarian. Korban-korban ini dibuat bukanlah merupakan pemberian rasuah kepada dewa-dewa tetapi merupakan satu perhimpunan suci dan mesra dengan makan minum bersama dan dapat merapatkan lagi perhubungan manusia dengan dewa-dewa. Itu anggapan mereka. Kota-kota yang memuja tuhan-tuhan yang sama biasanya membentuk sebuah majlis agama. Majlis ini mewujudkan pertalian di antara negara-negara kota. Mereka juga percaya kepada orakel iaitu tempat atau perkara-perkara suci yang pada kepercayaan mereka tuhan-tuhan akan memberitahu manusia tentang masa depan.

Tamadun Rom
Seperti tamadun Yunani dan lain-lain tamadun, masyarakat Rom juga mempercayai dewa dewi terutama dewa pertanian. Mereka juga telah menerima tuhan-tuhan jiran-jiran mereka. Mereka percaya bahawa tuhan mereka tidak cemburu dan menganggap bukan satu penghinaan terhadap tuhan-tuhan mereka apabila mereka menerima tuhan-tuhan baru. Mereka melakukan pembaharuan dalam menerima tuhan-tuhan baru dari negara-negara jiran mereka kerana sebab-sebab tertentu. Contohnya, bila berlaku wabak hawar di negeri mereka, mereka pun mula menyembah tuhan penyembuh Greek. Meeka juga menyamakan tuhan-tuhan mereka dengan tuhan-tuhan orang Greek yang menjalankan tugas yang sama. Contohnya, dewi cinta Greek yang bernama Aphrodite disamakan dengan Venus orang Rom dan cara baru untuk menyembahnya diperkenalkan. Orang Rom menganggap tuhan adalah makhluk ghaib yang mereka takuti. Mereka tidak memikirkan mengenainya. Mereka tidak mempunyai pengetahuan tentang agama.

Tamadun Arab
Terdapat berbagai kepercayaan di Tanah Arab sebelum kedatangan Islam seperti kepercayaan kepada telahan nujum, animesme (penunggu), mengaitkan arah burung
terbang dengan nasib perjalanan, pemakain cincin dan sebagainya.

Tamadun Melayu
Sebelum pengaruh Hindu berkembang di Alam Melayu, orang-orang Melayu berpegang kepada faham animesme. Malah apabila ajarah Hindu, Buddha dan Islam meresap ke dalam
kehidupan orang-orang Melayu, kepercayaan animesme masih lagi diamalkan.

4.2: Agama

Tamadun Indus
Agama yang paling terkenal di India ialah agama Hindu. Hinduisme dianggap sebagai agama yang tertua di dunia. Ia berusia lebih dari 3000 tahun yang muncul pada Zaman Veda (2000SM hingga 1000SM) di India.Ia muncul hasil dari percampuran orang di Lembah Indus dengan orang-orang Aryan. Orang-orang Aryan dari Asia Tengah telah membawa bersama-sama kebudayaan dan kepercayaan mereka apabila mereka pergi ke India. Asimilasi antara orang-orang Aryan dan orang-orang di Lembah Indus itu telah mencetuskan agama Hindu ini. Agama ini tidak mempunyai pengasas dan kitab suci tetapi setengah-setengah penganut agama ini menganggap Bhagavadgita sebagai kitab suci mereka. Walau bagaimanapun buku yang tertua tentang agama Hindu ialah Veda ( yang bermaksud Buku Pengetahuan) yang ditulis sekitar tahun 1500 SM oleh orang-orang Aryan dalam bahasa sanskrit. Ia terdiri dari 4 kitab iaituSamhita/Rig Veda, Sama Veda, Yajur Veda dan Atharva Veda. Bandar suci penganut agama ini ialah Benares/ Varanasi, manakala sungai yang dianggap suci ialah Sungai Ganges. Hinduisme merupakan satu sistem kepercayaan dan upacara. Ia lebih berbentuk satu cara kehidupan dari agama. Penganut agama ini memuja 3 dewa iaitu Brahma ( Dewa Pencicpta), Vishnu (Dewa Pelindung) dan Siva (Dewa Pemusnah). Bentuk Hinduisme yang terawal ialah Brahmanisme yang diwujudkan oleh golongan Brahmin/sami. Hinduisme juga memberi peraturan-peraturan dan undang-undang tertentu sebagai petunjuk kepada tingkah laku penganut-penganutnya. Matlamat utama penganutnya ialah untuk mencapai Nirvana atau Moksha yang membolehkan mereka bersatu dengan tuhan/Dewa Brahma. Ia boleh dicapai melalui kehidupan yang sederhana. Sebab itulah mereka percaya kepada kelahiran semula. Sistem kasta atau varna adalah unsur yang dipentingkan dalam agama ini. Ia dibawa oleh orang Aryan. Melalui sistem ini manusia dibahagikan kepada kelas perwira atau aristokrasi ksyatriya), kelas sami (brahmin) dan kelas rakyat biasa (sudra). Kemudian kelas itu menjadi 4 pula iaitu ksyatriy, brahmin, Vaisya (pedagang) dan sudra. Kelas pariah adalah kelas yang terkeluar dari 4 kelas tersebut dan amat dipandang hina. Agama yang kedua yang dianut di India ialah agama Buddha yang lahir pada kurun ke-6 SM. Ia lahir di India. Pengasasnya ialah Siddhartha Gautama. Ia sebenarnya dilahirkan dalam kelas ksyatriya dan dibesarkan sebagai seorang Hindu tetapi apabila beliau melihat kematian, penyakit dan kehidupan seorang pendita,timbul satu kesedaran dalam diri beliau iaitu kebahagiaan boleh dicapai hanya melalui pertapaan dan agama. Beliau dikatakan memperoleh kebenaran setelah bertapa selama 45 hari di bawah pokok bodi di Beneres.Selepas itu beliau diberi gelaran Buddha ( yang bererti Pemberi Cahaya). Hari Wesak merupakan upacara penting agama ini. Beliau menyebarkan agama ini selama 45 tahun sebelum meninggal dunia.
Buddha telah memperkenalkan sangha (masyarakat biara). Sami-sama dalam sangha hidup dengan derma penganut-penganutnya. Ajaran ini tidak mementingkan kasta dalam kehidupan. Pengikut-pengikut Gautama telah meletakkan Gautama sebagai tuhan walaupun Gautama tidak pernah menganggap dirinya seperti itu. Pengikut-pengikutnya telah menyebarkan ajarannya selepas kematiannya. Ajarannya telah banyak diubahsuai hingga timbul beberapa aliran seperti Hinayana (lebih asli dan dipraktikkan oleh penganut di India) dan Mahayana (aliran yang disebarkan ke seberang laut).Menurut Buddha, seseorang itu perlu memahami 4 Kebenaran Mulia untuk memahami kehidupan iaitu:
1. Kehidupan adalah berkenaan dengan kesengsaraan dan kesakitan.
2. Kesakitan dan kesengsaraan adalah akibat daripada perasaan iri hati.
3. Kesakitan dan kesengsaraan akan hilang jika manusia menghapuskan hawa nafsu mereka.
4. menerangkan cara-cara untuk menghapuskan hawa nafsu iaitu dengan mengikuti 8 Bahagian dalam Jalan-Jalan Kesucian iaitu:
i.. Kepercayaan yang benar
ii. Usaha yang benar
iii. Ingatan yang benar
iv. Perbuatan yang benar
v. Ketekunan yang benar
vi. Fikiran yang benar
vii. Kehidupan yang benar
viii. Pertuturan yang benar
Agama ini juga percaya kepada kelahiran semula dan nirvana (peringkat yang paling bahagia) menjadi matlamat penganut-penganutnya. Buddha juga mengajar tentang ahimsa ( tidak boleh memusnahkan/merosakkan segala benda hidup. Asoka dari Empayar Maurya adalah raja India yang paling bertanggungjawab menyebarkan agama ini ke luar India iaitu ke Sri Lanka dan dari Sri Lanka disebarkan ke Asia Tenggara, Tibet, Jepun dan China.

Tamadun China
Agama Buddha merupakan satu daripada agama yang dianut oleh masyarakat China yang telah dibawa masuk ke China dari Sri Lanka Faham kedua yang tersebar luas di negara China ialah Confuciusnisme. Ia berdasarkan ajaran Confucius/Kung Fu Tze (551-479SM) yang hidup pada zaman Dinasti Chou. Ajaran Confucius terdapat dalam buku klasik berjodol Analekta yang ditulis oleh pengikut-pengikutnya. Ajaran Confucius memberi penekanan tentang harga diri dan perasaan kemanusiaan (ada 5 kebaikan di dunia iaitu amanah, rajin, bersifat mulia, berbudi bahasa dan bermurah hati). Rukun kemasyarakatan yang diajar Confucius ni kemudian telah menjadi falsafah rasmi negara China. Confucius juga menekankan 5 jenis hubungan yang baik iaitu hubungan pemerintah dengan rakyat, Ibu bapa dengan anak, suami dengan isteri, abang dengan adik dan kawan dengan kawan. Di negara China juga tersebar faham Taoisme. Ajaran ini diasaskan oleh Lao Tzu dan Chuang Tzu yang hidup dalam Dinasti Chou. Ia dapat diperolehi dalam buku Tao Te Ching dan Chuang Tzu. Tao bermaksud ‘cara’ atau ‘jalan’ untuk seseorang individu mencari kedamaian dan keharmonian dalam dunia. Ajaran ini menyarankan manusia supaya tidak mementingkan dunia. Taoisme mementingkan kesederhanaan, perdampingan dengan alam semula jadi dan amalan meditasi. Bagi ajaran ini, raja dan kerajaan tidak penting kerana manusia boleh menjalani kehidupan mengikut undang-undang alam. Ajaran ini tidak mendapat sambutan dari kalangan terpelajar. Ia berpengaruh di kalangan rakyat di luar bandar. Sumbangan penting ajaran ini ialah sami-saminya telah membuat banyak perjumpaan dalam bidang perubatan tradisional, mencipta ubat bedil, jarum magnetik dan herba-herba asli. Selain dari ajaran-ajaran tadi, tersebar juga faham Mohisme oleh Mo Ti atau Mo Tzu yang hidup sezaman dengan Confucius. Doktrin utama falsafahnya ialah kasih yang sempurna untuk setiap manusia. Satu lagi faham yang tersebar ialah Legalisme yang muncul serentak dengan Mohisme. Ia dipengaruhi oleh idea dan falsafah Hsun Tzu. Faham ini lebih mementingkan masyarakat dari individu. Falsafah ini menganggap semua individu adalah jahat. Faham ini amat berpengaruh pada zaman Dinasti Chin terutama pada masa pemerintahan Shih Huang Ti.

Tamadun Yunani
Agama Kristian telah tersebar di Yunani oleh pengikut Nabi Isa bernama Paul. Perkataan Kristian berasal dari perkataan Greek, ‘Christos’ yang bermaksud ‘penyelamat’. Pengikut agama ini mengangap Nabi Isa sebagai penyelamat untuk membela orang Kristian. Ajaran ini sebenarnya diasaskan di Asia Barat (Baitul Laham, Palestin). Nabi Isa telah diutus oleh Allah untuk menyebarkan ajaran kepercayaan kepada Tuhan yang satu melalui kitab Injil.Ajaran ini telah berkembang sejak lebih 2000 tahun yang lalu.

Tamadun Rom
Rom juga menerima ajaran Kristian melalui pengikut Nabi Isa yang bernama Paul. Orang Rom mudah menerima agama ini kerana ia mudah difahami berbanding dengan kepercayaan yang mereka anuti selama ini iaitu banyak tuhan yang amat mengelirukan.Zaman Pax Romana telah membenarkan agama ini disebarkan. Keadaan yang aman membolehkan mubaligh-mubalighnya menyebarkan agama ini ke tempat-tempat lain. Jalan-jalan yang dibina oleh Empayar Rom membolehkan agama ini berkembang ke tanah-tanah jajahannya..Terdapat juga Maharaja Rom yang menindas penganut agama ini. Peter yang menjadi pengikut Nabi Isa telah dibunuh oleh Maharaja Rom tahun 65M. Walau bagaimanapun ketakwaan dan ketabahan mereka menggagalkan usaha maharaja tersebut untuk menyekat penyebaran agama ini. Persidangan Bishop yang dijalankan mulai kurun ke-3 membolehkan penyebaran agama ini terus berjalan lancar. Pada tahun 800M Charlemagne telah dilantik menjadi Maharaja Holy Roman Empire. Beliau telah menggalakkan pertumbuhan gereja-gereja dan biara-biara. Beliau juga meluluskan undang-undang mengizinkan gereja mengutip zakat.

Tamadun Mesir
Mesir menerima agama Kristian melalui pengikut Nabi Isa yang bernama Peter. Apabila Islam berkembang di Madinah, Islam juga tersebar ke Mesir iaitu pada zaman Khalifah Umar al-Khattab.

Tamadun Arab
Zaman sebelum Nabi Muhammad diutus menjadi Rasul bagi menyebarkan agama Islam di bumi Arab, terdapat berbagai agama. Agama di situ terbahagi kepada dua iaitu agama Ilahi/Wahyu (agama Hanif, Nasrani dan Yahudi) dan agama ciptaan manusia ( menyembah berhala, menyembah cakrawala, menyembah padang pasir, menyembah api/majusi. Apabila Islam disebarkan di Mekah pada tahun 610M agama Islam mula mengambil tempat agama-agama yang sedia ada di situ dan selepas kira-kira 23 tahun Islam disebarkan ( selepas pembukaan Kota Mekah) seluruh bumi Arab menerima agama Islam. Agama-agama Yahudi dan Nasrani mula lenyap dari bumi Arab.

Tamadun Melayu
Agama yang mula-mula sekali meresap masuk ke alam Melayu ialah agama Hindu ( sebelum abad pertama Masihi lagi), diikuti oleh agama Buddha. Setelah lebih dari 7 abad, Alam Melayu mula menerima ajaran Islam yang disebarkan oleh pedagang-pedagang dan pendakwah-pendakwah Islam dari Arab dan Gujerat. Apabila kuasa-kuasa Barat seperti Portugis ( abad ke-16M), Belanda dan Inggeris menjajah negeri-negeri di Alam Melayu, agama Kristian pula mula disebarkan.

Kepercayaan Tamadun China

2009-03-31T09:23:00.010-07:00

masyarakat tamadun awal China di Lembah Hwang Ho ( masyarakat Shang) percaya bahawa tuhan-tuhan mereka menguasai semua kehidupan manusia. Sebab itulah mereka menyembah banyak objek seperti bulan, matahari, bumi, sungai, angin dan juga arah iaitu timur, barat dan selatan. Tuhan utama adalah Shang Ti yang dianggap mempunyai kuasa ke atas seluruh alam.. Objek-objek itu dianggap sebagai tuhan. Mereka percaya bahawa objek-objek itu mempunyai kuasa yang boleh menyebabkan banjir, kemarau, wabak penyakit dan serangan belalang ke atas tanaman. Bagi mengelakkan mala petaka, mereka menjalankan upacara pengorbanan untuk tuhan-tuhan itu. Masyarakat Shang juga mengasaskan pemujaan nenek moyang yang telah lama mati (ancestral worship). Kepercayaan ini merupakan kepercayaan yang tertua di negeri China. Pemujaan ini dilakukan kerana mereka percaya nenek moyang mereka yang telah mati itu mempunyai pengaruh ke atas kehidupan sehari-hari. Pendeta China telah menggunakan tulang nujum (oracle bones) untuk mendapatkan nasihat atau ramalan daripada nenek moyang ataudewa dewi tentang sesuatu tindakan yang dicadangkan.. Caranya adalah dengan menulis beberapa soalan di atas tulang nujum itu, kemudian menghempaskannya sehingga retak atau memanaskannya hingga retak. Ahli nujum akan membuat ramalan berdasarkan retak-retak yang terdapat pada tulang tersebut. Masyarakat China mempercayai bahawa tuhan-tuhan tinggal di syurga dan dapat melindungi pemuja-pemujanya dari perkara-perkara yang buruk. Penyembahan dengan binatang yang dibunuh dilakukan untuk mencapai hajat tertentu. Bila raja meninggal dunia, orang gaji dan orang tawanannya akan dibunuh dan dikebumikan bersama-samanya. Barang-barang seperti kereta kuda, jed, sutera, bahan gangsa dan alat-alat muzik ditanam bersama.

Kepercayaan Tamadun Yunani

2009-03-31T09:23:00.009-07:00

Orang Yunani mempercayai tuhan-tuhan/ dewa dewi seperti Zeus, Apollo, Athena dan lain-lain lagi yang dipercayai menetap di Gunung Olympus. Di situlah mereka tinggal sebagai satu keluarga di bawah seorang dewa utama iaitu Zeus ( ‘bapa dewa-dewa dan manusia’). Mengikut kepercayaan mereka, Zeus menguasai guruh, kilat dan taufan dan membuat alam bergoncang apabila sahaja rambutnya bergerak. Dewa Poseidon digambarkan sebagai dewa yang berambut biru tua, menguasai laut dan dewa kepada kuda-kuda. Apollo pula berambut perang membawa lyre dan menjadi penaung segala muzik dan desa penyembuh. Ares merupakan dewa peperangan, bergerak pantas dan menakutkan. Athena bermata kelabu tetapi bersinar - dewi segala pertukangan dan kemahiran.Pendekata, bagi orang-orang Achaean setiap dewa dewi itu mempunyai gelarannya serta sifat-sifatnya yang tertentu dan menjalankan sesuatu tugas yang dikhaskan kepada mereka. Dewa dewi ini dipercayai serupa orang lelaki dan perempuan tetapi boleh hidup kekal abadi. Dewa dewi itu dianggap mempunyai cara berfikir dan hawa nafsu seperti manusia tetapi mempunyai kuasa lebih dari manusia. Orang-orang Achaean percaya bahawa dewa-dewa ini pada keseluruhannya mementingkan keadilan dan belas kesihan sungguhpun mereka tersinggung jika diketepikan. Mereka marah hanya kepada orang-orang yang mengeji penyembahan dan pemujaan dan mereka yang menyakitkan hati orang lemah dan tidak berdosa dan berbangga di atas kezalimannya itu. Mereka tidak sengaja hendak menurunkan bala ke atas manusia. Punca segala keburukan ialah terkandung dalam hati manusia sendiri. Upacara utama dalam dalam penyembahan mereka ialah pengorbanan lembu dan kambing biri-biri; satu upacara pembakaran yang indah dan penuh istiadat diiringi dengan bacaan doa oleh padri, nyanyian hymn dan tarian. Korban-korban ini dibuat bukanlah merupakan pemberian rasuah kepada dewa-dewa tetapi merupakan satu perhimpunan suci dan mesra dengan makan minum bersama dan dapat merapatkan lagi perhubungan manusia dengan dewa-dewa. Itu anggapan mereka. Kota-kota yang memuja tuhan-tuhan yang sama biasanya membentuk sebuah majlis agama. Majlis ini mewujudkan pertalian di antara negara-negara kota. Mereka juga percaya kepada orakel iaitu tempat atau perkara-perkara suci yang pada kepercayaan mereka tuhan-tuhan akan memberitahu manusia tentang masa depan.

Kepercayaan Tamadun Rom

2009-03-31T09:23:00.008-07:00

Seperti tamadun Yunani dan lain-lain tamadun, masyarakat Rom juga mempercayai dewa dewi terutama dewa pertanian. Mereka juga telah menerima tuhan-tuhan jiran-jiran mereka. Mereka percaya bahawa tuhan mereka tidak cemburu dan menganggap bukan satu penghinaan terhadap tuhan-tuhan mereka apabila mereka menerima tuhan-tuhan baru. Mereka melakukan pembaharuan dalam menerima tuhan-tuhan baru dari negara-negara jiran mereka kerana sebab-sebab tertentu. Contohnya, bila berlaku wabak hawar di negeri mereka, mereka pun mula menyembah tuhan penyembuh Greek. Meeka juga menyamakan tuhan-tuhan mereka dengan tuhan-tuhan orang Greek yang menjalankan tugas yang sama. Contohnya, dewi cinta Greek yang bernama Aphrodite disamakan dengan Venus orang Rom dan cara baru untuk menyembahnya diperkenalkan. Orang Rom menganggap tuhan adalah makhluk ghaib yang mereka takuti. Mereka tidak memikirkan mengenainya. Mereka tidak mempunyai pengetahuan tentang agama.

Kepercayaan Tamadun Arab

2009-03-31T09:23:00.007-07:00

Terdapat berbagai kepercayaan di Tanah Arab sebelum kedatangan Islam seperti kepercayaan kepada telahan nujum, animesme (penunggu), mengaitkan arah burung
terbang dengan nasib perjalanan, pemakain cincin dan sebagainya.

Kepercayaan Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T09:23:00.006-07:00

Sebelum pengaruh Hindu berkembang di Alam Melayu, orang-orang Melayu berpegang kepada faham animesme. Malah apabila ajarah Hindu, Buddha dan Islam meresap ke dalam
kehidupan orang-orang Melayu, kepercayaan animesme masih lagi diamalkan.

Agama Tamadun Indus / india

2009-03-31T09:23:00.005-07:00

Agama yang paling terkenal di India ialah agama Hindu. Hinduisme dianggap sebagai agama yang tertua di dunia. Ia berusia lebih dari 3000 tahun yang muncul pada Zaman Veda (2000SM hingga 1000SM) di India.Ia muncul hasil dari percampuran orang di Lembah Indus dengan orang-orang Aryan. Orang-orang Aryan dari Asia Tengah telah membawa bersama-sama kebudayaan dan kepercayaan mereka apabila mereka pergi ke India. Asimilasi antara orang-orang Aryan dan orang-orang di Lembah Indus itu telah mencetuskan agama Hindu ini. Agama ini tidak mempunyai pengasas dan kitab suci tetapi setengah-setengah penganut agama ini menganggap Bhagavadgita sebagai kitab suci mereka. Walau bagaimanapun buku yang tertua tentang agama Hindu ialah Veda ( yang bermaksud Buku Pengetahuan) yang ditulis sekitar tahun 1500 SM oleh orang-orang Aryan dalam bahasa sanskrit. Ia terdiri dari 4 kitab iaituSamhita/Rig Veda, Sama Veda, Yajur Veda dan Atharva Veda. Bandar suci penganut agama ini ialah Benares/ Varanasi, manakala sungai yang dianggap suci ialah Sungai Ganges. Hinduisme merupakan satu sistem kepercayaan dan upacara. Ia lebih berbentuk satu cara kehidupan dari agama. Penganut agama ini memuja 3 dewa iaitu Brahma ( Dewa Pencicpta), Vishnu (Dewa Pelindung) dan Siva (Dewa Pemusnah). Bentuk Hinduisme yang terawal ialah Brahmanisme yang diwujudkan oleh golongan Brahmin/sami. Hinduisme juga memberi peraturan-peraturan dan undang-undang tertentu sebagai petunjuk kepada tingkah laku penganut-penganutnya. Matlamat utama penganutnya ialah untuk mencapai Nirvana atau Moksha yang membolehkan mereka bersatu dengan tuhan/Dewa Brahma. Ia boleh dicapai melalui kehidupan yang sederhana. Sebab itulah mereka percaya kepada kelahiran semula. Sistem kasta atau varna adalah unsur yang dipentingkan dalam agama ini. Ia dibawa oleh orang Aryan. Melalui sistem ini manusia dibahagikan kepada kelas perwira atau aristokrasi ksyatriya), kelas sami (brahmin) dan kelas rakyat biasa (sudra). Kemudian kelas itu menjadi 4 pula iaitu ksyatriy, brahmin, Vaisya (pedagang) dan sudra. Kelas pariah adalah kelas yang terkeluar dari 4 kelas tersebut dan amat dipandang hina. Agama yang kedua yang dianut di India ialah agama Buddha yang lahir pada kurun ke-6 SM. Ia lahir di India. Pengasasnya ialah Siddhartha Gautama. Ia sebenarnya dilahirkan dalam kelas ksyatriya dan dibesarkan sebagai seorang Hindu tetapi apabila beliau melihat kematian, penyakit dan kehidupan seorang pendita,timbul satu kesedaran dalam diri beliau iaitu kebahagiaan boleh dicapai hanya melalui pertapaan dan agama. Beliau dikatakan memperoleh kebenaran setelah bertapa selama 45 hari di bawah pokok bodi di Beneres.Selepas itu beliau diberi gelaran Buddha ( yang bererti Pemberi Cahaya). Hari Wesak merupakan upacara penting agama ini. Beliau menyebarkan agama ini selama 45 tahun sebelum meninggal dunia.
Buddha telah memperkenalkan sangha (masyarakat biara). Sami-sama dalam sangha hidup dengan derma penganut-penganutnya. Ajaran ini tidak mementingkan kasta dalam kehidupan. Pengikut-pengikut Gautama telah meletakkan Gautama sebagai tuhan walaupun Gautama tidak pernah menganggap dirinya seperti itu. Pengikut-pengikutnya telah menyebarkan ajarannya selepas kematiannya. Ajarannya telah banyak diubahsuai hingga timbul beberapa aliran seperti Hinayana (lebih asli dan dipraktikkan oleh penganut di India) dan Mahayana (aliran yang disebarkan ke seberang laut).Menurut Buddha, seseorang itu perlu memahami 4 Kebenaran Mulia untuk memahami kehidupan iaitu:
1. Kehidupan adalah berkenaan dengan kesengsaraan dan kesakitan.
2. Kesakitan dan kesengsaraan adalah akibat daripada perasaan iri hati.
3. Kesakitan dan kesengsaraan akan hilang jika manusia menghapuskan hawa nafsu mereka.
4. menerangkan cara-cara untuk menghapuskan hawa nafsu iaitu dengan mengikuti 8 Bahagian dalam Jalan-Jalan Kesucian iaitu:
i.. Kepercayaan yang benar
ii. Usaha yang benar
iii. Ingatan yang benar
iv. Perbuatan yang benar
v. Ketekunan yang benar
vi. Fikiran yang benar
vii. Kehidupan yang benar
viii. Pertuturan yang benar
Agama ini juga percaya kepada kelahiran semula dan nirvana (peringkat yang paling bahagia) menjadi matlamat penganut-penganutnya. Buddha juga mengajar tentang ahimsa ( tidak boleh memusnahkan/merosakkan segala benda hidup. Asoka dari Empayar Maurya adalah raja India yang paling bertanggungjawab menyebarkan agama ini ke luar India iaitu ke Sri Lanka dan dari Sri Lanka disebarkan ke Asia Tenggara, Tibet, Jepun dan China.

Agama Tamadun China

2009-03-31T09:23:00.003-07:00

Tamadun China
Agama Buddha merupakan satu daripada agama yang dianut oleh masyarakat China yang telah dibawa masuk ke China dari Sri Lanka.

Fahaman kedua yang tersebar luas di negara China ialah Confuciusnisme. Ia berdasarkan ajaran Confucius/Kung Fu Tze (551-479SM) yang hidup pada zaman Dinasti Chou. Ajaran Confucius terdapat dalam buku klasik berjodol Analekta yang ditulis oleh pengikut-pengikutnya. Ajaran Confucius memberi penekanan tentang harga diri dan perasaan kemanusiaan (ada 5 kebaikan di dunia iaitu amanah, rajin, bersifat mulia, berbudi bahasa dan bermurah hati). Rukun kemasyarakatan yang diajar Confucius ni kemudian telah menjadi falsafah rasmi negara China. Confucius juga menekankan 5 jenis hubungan yang baik iaitu hubungan pemerintah dengan rakyat, Ibu bapa dengan anak, suami dengan isteri, abang dengan adik dan kawan dengan kawan.

Di negara China juga tersebar faham Taoisme. Ajaran ini diasaskan oleh Lao Tzu dan Chuang Tzu yang hidup dalam Dinasti Chou. Ia dapat diperolehi dalam buku Tao Te Ching dan Chuang Tzu. Tao bermaksud ‘cara’ atau ‘jalan’ untuk seseorang individu mencari kedamaian dan keharmonian dalam dunia. Ajaran ini menyarankan manusia supaya tidak mementingkan dunia. Taoisme mementingkan kesederhanaan, perdampingan dengan alam semula jadi dan amalan meditasi. Bagi ajaran ini, raja dan kerajaan tidak penting kerana manusia boleh menjalani kehidupan mengikut undang-undang alam. Ajaran ini tidak mendapat sambutan dari kalangan terpelajar. Ia berpengaruh di kalangan rakyat di luar bandar. Sumbangan penting ajaran ini ialah sami-saminya telah membuat banyak perjumpaan dalam bidang perubatan tradisional, mencipta ubat bedil, jarum magnetik dan herba-herba asli. Selain dari ajaran-ajaran tadi, tersebar juga faham Mohisme oleh Mo Ti atau Mo Tzu yang hidup sezaman dengan Confucius. Doktrin utama falsafahnya ialah kasih yang sempurna untuk setiap manusia. Satu lagi faham yang tersebar ialah Legalisme yang muncul serentak dengan Mohisme. Ia dipengaruhi oleh idea dan falsafah Hsun Tzu. Faham ini lebih mementingkan masyarakat dari individu. Falsafah ini menganggap semua individu adalah jahat. Faham ini amat berpengaruh pada zaman Dinasti Chin terutama pada masa pemerintahan Shih Huang Ti.

agama Tamdun Yunani

2009-03-31T09:23:00.002-07:00

Agama Kristian telah tersebar di Yunani oleh pengikut Nabi Isa bernama Paul. Perkataan Kristian berasal dari perkataan Greek, ‘Christos’ yang bermaksud ‘penyelamat’. Pengikut agama ini mengangap Nabi Isa sebagai penyelamat untuk membela orang Kristian. Ajaran ini sebenarnya diasaskan di Asia Barat (Baitul Laham, Palestin). Nabi Isa telah diutus oleh Allah untuk menyebarkan ajaran kepercayaan kepada Tuhan yang satu melalui kitab Injil.Ajaran ini telah berkembang sejak lebih 2000 tahun yang lalu.

Agama Tamadun Rom

2009-03-31T09:23:00.001-07:00

Rom juga menerima ajaran Kristian melalui pengikut Nabi Isa yang bernama Paul. Orang Rom mudah menerima agama ini kerana ia mudah difahami berbanding dengan kepercayaan yang mereka anuti selama ini iaitu banyak tuhan yang amat mengelirukan.Zaman Pax Romana telah membenarkan agama ini disebarkan. Keadaan yang aman membolehkan mubaligh-mubalighnya menyebarkan agama ini ke tempat-tempat lain. Jalan-jalan yang dibina oleh Empayar Rom membolehkan agama ini berkembang ke tanah-tanah jajahannya..Terdapat juga Maharaja Rom yang menindas penganut agama ini. Peter yang menjadi pengikut Nabi Isa telah dibunuh oleh Maharaja Rom tahun 65M. Walau bagaimanapun ketakwaan dan ketabahan mereka menggagalkan usaha maharaja tersebut untuk menyekat penyebaran agama ini. Persidangan Bishop yang dijalankan mulai kurun ke-3 membolehkan penyebaran agama ini terus berjalan lancar. Pada tahun 800M Charlemagne telah dilantik menjadi Maharaja Holy Roman Empire. Beliau telah menggalakkan pertumbuhan gereja-gereja dan biara-biara. Beliau juga meluluskan undang-undang mengizinkan gereja mengutip zakat.

Agama Tamadun Mesir

2009-03-31T09:23:00.000-07:00

Mesir menerima agama Kristian melalui pengikut Nabi Isa yang bernama Peter. Apabila Islam berkembang di Madinah, Islam juga tersebar ke Mesir iaitu pada zaman Khalifah Umar al-Khattab.

Negara Kota Tamadun Rom

2009-03-31T09:13:00.004-07:00

Rom telah didatangi orang-orang Etruscan yang agresif ( di utara Itali). Di sebelah pinggir laut yang subur tinggal penduduk yang agak primitif. Pada abad ke-8 datang pula orang Greek yang lebih mencintai kedamaian ( mengusahakan tanah). Di sebelah selatan kawasan orang Etruscan iaitu di dataran Sungai Tiber tinggal orang Latin ( satu dari puak Itali). Mereka membentuk komuniti yang berasingan. Walau bagaimanapun, mereka telah bersatu ketika mempertahankan diri dari serangan orang Etruscan. Penyatuan inilah yang menjadi asas pembentukan bandar Rom kira-kira padatahun 753SM. Bertahun-tahun lepas itu Rom berkembang menjadi ibu kota dunia Barat. Rom terletak di tengah-tengah jalan selatan ke utara dan ditebing Sungai Tiber.Kuala sungai itu menjadi pelabuhan yang terbaik di pantai barat. Dengan itu, ia menjadi kunci masuk ke Itali. Rom adalah gabungan kampung-kampung yang terletak di atas bukit-bukit kecil . Dari atas bukit-bukit itu mereka boleh nampak angkatan Etruscan yang bengis, lengkap dengan senjata yang pada bila-bila masa sahaja akan menyerang mereka. Penduduk Rom ini pada hakikatnya adalah bersifat tentera dan semua institusi mereka mencerminkan kelakuan mereka yang suka berperang, sementara bakat mereka ditunjukkan dengan sepenuhnya dalam usaha-usaha ketenteraan.
Pada mulanya Rom diperintah oleh seorang raja yang juga menjadi padri besar, jeneral dan penggubal undang-undang. Baginda menentukan peraturan-peraturan dalam perhubungan mereka dengan dewa-dewa, orang asing dan antara satu sama lain. Penduduk di bawah pemerintahannya tidak dianggap setarafdengan baginda. Antara penduduknya terdapat golongan bangsawan (Patrician) dan yang lain-lain dipanggil Plebeian.. Golongan Plebeian ini bekerja untuk mereka dan berharap akan mendapat perlindungan daripada mereka. Golongan Patrician inilah yang menjadi ahli Senat ( badan penasihat yang mengandungi orang lelaki yang tua dan berpengalaman). Senate ini berhak ke atas pelantikan raja baru. Apa yang jelas tentang Rom ini ialah Rom hampir sepanjang masanya berperang dan rajanya membuktikan diri mereka sebagai pemimpin yang sesuai. Orang Rom telah menunjukkan bahawa mereka merupakan pahlawan-pahlawan yang hebat walaupuntidak pernah mampu menentang orang Etruscan.Pada awal abad ke-6 Rom jatuh ke tangan raja-raja bangsa Etruscan yang terkenal dengan pemerintahan yang zalim itu. Orang-orang Rom menggelar mereka sebagai Tarquin Sombong. Walau bagaimanapun mereka telah berjasa dalam membuat tembok melingkungi semua komuniti dan dianggap sebagai pengasas bandar itu. Mereka mengadakan sistem saliran dan mencantikkan bandar itu dengan membina rumah-rumah berhala. Mereka menyusun semula angkatan tentera, membesarkannya dan membahagikan warganegara mengikut kekayaan mereka. Mereka hanya sempat memerintah Rom tidak sampai 100 tahun kerana orang-orang Rom telah bangkit menentang dan menghalau mereka.Tragedi ini dianggap sebagai satu revolusi Pengusiran Raja-Raja. Pemerintahan Etruscan yang zalim itu telah menghantui perasaan orang-orang Rom untuk tidak menerima pemerintahan beraja. Selepas itu orang Rom telah menubuhkan pemerintahan berbentuk republik.

Negara Kota Tamadun Arab

2009-03-31T09:13:00.003-07:00

Di Semenanjung Tanah Arab, negara kotanya didirikan oleh penduduk bandar atau dikenali sebagai Hadhari. Negara kotanya terdapat dalam kerajaan-kerajaan Selatan, Tengah dan Utara. Di kawasan selatan terdapat kerajaan Yaman, di kawasan tengah ialah kerajaan Hijaz/Makkah manakala di sebelah utara terdapat kerajaan-kerajaan Anbat/Nabatean, Tadmor/Palmyra, Hirah dan Ghassan. Berbeza dari negeri-negeri bahagian utara dan tengah, Yaman menyaksikan suatu tingkat kemajuan yang terawal sekali dalam sejarah tamadun Arab purba. Hal ini berkait rapat dengan kedudukan alamnya yang sesuai sebagai tempat pertemuan bagi para pedagang. Di sini air hujan sentiasa turun di samping kesuburan tanahnya sendiri. Saba’ (955SM - 115SM) adalah kerajaan yang paling terkenal di Yaman. Kerajaan ini mengamalkan sistem pemerintahan beraja demokrasi. Kemasyhuran kerajaan Saba’ adalah kerana ratunya yang bernama Balqis dan rakyatnya yang (walaupun kuat dan berani namun) mementingkan perdamaian. Kerajaan ini runtuh kerana kecuaian rakyatnya sendiri terutama pemimpinnya, sehingga akhirnya berlakulah banjir yang besar yang menghancurkan Empangan Maarib (nadi pertaniannya). Rakyatnya telah menyelamatkan diri ke bahagian tengah dan utara tanah Arab. Kerajaan ini diganti oleh kerajaan Himyar yang dapat mengembalikan kegemilangannya. Kerajaan ini lebih menekankan perluasan jajahan takluk. Kerajaan ini kemudian jatuh ke tangan Rom dan Parsi yang sekian lama memerhati kemakmuran Yaman. Kedua-kedua kuasa besar itu sentiasa bersaing bagi meluaskan pengaruh dan menyebar agama masing-masing. Keruntuhan kerajaan Yaman telah memuncukan sebuah kerajaan di kawasan tengah iaitu Hijaz atau Makkah. Kedudukan geografinya di tengah-tengah tanah Arab menjadi kawasan pertemuan di kalangan saudagar-saudagar dari utara dan selatan. Apatah lagi setelah kaabah dibina, bandar Makkah telah menjadi pusat pertemuan berbilang bangsa dari seluruh pelusok dunia bagi mengerjakan ibadah. Suatu yang amat unik bagi kota Makkah ini ialah ia tidak pernah dijajah oleh mana-mana kuasa penjajah walaupun ada yang pernah mencuba. Sistem pentadbirannya dijalankan oleh kabilah. Yang terkenal ialah kabilah Quraisy di bawah Qusai bin Kilab. Qusai telah mengatur sistem pentadbiran yang sistematik dan berjaya menyatukankabilah-kabilah Arab. Di sebelah utara Arab, muncullah beberapa buah kerajaan seperti kerajaan Anbat/Nabatean, Tadmor/Palmyra, Hirah dan Ghassan. Kerajaan-kerajaan utara ini merupakan kerajaan penampan bagi kuasa Rom dan Parsi.

Pembentukan Negara Kota

2009-03-31T09:13:00.002-07:00

Kawasan Kajian : Yunani, Rom, Arab dan Melayu

Kandungan kajian : Ciri-ciri Negara Kota Dan Proses dan perkembangannya.

Maksud Negara Kota ialah: bandar yang juga merupakan negeri yang berdaulat dan merdeka. Selain daripada Yunani, Rom, Arab dan Kepulauan Melayu ( kawasan kajian kita), Negara Kota juga terdapat di negara-negara lain seperti di Memphis (Mesir), Ur, Urech, Kish, Babyon (Mesopotamia), Mohenjo Daro dan Harappa (India) dan Anyang ( China).

Negara Kota Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T09:13:00.001-07:00

Di kawasan Alam Melayu telah memunculkan beberapa buah negara kota seperti Langkasuka, Chieh-Cha ( Kedah), Kalah ( dipercayai terletak di utara Kedah) dan lain-lain lagi. Langkasuka terletak di Patani, Thailand. Langkasuka dikatakan muncul sebagai negeri bebas pada awal abad ke-2M ( tahun 100 M). Langkasuka menjalankan perdagangan dengan kerajaan-kerajaan di Asia Barat, India, China dan kerajaan-kerajaan di Gugusan Kepulauan Melayu. Kerajaan ini dipengaruhi oleh pengaruh Hindu Bagaimanapun, pada abad berikutnya,ia dilanggar oleh Funan. Sejak itu Langkasuka tidak putus-putus dijajah oleh kuasa luar dan maju mundurnya ditentukan oleh faktor ini. Meskipun kedudukannya yang terletak di jalan perdagangan antarabangsa antara India dan China dan juga kekayaan hail buminya itu merupakan faktor dalaman yang membawa kemajuannya, namun faktor luarlah sebenarnya yang lebih dominan dalam menentukan semuanya itu. Bagaimanapun pada abad ke-5M, Langkasuka dapat memulihkan kemerdekaannya dan apabila Funan mengalami kemunduran pada abad ke-6M, Langkasuka mencapai zaman keagungannya. Pada ketika inilah dikatakan wilayah taklukannya meliputi Songkla, Kelantan dan Terengganu. Namun dengan kebangkitan Srivijaya pada abad ke-7M, Langkasuka tertakluk di bawahnya pula. Kemudian menjadi jajahan Majapahit dan apabila Melaka ditawan Portugis (1511) kerajaan Langkasuka turut lenyap dalam sejarah kerana diserang oleh Raja Chola, Rajendra 1 dari India Selatan.. Kerajaan Kedah ( Kedah Tua) wujud dari kurun ke-5M hingga kurun ke-14M di Lembah Bujang. Kerajaan ini muncul sebagai sebuah pusat perdagangan dan pelabuhan entrepot yang penting pada kurun ke-5M. Pelabuhannya disinggahi kapal dagang dari India, China dan Asia Barat. Pusat pentadbirannya terletak di Kampung Sungai Emas (kurun ke-5 hingga 10M) dan Pangkalan Bujang (kurun ke-10 hingga 14M). Penduduknya dipengaruhi agama Hindu dan Buddha. Menjelang tahun 695M kerajaan ini menjadi tanah jajahan kerajaan Srivijaya. Kerajaan ini mula merosot pada abad ke-11 kerana diserang oleh Raja Chola, Rajendra 1 pada tahun 1025M.

Negara Kota Tamadun Yunani

2009-03-31T09:13:00.000-07:00

Dalam tamadun Yunani, Negara Kotanya dikenali sebagai Polis (dari bahasa Greek) yang merupakan sebuah pusat berkubu dan menjadi ibu kota bagi Yunani. Ia merupakan sebuah pusat yang sangat dihormati. Ia menjadi pusat komuniti Acropolis pula merupakan kota berkubu di bahagian tengah. Sebenarnya yang dimaksudkan bahagian tengah itu ialah bahagian hulu sesebuah bandar dan yang termasyhur sekali ialah bandar Athens.Sebelum sesebuah negara kota itu muncul, asalnya bermula daripada kampung-kampung yang bersebaran. Lama kelamaan penduduk setiap lembah atau dataran bergabung menjadi satu komuniti politik dan bersam-sama menyembah dewa-dewa, berjual beli, menjaga pertahanan dan menjalankan pemerintahan. Pusat komuniti itu biasanya terletak di satu kawasan berbatu yang tinggi di tengah-tengah dataran dan dari situ dapat dilihat seluruh kawasan sekitar. Kebanyakan lembah-lembah Greek berbentuk piring terbalik. Pusat komuniti inilah kota berkubu dan ibu kota (polis). Luas tiap-tiap kota ialah antara 80 hingga 800 km persegi dengan purata penduduk seramai 5000 orang.
Negara-negara kota di Yunani ini kecil-kecil dan berbeza dari jirannya yang terdapat di sebalik banjaran gunung. Warganegara sesebuah negara kota tinggal begitu dekat dengan pusat pemerintahan dan sebab itulah mereka terlibat dalam pemerintahan. Dalam usaha/percubaan memerintah sendiri, mereka telah memecat raja-raja dan pembesar-pembesarnya satu demi satu. Orang Greek amat menyayangi negara kota mereka. Dalam peperangan yang sering berlaku antara negara-negara kota, warganegaranya rela mati berjuang bagi mempertahankan kota mereka itu. Malah sepanjang hidup mereka dari mula lahir hingga ke akhir hayat, jiwa raga mereka tercurah kepada negara kota mereka. Antara negara kota yang terdapat dalam tamadun Yunani ini ialah Athens, Sparta,Thebes, Corinth, Olympia dan Argos. Athens merupakan salah sebuah negara kota dalam tamadun Yunani yang paling terkenal. Sehingga pertengahan abad ke-8 SM, Athens seperti negara kota lain di Yunani menjalankan pemerintahan secara monarki (beraja). Kira-kira pada tahun 750SM raja Athens telah digulingkan kerana rakyat inginkan suara yang lebih dalam pentadbiran dan juga kerana penindasan yang telah dilakukan oleh raja. Pemerintahan telah diambilalih oleh sekumpulan bangsawan yang digelar eupatrid. Mereka telah melakukan aktiviti perlanunan dan merampas tanah untuk menambahkan kekayaan mereka. Golongan ini telah mengambilalih kuasa politik dengan menguasai Majlis dan tentera. Mereka memerintah Athens menerusi Majlis Bangsawan (Council of Nobles). Zaman ini dikenali sebagai Zaman Kebangsawanan/Aristokrasi. Pegawai awam utama ialah Ketua Majistret yang dipilih setiap tahun dari golongan bangsawan. Petani tertindas dalam pemerintahan ini dan menjadi hamba abdi bila hutang tidak terbayar. Pada tahun 594SM golongan bangsawan telah memilih Solon sebagai ketua majistret dan memberikannya kuasa mutlak untuk membuat perubahan. Perlantikan itu dibuat kerana rasa bimbang jika seseorang ketua yang berkebolehan tidak dilantik, mereka mungkin akan digulingkan oleh seseorang yang zalim. Solon telah menubuhkan Majlis Empat Ratus (Council of Four Hundred) yang terdiri daripada golongan bangsawan dan pemilik harta yang kaya.Majlis ini kemudian bertukar menjadi Majlis Lima Ratus. Beliau telah menubuhkan semula Perhimpunan Agung ( berfungsi sebagai badan perundangan). Solon juga menubuhkan sebuah Mahkamah Agung yang mempunyai kuasa untuk menimbangkan rayuan terhadap keputusan majistret. Tahap kegemilangan sistem demokrasi di Athens dicapai di bawah pimpinan Pericles (495-429SM). Pericles telah menubuhkan sebuah Lembaga yang bertindak sebagai badan eksekutif tertinggi. Ahlinya terdiri daripada 10 orang jeneral yang dilantik oleh Perhimpunan Agung untuk satu tahun. Pericles juga membuat perubahan terhadap kuasa membuat keputusan dan menjatuhkan hukuman iaitu tidak lagi oleh majistret tetapi oleh sekumpulan juri. Sparta adalah negara kota yang terkuat di Yunani. Kerajaan ini berbentuk militeri. Rakyatnya terdiri daripada kaum Dorian yang berhijrah dari utara. Tenteranya terdiri daripada tentera darat dan laut. Kanak-kanak Sparta akan menjalani latihan ketenteraan bila berusia 7 tahun dan memasuki tentera bila berumur 20 tahun dan terpaksa tinggal di berek tentera sehingga berumur 30 tahun. Melalui sistem ini, kanak-kanak yang lemah dibunuh sebaik sahaja dilahirkan. Kerajaan Sparta diketuai oleh 2 raja ( dari keluarga Agiadac dan Eurypontidac) dan 5 orang Ephor. Ephor dilantik oleh Majlis Perhimpunan. Rakyat dari kelas homoioi yang berketurunan Dorian merupakan golongan pemimpin di Sparta

Pembentukan Empayar Tamadun Rom

2009-03-31T09:06:00.001-07:00

Rom mula meluaskan empayarnya apabila ia memerlukan lebih banyak tanah dan makanan akibat pertambahan penduduk. Pada peringkat permulaannya Rom berjaya menakluki negeri-negeri jirannya dan memperbesarkan empayarnya. Menjelang tahun 270 SM seluruh Semenanjung Itali kecuali Lembah Po telah ditakluki Rom dan akhirnya orang-orang Rom berjaya menyatukan seluruh Itali. Orang-orang Rom ingin menguasai kawasan-kawasan sekitar Itali untuk meluaskan perdagangan dan menambahkan kemewahan. Untuk itu, Rom terpaksa berhadapan dengan orang Greek (dari Itali Selatan, Sicily (tanah jajahan Greek) dan orang cvarthage (di seberang laut) yang lebih berpengalaman dalam peperangan dan bertamadun. Rom berjaya mengalahkan orang-orang Greek setelah menentangnya selama kira-kira 8 tahun. Beberapa buah bandar Greek ditawan. Dengan itu Rom berkuasa di seluruh kawasan Itali yang terletak di Selatan Sungai Po dan beberapa kawasan yang terletak jauh darinya. Saingan Rom yang paling hebat ialah dari orang Carthage (kerajaan Carthage terletak di Afrika Utara) yang juga mempunyai motif dalam perdagangan. Akibatnya, tercetuslah perang Punic di antara Rom dengan Carthage). Ada 3 Perang Punic:

• Perang Punic 1 (264-41 SM)
Perang yang berlaku selama 23 tahun ini berpunca kerana hendak merebut Pulau Sicily.Rom ingin mengusir keluar orang Carthage dari Pulau Sicily. Rom mendapat sokongan kota-kota Greek. Kemenangan Rom dalam pertempuran di laut menyebabkan Rom terus mara mendarat di Afrika tetapi dapat ditewaskan oleh Carthage.Rom membina semula angkatan lautnya dan menyerang Carthage di Afrika. Kekalahan Carthage menyebabkan Carthage terpaksa keluar dari Sicily dan membayar ganti rugi .Rom seterusnya merampas Sardinia dan Corsica

• Perang Punic II atau Perang Hannibal (218 - 201 SM).
Tentera Carthage di bawah Hannibal ( tentera Hannibal terdiri daripada penunggang kuda Barber, pengembara Greek, askar upahan dari Bahagian Timur Mediterranean dan pahlawan-pahlawan bengis dari puak Sepanyolk yang terlatih. Kesemuanya dianggarkan seramai 26,000 orang) telah menyerang Itali melalui Banjaran Alps dan telah berjaya menawan beberapa buah bandar. Pada tahun 202 SM pula tentera Itali telah bertempur dengan tentera Hannibal dan Carthage dikalahkan. Carthage mengaku kesetiaannya kepada Rom.

• Perang Punic III ( 149-146SM)
Tentera Rom menyerang Carthage dan memusnahkan bandar ini. Tawanan Carthage dijual sebagai hamba abdi.Akhirnya, kawasan Afrika Utara menjadi taklukan Rom.
Tentera Rom juga telah menyerang Yunani dan mengalahkan tentera Makedonia yang menguasai Yunani itu. Penaklukan Greek oleh Rom (tidak lama selepas kekalahan Hannibal) bolehlah dianggap sebagai pembebasan kota-kota Greek daripada raja-raja ‘pengganti’ yang telah memecahbelahkan Empayar Iskandar. Pada tahun 146 SM Makedonia menjadi wilayah Rom. Seterusnya Rom menyerang dan menakluki Syria( Syria diperintah oleh Antiochus III) dan Mesir (168 SM). Rom telah dapat menguasai hampir semua kawasan di sekitar Mediterranean. Tujuan perluasan kuasa Rom itu bukanlah untuk meluaskan pentadbirannya tetapi kerana Romsering terancam oleh pemerintah-pemerintah daerah-daerah tersebut. Proses perluasan empayar Rom sebenarnya bermula pada abad ke-6 iaitu selepas mereka berjaya menggulingkan kuasa Etruscan. Proses penaklukan ini mengambil masa hampir 200 tahun. Orang-orang Rom banyak mempelajari taktik peperangan, urusan pentadbiran dan keselamatan daripada kawasan yang ditaklukinya.
Perluasan Empayar Rom secara besar-besaran dilakukan oleh Julius Caeser pada kurun ketiga dan kedua SM). Ketika itu Rom muncul sebagai kuasa besar di Mediterranean. Empayarnya meliputi Syria, Makedonia, Yunani, Mesir, Timur Tengah, Gaul ( Perancis dan Belgium) dan Britain. Beliau juga merupakan pentadbir yang agung, negarawan yang pintar di samping terkenal sebagai seorang ketua tentera yang handal. Kata-katanya yang masyhur iaitu ‘veni, vidi dan vici’ (yang bererti ‘aku datang, aku lihat, aku takluk’) dibuat dalam kempennya di Asia Kecil. Beliau memperkenalkan beberapa pemodenan dalam bidang ekonomi, sosial dan politik dalam Empayar Rom. Antara lain, beliau telah memecat gabenor yang rasuah, memberi hak kewarganegaraaan kepada penduduk wilayah Rom, membahagikan tanah kepada penduduk miskin, merancang sistem perairan, menyelesaikan masalah kewangan, mengalakkan imigrasi ke tanah jajahan baru di seberang laut bagi mengurangkan kesesakan di bandar dan mengatur sistem cukai yang lebih baik. Bagi mewujudkan sistem politik yang stabil, beliau memperkenalkan pemerintahan secara individu ( negara diperintah oleh seorang pemerintah sahaja dan bukan oleh beberapa orang gabenor). Sebab itulah beliau digelar diktator. Beliau mati dibunuh oleh sekumpulan orang yang tidak puas hati dengan tindakannya/dasarnya. Usaha-usaha Julius Caesar diteruskan oleh cucu saudaranya, Augustus ( era Pax Romana atau Keamanan Rom). Beliau memakai gelaran Maharaja. Kuasanya sebagai seorang Maharaja ialah mengawal penuh seluruh empayarnya. Beliau telah berjaya mewujudkan sebuah empayar (beliau memulakan zaman empayar di Rom tahun 31 SM menggantikan zaman Republik) yang stabil yang belum pernah wujud sebelum ini. Zamannya menyaksikan peerkembangan yang pesat dalam perdagangan, kebudayaan Graeco-Roman, perkembangan kejuruteraan, bidang perundangan dan seni bina. Empayar Rom merosot pada tahun 476. Maharajanya yang terakhir ialah Romulus Augustus yang digulingkan oleh ketua suku Vandal ( salah satu suku gasar Jerman).

Pembentukan Empayar Tamadun India / Indus

2009-03-31T09:06:00.000-07:00

Di India terdapat sebuah empayar yang besar di bawah Dinasti Maurya. Dinasti ini wujud apabila Chandragupta Maurya berjaya menggulingkan empayar Magadha ( sebuah empayar Aryan) pada tahun 321 SM. Empayar Maurya ini wujud ekoran daripada usaha-usaha Chandragupta Maurya menyatukan beberapa buah kerajaan kecil di Utara India bagi menghadapi ancaman Yunani. Penyatuan ini membentuk Empayar Maurya yang terbentang luas dari Teluk Benggala ke pergunungan Hindu Kush dengan ibu kotanya di Pataliputra.. Kuasa Chandragupta pada masa itu tiada siapa yang berani mencabar. Kuasa Maurya tegak dengan sokongan 700,000 orang tentera. Tentera kerajaannya sangat cekap dan tiada belas kesihan. Petani-petani dikenakan cukai yang berat dan penduduk bandar sentiasa diganggu oleh pegawai-pegawai, inspektor dan tali barut pemerintah. Kezalimannya jelas apabila kesalahan mencuri yang kecil dikenakan hukuman mati dan selalunya disiksa terlebih dahulu. Empayar Maurya mengamalkan sistem pemerintahan monarki dan pemerintahan mutlak. Raja-raja Maurya terus meluaskan pengaruhnya ke seluruh India kecuali India Selatan (India.Selatan diperintah oleh orang Dravidian yang berbahasa Tamil). Anak Chandragupta telah menambah sebahagian dari Decca ke dalam empayarnya. Empayar yang besar ini seterusnya diwarisi oleh pemerintah ketiganya iaitu Asoka pada tahun 273 SM (ada ahli sejarah berpendapat pada 269 - 232 SM), seorang raja yang terkemuka dan berperikemanusiaan. Beliau memerintah selama 40 tahun. Sistem pemerintahannya berbentuk kerajaan pusat (sentralisasi). Dinasti Maurya mencapai kemuncak perluasannya di bawah Asoka.. Di awal pemerintahannya, beliau menyerang wilayah Orissa. Melihat penderitaan penduduk menjadikan beliau insaf dan menghentikan peperangan sebagai senjata yang agresif. Selepas itu beliau menggunakan kekayaan untuk mengurangkan penderitaan rakyat dan penyebaran agama Buddha.
Kematian Asoka menandakan kemerosotan Dinasti Maurya. Lima puluh tahun selepas kematian Asoka iaitu pada tahun 232 SM, empayar yang semakin lemah itu akhirnya terlepas dari tangan pengganti-penggantinya yang lemah ( 185 SM). Untuk 5 abad kemudiannya, India kehilangan kesatuan politiknya yang selama ini diberikan oleh keturunan Maurya. India mula berpecah.Dalam keadaan perpecahan ini, India terdedah dengan serangan asing seperti orang Aryan dari Asia Tengah dan orang Kushan dari China. Selepas 5 abad India berada dalam kekacauan dan perpecahan, empayar agung kedua muncul di tebing Sungai Ganges dan dapat menyatukan semula bahagian utara India. Ibu kotanya di Pataliputra dan pengasasnya mengambil nama Chandragupta sebagai penghormatan kepada Chandragupta dari Dinasti Maurya dulu. Baginda adalah raja Magadha. Walau bagaimanapun orang India lebih menyanjung pemerintah keduanya yang bernama Samudragupta(300-375M). Beliau digelar ‘Nepoleon India’.Beliau meluaskan empayarnya ke barat menghala ke Sungai Indus dan ke selatan sampai ke Deccan. Walaupun kuasa dan pengaruhnya lebih kecil jika dibandingkan dengan Asoka tetapi pemerintahannya sangat kukuh. Pengganti-penggantinya menguasai empayar itu lebih dari satu abad. . Zaman ini telah mencapai kegemilangan dalam bidang seni, sains dan agama. Perkembangan empayar di wilayah India Selatan tidak mempunyai banyak catatan oleh pengkaji sejarah kerana ahli-ahli sejarah lebih menumpukan perhatian kepada wilayah utara India. Wilayah selatan India terdiri daripada Pandyas (di selatan sekali yang beribu negerikan Madura), Cheras dan Chola. Negeri-negeri di selatan India ini telah disatukan di bawah empayar sekurang-kurangnya 2 kali. Di bawah kerajaan Pallava (pertengahan kurun ke-6 hingga pertengahan kurun ke-8) semua negeri-negeri tua di situ berjaya ditundukkan di bawah kekuasaannya. Di bawah kerajaan Pallava, sejarah seni bina dan seni ukir selatan India bermula. Kerajaan Pallava telah dikalahkan oleh kerajaan Chola dan kerajaan Chola telah menawan empayar kerajaan Pallava.Kerajaan ini telah menyerang Ceylon. Orang-orang Chola memasuki zaman gemilangnya semasa diperintah leh Raja-Raja Agong ( 985-1018) iaitu terdiri daripada anak Asoka dan pengganti beliau. Mereka telah menawan seluruh bahagian timur India, Ceylon, Pulau-pulau Andaman dan Pulau-pulau Nicobar, Pegu (Burma), Kedah (1025), Kerajaan Langkasuka dan Kerajaan Gangga Negara( Perak). Kerajaan Chola jatuh pada kurun ke-14.

Negara Kota Tamadun Arab

2009-03-31T09:05:00.004-07:00

Tamadun Mekah : Negara Kota Arab (Kerajaan Arab Tengah/Hijaz)
Mekah terletak di satu lembah yang tandus, dikelilingi oleh banjaran gunung dan bukit-bukit batu. Ia merupakan ibu kota bagi daerah Hijaz (Arab Tengah). Kedudukannya ialah di tengah-tengah persimpangan jalan antara kota-kota di Syam dan Hirah (di utara Arab), Yaman (di selatan Arab) dankota-kota di pinggir pantai Laut Merah. Kedudukannya di tengah-tengah jalan perdagangan antara Utara dan Selatan itu menjadikannya sebagai tempat persinggahan bagi saudargar-saudagar dari utara ke selatan dan dari selatan ke utara. Dengan itu Mekah menjadi pusat perdagangan yang penting. Pasar banyak didirikan dan yang terkenal ialah Pasar Zul Majaz, al-Majinnah dan Ukaz. Sejarahnya bermula apabila Nabi Ibrahim membawa isterinya (Siti Hajar) dan anaknya (Ismail) ke Mekah. Mekah ketika itu tidak ramai didiami orang. Puak yang mula-mula tinggal di situ ialah puak Amaliqah, kemudian datang pula puak Jurhum dan menjadi penguasa Mekah. Apabila air zamzam dijumpai oleh Nabi Ismail, Mekah mula didatangi orang. Apabila Nabi Ibrahim bersama anaknya Ismail mendirikan kaabah, Mekah telah menjadi pusat ibadat dan mengerjakan Haji. Mekah bertambah maju di bawah suku Jurhum. Kemudian kekuasaan .Mekah berpindah kepada suku Khuzaah dari Yaman. Perubahan berlaku, ajaran Nabi Ibrahim telah dicampuradukkan dengan penyembahan berhala (tahun 207SM). Tahun 440M kabilah Quraisy di bawah pimpinan Qusai bin Kilab bin Murrah dari Bani Quda’ah (moyang Nabi Muhammad) mengambilalih kekuasaan Mekah dari puak Khuzaah. Di bawah pentadbiran Qusai, Mekah menjadi maju dan terkenal dan menjadi tumpuan seluruh tanah arab.

Negara kota Mekah berfungsi sebagai pusat perdagangan, pusat ibadat, pusat kebudayaan, dan pusat pentadbiran. Sebagai pusat perdagangan, kota ini sentiasa sibuk terutama pada musim haji bila seluruh penduduk tanah Arab berkumpul di sana. Sebagai pusat ibadat, Mekah dikunjungi kerana mengerjakan ibadat, mengerjakan haji dan dan menjadi pusat penyembahan berhala. Sebagai tempat pertemuan berbagai kaum, ia turut memainkan peranan sebagai pusat kebudayaan. Setiap tahun Mekah menganjurkan pesta/pertandingan seni pidato, syari, falsafah, kata-kata hikmat, bercerita). Karya yang menang dutuliskan dengan warna emas dan digantung dikaabah untuk tatapan umum. Pentadbiran yang baik juga menjadi tarikan orang mengunjungi Mekah. Berbagai jabatan diwujudkan bagi melicinkan pentadbiran terutama pada musim haji. Apatah lagi Mekah telah diiktirafsebagai ‘kota aman’ kerana terdapat beberapa bulan yang dipanggil ‘bulan haram’ (bulan Zulkaedah, Zulhijjah, Muharram dan rejab – diharamkan berperang, membunuh dan sebagainya). Mekah juga mempunyai pasukan tentera yang cukup baik, terdiri daripada askar dan hamba-hamba Negro. Sejarah telah membuktikan bahawa Mekah merupakan kawasan yang bebas dari sebarang penjajahan ( berbanding dengan jiran-jirannya iaitu Arab Selatan dan Arab Utarayang dijajah oleh Rom dan Parsi). Pernah ada cubaan dari kuasa asing untuk menjajah Mekah (seperti cubaan yang dibuat oleh Abrahah , di bawah kuasa Rom) tapi Allah telah melindungi kota ini kerana kota ini telah ditakdirkan menjadi kota Ibadat orang-orang Islam dan terbukti sampai ke hari ini!

Pembentukan Empayar

2009-03-31T09:05:00.003-07:00

Tajuk 2.2: Pembentukan Empayar
Kawasan Kajian : Mesopotamia, Yunani, Rom, India, China dan Melayu
Kandungan kajian: i. Ciri-ciri empayar ( bagaimana muncul, motif, lokasi, pemimpin yg Masyhur, keruntuhan)
ii..Proses dan perkembangannya.

Apakah maksud empayar?
Empayar dapat ditakrifkan sebagai sebuah kerajaan( pemerintah) yang tertinggi dan berdaulat yang menguasai daerah yang luas atau beberapa buah daerah dengan diketuai oleh seorang maharaja.

Pembentukan Empayar Tamadun Mesoptamia

2009-03-31T09:05:00.002-07:00

Pertumbuhan dan perkembangan tamadun telah membawa kepada konflik untuk merebut kuasa dan kekayaan di kawasan Mesopotamia. Konflik tercetus di antara Ur dan Urech untuk menguasai hilir Sungai Euphrates. Konflik yang kerap berlaku menyebabkan pertukaran pemerintah dan telah memjadi kebiasaan, golongan yang kuat akan mengambil alih pemerintah yang tewas. Pada kira-kira tahun 2750SM, seorang ketua puak Semitik yang bernama Sargon yang menjadi pemerintah daerah Akkad ( Akkad terletak di utara dataran Shinar) telah cuba memperluaskan empayarnya dengan menyerang orang-orang Sumeria di kawasan Mesopotamia. Beliau telah berjaya mengalahkan orang-orang Sumeria melalui beberapa peperangan dan menjadi raja di kawasan orang Sumeria itu. Pada mulanya orang Sumeria enggan menerima Sargon sebagai pemerintah baru mereka tapi demi keselamatan perdagangan, akhirnya orang Sumeria sanggup menerimanya. Dapatlah dikatakan di sini bahawa Empayar Mesopotamia yang pertama telah didirikan oleh seorang Arab berbangsa Semite dari Akkad yang bernama Sargon Agung. Sargon menyerang Mesopotamia kerana tertarik dengan kekayaan Sumer. Sargon terus meluaskan kuasanya yang akhirnya beliau menjadi pemerintah sebuah empayar yang terbentang luas dari Elam( di sebelah timur) hingga ke Laut Mediterranean dan ke utara hingga meliputi Sungai Tigris dan Euphrates. Kedua-dua puak iaitu Sumeria dan Semitik hidup bersama di bawah pemerintah Sargon. Lama kelamaan orang Semetik lebih berpengaruh dari orang Sumeria dalam bidang politik kerana orang Semetik cepat mempelajari cara pemerintahan orang Sumeria.
Pada kira-kira tahun 2200SM sekumpulan orang nomad iaitu Amorites telah membuat petempatan di sekitar kampung Babylon. Kaum Amorites ( dari suku Semite) dan puak-puak bukit dari kawasan pergunungan Zagros telah menyerang Mesopotamia. Babylon telah ditawan. Ketika itu air bawah tanah di Sumer menjadi masin yang menyababkan tanaman dan penduduk menjadi berkurangan. Kaum Semite mengambil kesempatan bagi mengukuhkan kedudukan mereka di Mesopotamia. Di bawah pemerintah yang bernama Hammurabi, Babylon telah muncul sebagai sebuah negara kota yang sangat cantik. Hammurabi terkenal dengan kanun undang-undangnya (yang menekankan perikemanusiaan dan hak indiividu). Hammurabi merupakan seorang pemerintah yang agung. Semasa pemerintahannya, negara menjadi lebih aman (kurang peperangan). Oleh kerana Hammurabi berasal dari keturunan nomad, beliau sangat mengambil berat terhadap penternakan kambing biri-biri dan penanaman jagung. Unta dan lembu digunakan oleh rakyatnya sebagai alat pengangukutan darat bagi membawa barang-barang dagangan.Kapal digunakan sebagai alat pengangkutan laut. Beliau membina sebuah terusan yang luas, menyusun semula sistem pengairan dan membaikinya Berbagai jenis sayuran ditanam pada zamannya. Selepas Hammurabi meninggal dunia, Mesopotamia telah diserang oleh Kerajaan Assyria. Di bawah raja Chaldea iaitu Nebuchadnezzar, negara kota Babylon telah dibina semula hingga menjadi negara kota yang amat kuat. Selepas kematian Nebuchadnezzar, Babylon telah jatuh ke tangan orang Parsi dan kemudian Parsi menjadi kuasa yang kuat di Timur Tengah.. Akibat dari penjajahan yang silih berganti oleh berbagai puak itu, Mesopotamia dimasuki berbagai kebudayaan yang menjadikannya bertambah agung. Perkembangan yang berlaku dalam empayar Mesopotamia itu menampakkan bahawa Mesopotamia sering diserang oleh kumpulan-lumpulan dan puak-puak baru. Apabila tamadun Mesopotamia terbentuk, Mesopotamia telah diserang. Tamadun itu runtuh.. Puak yang menyerang dan berjaya menawan Mesopotamia itu telah membina semula tamadun Mesopotamia yang baru. Bila tamadun itu terbina semula, ia diserang lagi. Begitulah proses perkembangan empayar Mesopotamia.
Walau bagaimanapun, empayar-empayar kemudian yang terkenal ialah:
• Empayar Babylonia 1 ( Raja Hammurabi: 1792 SM – 1750 SM)
• Empayar Assyria (746 SM – 630 SM). Ketika ini ibu kota Mesopotamia terletak di Nineveh. Empayar Mesopotamia diperluaskan sehingga meliputi hampir semua kawasan Timur Dekat/ Asia Barat ( Syria, Phoenicia, Israel, Mesir).
• Babylonia II/ Empayar Chaldea Raja Nabopulasser: 626 SM – 606 SM yang diganti oleh anak Nebuchadrezzar II : 605 SM – 562 SM.) Pada masa inilah Mesopotamia diserang oleh Parsi. Dengan itu berakhirlah empayar Mesopotamia.

Pembentukan Empayar Tamadun Yunani

2009-03-31T09:05:00.001-07:00

Raja Greek mula menghantar rakyatnya ke negara lain di seberang laut sebagai peneroka kerana bilangan penduduknya yang kian bertambah sedangkan Greek kekurangan tanah yang subur dan kebimbangan pemerintahnya terhadap penentangan rakyat terhadap golongan pemerintah (golongan minoriti yang terdiri daripada orang kaya). Pembukaan tanah-tanah jajahan Greek itu adalah bermatlamatkan perdagangan. Walau bagaimanapun Greek tidak pernah menubuhkan satu kuasa yang agung, yang kuat dan berpadu di Mediterranean kerana negara-negara kotanya di tanah besar Greek sendiri sentiasa bersaing antara satu sama lain.. Tetapi menerusi beratus-ratus buah tanah jajahan itu Greek telah meresapkan pengaruhnya di kalangan bangsa-bangsa lain dan dipusaki turun temurun. Dalam pada kota-kota di Greek asyik bercakaran, satu kuasa besar telah muncul di kawasan pergunungan utara Semenanjung Balkan iaitu kerajaan purba Makedonia. Pada tahun 359SM, Philip II telah mengisytiharkan dirinya sebagai raja Makedonia. Beliau bercita-cita untuk menguasai seluruh Greek yang berpecah belah itu. Pada tahun 338 SM berlakulah peperangan Chaeronea dengan kemenangan tentera Makedonia mengalahkan tentera Athens dan Thebes. Zaman negara kotapun berakhir. Seorang raja Makedonia berkuasa di Greek. Semua kota kecuali Sparta menghantar wakil menemui Philip. Philip membentangkan rancangannya untuk menyatukan Greek bagi menentang Parsi. Rancangannya tidak sempat dilaksanakan kerana telah terbunuh semasa kesibukan menyambut perkahwinan anak perempuannya.
Philip II digantikan oleh anaknya Iskandar Zurkarnain / Iskandar Agung ( 356 SM – 323 SM) . Usianya ketika itu ialah 20 tahun.. Athens dan beberapa buah negara kota lain bangun memberontak menentang Iskandar tapi telah dikalahkan oleh Iskandar. Iskandar telah berjaya menawan Asia Kecil (jajahanParsi), Parsi ( Parsi diserang tahun 334 SM yang ketika itu diperintah oleh Darius II dan pada tahun 331 SM Parsi ditawan), Mesir ( 332 SM), Lembah Tigris dan Euphratesdan juga Lembah Indus(326 SM). Beliau menggalakkan penaklukan Greek ke atas Asia secara besar-besaran untuk mempraktikkan rancangan utamanya iaitu menyatyukan Eropah dengan Asia berdasarkan kebudayaan Greek. Iskandar telah berusaha selama 13 tahun dengan mengembara sejauh 32,000 km dan telah berjaya mengasaskan sebanyak 70 buah kota. Tiada penakluk Eropah yang dapat menandingi Iskandar dalam kempennya merentasi gunung ganang tinggi dan gurun Asia Tengah. Iskandar telah meninggal dunia pada tahun 323 SM di Babylon dalam usia 33 tahun selepas mengidap demam.Cita-citanya untuk menubuhkan sebuah empayar dunia yang terbentang luas dari India ke Sepanyol yang berdasarkan kebudayaan Greek lenyap dengan kematiannya. Pengganti-pengganti beliau gagal menyatukan kawasan-kawasan yang ditakluki walaupun telah berusaha sedaya upaya melalui peperangan yang bertahun-tahun lamanya. Dunia Graeco-Makedonia telah berpecah kepada 3 bahagian. Selepas kematian Iskandar, negara-negara kota Greek berperang cuba membebaskan Greek dari pemerintahan Makedonia tetapi gagal. Usaha-usaha penaklukan Iskandar telah membawa banyak kesan. Bandar Iskandariah (sempena namanya) di Mesir telah muncul sebagai pusat ilmu pengetahuan yang penting. Perdagangan telah berkembang. Begitu juga dengan penyelidikan saintifik. Beliau menggalakkan persaudaraan manusia. Satu lagi peninggalan beliau ialah mewujudkan era Hellenistik ( percampuran budaya Yunani dengan bukan Yunani).

Pembentukan Empayar Tamadun China

2009-03-31T09:05:00.000-07:00

Zaman kegemilangan China dicapai pada masa dinasti Chin di bawah pemerintahan Shih Huang Ti. Beliau telah berjaya menyatukan seluruh wilayah-wilayah China di bawah satu pemerintahan pusat (221 SM). Beliau telah menyusun semula pentadbirannya. Beliau telah menghapuskan sistem pemerintahan ‘negeri-negeri diperintah oleh putera-putera raja’ (sistem feudal) dan digantikan dengan sistem ‘chun’ atau provinsi. Terdapat 36 provinsi semasa pemerintahan dinasti ini. Beliau memerintah secara otokrasi/mutlak. Beliaulah yang bertanggungjawab membina tembok besar negeri China untuk melindungi China dari serangan puak gasar dari utara. Semasa Dinasti Han, empayar China diperluaskan lagi. Wilayah Korea, Manchuria, Panir dan Khokhand di Asia Tengah ditakluk oleh Maharaja Han Wu Ti (141 - 87 SM), pemerintah Han yang teragung. Dasar perluasan kuasa Maharaja Han Wu Ti adalah bertujuan bagi mendapatkan kekayaan. Beliau juga menjalin hubungan perdagangan dengan kerajaan-kerajaan di Eropah, Asia Barat, Asia Selatan dan Asia Tenggara.

Sistem Beraja Tamadun China

2009-03-31T08:19:00.013-07:00

Semenjak tamadun awal China (tamadun Sungai Hwang Ho di bawah pemerintahan Dinasti Shang dan Dinasti Chou) lagi China telah mengamalkan sistem pemerintahan beraja mutlak secara monarki. Orang China percaya, Raja diberi mandat oleh tuhan untuk mentadbir. Pada zaman Dinasti Shang dan Chou raja berfungsi sebagai ketua agama dan angkatan tentera. Pada masa itu China mengamalkan sistem feudal. Zaman kemaharajaan yang paling gemilang ialah ketika China diperintah oleh Shih Huang Ti (Dinasti Chin). Gelaran raja ditukar menjadi maharaja semasa baginda memerintah China. Baginda menghapuskan sistem feudal dan digantikan dengan sistem provinsi/wilayah (36 buah) yang diketuai oleh gabenor..Maharaja dibantu oleh golongan birokrasi yang terdiri daripada pegawai kerajaan. Maharaja Shih Huang Ti mengamalkan undang-undang yang ketat. Undang-undang Dinasti Chin diperkenalkan oleh Han Fei Tsu, seorang ahli falsafah. Beliau menegaskan bahawa tingkah laku manusia hanya dapat dikawal melalui kekerasan dan undang-undang yang tegas. Baginda menggelarkan diri baginda sebagai Maharaja Chin Pertama ( Shih bererti pertama, Hwang Ti bererti maharaja) kerana ingin mengasaskan satu dinasti yang berlainan dari pemerintah yang terdahulu ( sistem feudal).Baginda mahu dirinya dipuja sebagai maharaja (sebelum ini raja dianggap sebagai wakil ‘Raja di Atas’). Oleh kerana baginda ada darah keturunan Tartar, baginda banyak dibantu oleh tentera berkuda Tartar dalam usaha memperluaskan wilayah China. Dalam masa sepuluh tahun, semua wilayah China tertakluk di bawah pemerintahannya. Baginda juga melatih kumpulan penjahat menjadi askar baginda.
Dalam menghadapi bahaya serangan pelanggar-pelanggar Tartar secara besar-besaran, baginda telah membina tembok besar negeri China. Anehnya,, jasa yang besar ini dikatakan oleh setengah-setengah ahli sejarah tidak menjadikan orang China terhutang budi kepadanya kerana kesalahan yang dibuat oleh baginda iaitu ‘pembakaran segala buku’. Dalam usaha menolak idea sarjana China dalam hal-hal pentadbiran , baginda telah membakar buku-buku sejarah dan falsafah yang mengandungi unsur-unsur politik dan membunuh 400 orang sarjana pada tahun 213 SM kerana menganggap mereka ‘menyusahkan’ baginda. Bagi orang China peristiwa pembakaran itu dianggap sebagai peristiwa pencabulan pusaka intelektual mereka. Semasa China diperintah oleh Dinasti Han (206 SM – 220 SM) , Sistem Peperiksaan Awam bagi perlantikan pegawai-pegawai kerajaan diamalkan. Sistem ini mengutamakan kebolehan seseorang dan terbuka kepada semua rakyat yang layak. Di bawah pemerintahan dinasti ini, pemimpin-pemimpin wilayah tidak diberi kuasa yang luas dan tidak dibenarkan memiliki kekayaan yang besar. Tujuannya ialah supaya kerajaan pusat menjadi teguh dan tidak dicabar. Dinasti Han mengutamakan undang-undang yang berasaskan ajaran Confucius. Pengasas dinasti ini iaitu Liu Pang memperkenalkan satu Hukum Kanun yang menekankan bahawa hukuman bunuh ialah bunuh, hukuman mencederakan orang ialah dicederakan dan hukuman mencuri ialah dibayar denda sebanyak yang dicurinya. Jika dibandingkan dengan Dinasti Chin, Dinasti Han ini melaksanakan pemerintahan yang kurang ketat. Baginda melonggarkan sistem kerahan buruh dan menggantikan undang-undang China yang berat dan zalim dengan hukuman yang ringan.

Sistem Beraja Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T08:19:00.012-07:00

Di Alam Melayu, sistem pemerintahan berajanya merupakan campuran sistem tempatan dengan pengaruh Hindu dan Buddha. Raja adalah ketua kerajaan yang mengamalkan kuasa mutlak. Raja berkuasa membuat undang-undang dan menjatuhkan hukuman. Raja dianggap oleh rakyatnya sebagai dewa (atau dewaraja) atau tuhan di muka bumi. Rakyat tidak boleh mempersoalkan tindak tanduk raja. Raja dibantu oleh para pegawai dalam pentadbiran negara. Perlantikan para pegawai secara berangka seperti Pembesar 4, Pembesar 8, Pembesar 16 dan Pembesar 32 dipengaruhi oleh astrologi Hindu. Begitu juga dengan sistem pewarisan pemerintahan berasaskan keturunan dipengaruhi oleh agama Hindu. Pengaruh Hindu ini semakin jelas dalam adat istiadat pertabalan raja,penggunaan alat-alat pertabalan seperti pedang dan rantai yang digunakan oleh tuhan-tuhan orang Hindu. Raja memainkan peranan aktif dalam bidang ekonomi. Raja menguasai sumber-sumber ekonomi utama seperti pungutan cukai, tenaga buruh dan aktiviti perdagangan. Raja menggunakan golongan Brahman (sami Hindu) untuk menonjolkan kekuatan dan keistimewaannya menerusi cerita dongeng, legenda dan metos. Undang-undang dipengaruhi oleh Kod Manu dan Dharmasastra. Sistem tataurus negarapula dipengaruhi oleh karya Arthasastra.
Kita boleh lihat contoh sistem pemerintahan beraja ini dalam kerajaan Angkor dan Srivijaya. Dalam sistem pentadbiran Kerajaan Angkor, raja dianggap sebagai dewaraja. Raja menjadi ketua negara dan ketua tentera. Raja mempunyai kata pemutus dalam hal perundangan.Raja dibantu oleh sebuah majlis menteri ( yang terdiri daripada para menteri, pemimpin tentera dan hakim), gabenor wilayah, ketua daerah dan ketua kampung. Para pegawai tinggi dikehendaki mengambil peperiksaan kerajaan untuk meningkatkan kecekapan dan ilmu pengetahuan. Dalam sistem pentadbiran Kerajaan Srivijaya pula, raja juga berkuasa mutlak dan dianggap sebagai dewaraja. Dalam pentadbiran negara, raja dinasihati oleh sebilangan menteri. Pentadbiran Kerajaan Srivijaya terbahagi kepada 3 jenis pentadbiran iaitu pentadbiran diraja, pentadbiran ketenteraan dan pentadbiran daerah. Pentadbiran diraja tertumpu kepada pentadbiran pusat (seperti bidang kehakiman, pengutipan cukai dan hukuman). Pentadbiran ketenteraan diketuai oleh seorang panglima bergelar pratisava. Pentadbiran daerah pula diketuai oleh datu yang bertanggungjawab dalam hal ehwal tanah, kebajikan rakyat, memupuk kesetiaan rakyat kepada pemerintah dan menjatuhkan hukuman ke atas penentang kerajaan. Kerajaan Kedah Tua juga mengamalkan sistem pemerintahan beraja. Raja dibantu oleh menteri dalam mentadbir negara. Setiap daerah diketuai oleh pembesar.

Republik Tamadun Rom

2009-03-31T08:19:00.011-07:00

Konsep republik di Rom bermaksud sebuah kerajaan yang rakyatnya memilih wakil untuk melulus dan melaksanakan undang-undang. Sebelum tahun 509 SM, Rom diperintah oleh raja-raja Etruscan yang zalim dan tidak berperikemanusiaan. Justeru itu orang Rom telah memberontak dan mewujudkan sebuah kerajaan bercorak republik. Kerajaan republik Rom terdiri daripada Konsul, Dewan Senat dan dewan Perhimpunan/Centuriate. Dalam republik Rom, dua orang konsul dilantik untuk memerintah negara. Perlantikan dua orang konsul ini bertujuan menjamin kedaulatan dann kebajikan rakyat dan mengelakkan salah seorang daripada konsul ini mempunyai pengaruh yang lebih kuat. Mereka merupakan ketua eksukutif negara dan dilantik untuk tempoh setahun. Konsul ini pula dibantu oleh satu majlis yang dikenali sebagai senat yang dianggotai oleh golongan bangsawan yang dilantik oleh konsul dan semua bekas konsul. Tugas utamanya ialah menasihat konsul dan menguruskan hal ehwal luar negeri. . Dewan Senat pula dibantu oleh Dewan Perhimpunan yang dianggotai oleh semua rakyat Rom. Dewan Perhimpunan mempunyai kuasa yang terhad. Dalam Dewan Perhimpunan ini , rakyat Rom berkumpul dan mendengar laporan tentang perkara yang telah dibincangkan dalam Dewan Senat. Fungsi Dewan Perhimpunan hanya meluluskan atau mengesahkan undang-undang yang diputuskan oleh Dewan Senat. Dalam republik Rom, wujud juga diktator. Semasa perang atau krisis, diktatorlah yang menjalankan tugas konsul. Tempoh perlantikannya tidak melebihi 6 bulan. Menurut Undang-undang Rom ( Papan Dua Belas), semua orang adalah sama di sisi undang-undang. Seseorang itu dianggap tidak bersalah sehingga dibuktikan. Pemerintahan bercorak republik tidak mempunyai raja dan pada masa yang sama juga boleh mengamalkan prinsip demokrasi. Hari ini, negara-negara yang mengamalkan kerajaan bercorak republik ini ialah Perancis dan India yang diketuai oleh seorang presiden yang dipilih oleh rakyat. Beberapa konsep politik yang digunakan sehingga hari ini seperti senat, veto, diktator dan censor adalah warisan daripada Rom.

Republik Tamadun Yunani

2009-03-31T08:19:00.010-07:00

Tamadun Yunani
Yunani mengamalkan sistem pemerintahan monarki sehingga tahun 750 SM. Menjelang tahun 750 SM raja digulingkan dan Athens diperintah menerusi Majlis Bangsawan. Pegawai utama ialah Ketua Majistret yang dipilih setiap tahun daripada golongan bangsawan. Solon (Ketua Majistret) menubuhkan Majlis Empat Ratus, Perhimpunan Agung dan Mahkamah Agung. Semua warganegara lelaki yang berumur 18 tahun ke atas merupakan ahli Perhimpunan Agung yang berfungsi sebagai badan perundangan. Kuasa menjatuhkan hukuman berada di tangan sekumpulan warganegara iaitu juri. Pemerintahan Yunani adalah berdasarkan sistem demokrasi.

Pentadbiran

2009-03-31T08:19:00.009-07:00

2.5: Pentadbiran
Kawasan Kajian : Mesopotamia, Mesir, Arab, Graeco-Roman, India, China, Melayu dan Barat.
Kandungan kajian: i. Ciri-ciri pentadbiran
ii. Persamaan dan perbezaannya
iii.Struktur
Dalam tamadun awal, pentadbiran sesebuah negara itu boleh dalam bentuk pentadbiran pusat (dikawal oleh pusat pemerintahan) dan pentadbiran wilayah (ditadbir oleh ketua wilayah). Pentadbiran wilayah itu wujud apabila berlaku perluasan kuasa atau empayar. Sesebuah negara yang besar seperti China, India dan Rom mempunyai banyak wilayah yang diperolehi melalui dasar perluasan kuasa dan kemudian menyatukan wilayah-wilayah tawanan itu di bawah satu pemerintahan. Bagi negara yang menjalankan kuasa mutlak seperti China mampu mengawal dan menjalankan pentadbiran berpusat manakala Rom yang begitu luas empayarnya hingga menjangkau ke seberang Laut Mediterranean tidak mampu mengawal sepenuhnya dari kerajaan pusat telah menyerahkan pentadbiran kepada gabenor-gabenor yang dilantik.

Pentadbiran Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T08:19:00.008-07:00

Tamadun Mesopotamia
Mesopotamia agak berbeza dengan Mesir dari segi pentadbirannya. Setiap kota dalam Mesopotamia mempunyai kerajaan yang berasingan dengan pemerintahannya sendiri. Setiap negara kota di Mesopotamia mempunyai peraturan dan undang-undang tersendiri. Pada peringkat tamadun awal, pentadbiran Mesopotamia bersifat teokrasi. Setiap negara kotanya mempunyai seorang raja yang dibantu oleh seorang ketua agama dan gabenor. Pada tahun 2340 SM Sargon telah menyatukan beberapa buah negara kota di Mesopotamia di bawah satu pemerintahan. Di bawah pemerintahan Sargon, beliau menjalankan dasar perluasan wilayah hingga ke selatan dan berjaya menguasai dataran Mesopotamia, Laut Mediterranean, Teluk Parsi, Amorite dan Elam. Bagi mengendalikan sebuah empayar yang besar, Sargon mengiktiraf pemerintah tempatan dengan syarat mereka mesti setia kepadanya. Empayar dibahagikan kepada beberapa daerah yang diperintah oleh gabenor berketurunan Sumeria dan Semitik. Hammurabi (1792-1750 SM) pula telah menyatukan seluruh lembah Tigris-Euphrates di bawah satu empayar.

Pentadbiran Tamadun Arab

2009-03-31T08:19:00.007-07:00

Di negara Arab, pentadbirannya jelas sekali berbentuk pentadbiran pusat. Ini dapat dilihat dalam pemerintahan kerajaan Yaman dan Hijaz. Di Yaman, kerajaan yang paling terkenal ialah Kerajaan Saba’ (955SM-115SM). Pusat pemerintahan kerajaan ini di Sarwah yang kemudian dipindahkan ke Ma’rib. Kerajaan ini terkenal dengan sistem pemerintahan bercorak demokrasi. Kerajaan ini didokong oleh rakyat yang kuat dan berani Kerajaan ini menjadi masyhur semasa pemerintahan Ratu Balqis. Sistem pemerintahannya amat teratur dan hak politik diberi kepada semua golongan termasuk hamba.. Saba’ ada melakukan usaha-usaha penaklukan ke atas kawasan sekitar tetapi kerajaan ini tidak .begitu terkenal sebagai kuasa penakluk. Selepas kerajaan Saba’ jatuh, kerajaan di Yaman ini diganti oleh Kerajaan Himyar(115SM-525TM). Kerajaan Himyar lebih mementingkan usaha-usaha perluasan kuasa.Ia bukan sahaja menjajah kawasan sekitar bahkan menguasai jajahan-jajahan Parsi seperti Iraq dan Khurasan serta kawasan-kawasan yang berhampiran dengan Sungai Jihun da membina bandar Samarqand. Secara umumnya, kerajaan-kerajaan di Yaman lebih menekankan pemerintahan berpusat kerana mempunyai raja yang kuat untuk menguasai seluruh kawasan pemerintahannya dan mempunyai sokongan yang kuat daripada pembesar-pembesarnya.. Kerajaan Hijaz di Arab Tengah yang tidak mempunyai kawasan taklukan lebih merupakan kerajaan berpusat yang diperintah oleh kabilah. Kabilah yang mula-mula memerintah Mekah ialah puak Amaliqah, diikuti oleh puak Jurhum dan Quraisy. Semasa pemerintahan Quraisy, pentadbiran Mekah begitu teratur dengan penubuhan beberapa buah jabatan dengan fungsi-fungsi tersendiri. Kerajaan-kerajaan di Arab Utara lebih merupakan kerajaan penampan Rom dan Parsi (ditubuhkan oleh Rom dan Parsi untuk kepentingan masing-masing ). Kerajaan-kerajaan seperti Kerajaan Ghassan, Hirah, Nabatean dan Anbar dikawal oleh Rom dan Parsi.

Pentadbiran Tamadun Mesir

2009-03-31T08:19:00.006-07:00

Tamadun Mesir
Di Mesir pula pentadbiran dibahagikan kepada pentadbiran pusat dan wilayah. Rajanya yang dipanggil Firaun itu mempunyai kuasa mutlak dan memerintah dengan kuku besi.serta berhak sepenuhnya ke atas tanah dan air di Mesir. Rakyat dipaksa patuh kepada Firaun dan memaksa rakyat membayar cukai. Kerajaannya terbahagi kepada beberapa daerah yang ditadbir oleh pegawai-pegawai kerajaan bagi menyenangkan pentadbiran. Setiap daerah diketuai oleh seorang gabenor yang terdiri daripada golongan bangsawan yang bertugas sebagai pengutip cukai dan menjadi hakim. Golongan bangsawan itu mewarisi jawatan tersebut secara turun temurun. Kuasa mereka terhad dan dikawal oleh Firaun.

Pentadbiran Tamadun Graeco-roman

2009-03-31T08:19:00.005-07:00

Bagi negara Graeco-Roman (gabungan Rom, Etruscan dan Yunani) , sebelum menjadi sebuah republik iaitu ketika diperintah oleh raja , sistem pentadbirannya adalah berpusat yang dikatakan begitu berkesan , berlanjutan hingga berpuluh-puluh keturunan dan bangsa dengan bahasa-bahasa yang berlainan. Kerajaan Rom telah mengasaskan undang-undang yang dikenali sebagai Kod Undang-undang Rom yang diasaskan pada zaman Justinian. Rakyat disatukan di bawah undang-undang ini dan tidak terdapat diskriminasi tindakan undang-undang terhadap pesalah. Apabila negara ini mula membentuk empayar, kawasannya menjadi sangat luas iaitu sehingga merangkumi sebahagian besar kawasan laut Mediterranean. Oleh itu setiap daerah di bawah Rom diletakkan gabenor untuk mentadbir wilayah tersebut. Pada zaman pemerintahanAugustus, beliau telah memperkemaskan pentadbiran sebaik sahaja menjadi pemerintah dengan mewujudkan lebih banyak jabatan. Augustus menggantikan gabenor-gabenor wilayah yang tidak menjalankan tugas dengan baik dengan pegawai-pegawai yang dilantik oleh maharaja dan bertanggungjawab terus kepada gabenor. Sesungguhnya Augustus mewujudkan satu sistem birokrasi yang cekap di merata Eropah. Bukan semua wilayah Rom diletakkan secara langsung di bawah pentadbiran Augustus dan agen-agennya. Wilayah yang tidak memerlukan perhatiannya di biarkan di bawah pentadbiran pegawai-pegawai rasmi negeri. Pentadbiran augustus boleh dibahagikan kepada 3 bentuk pentadbiran iaitu peranan maharaja, pentadbiran di peringkat wilayah dan pentadbiran munisipal.
Pentadbiran wilayah terletak di bawah gabenor. Mereka berkhidmat sebagai prokonsul dan dibantu oleh beberapa orang pegawai bawahan. Perlantikan direstui oleh senat. Namun begitu, kuasa mutlak masih tetap di tangan Augustus. Di bawah pentadbiran wilayah ini, wang yang diterima dari pusat diagihkan kepada tentera (legion), pasukan tentera tambahan wilayah dan pencen juga diberikan kepada tentera bersara. Wang ini berpunca daripada perbendaharaan khas yang ditadbir oleh Augustus dan sebahagiannya pula daripada hartanya sendiri dan cukai awam. Satu lagi sumbangan penting augustus ialah tindakannya selalu menghantar tentera untuk membina jalan dan jambatan. Dia juga menempatkan sebuah angkatan kecil untuk mengawal perairan daripada ancaman lanun. Di negeri-negeri tertentu yang dijajah, kuasa pentadbiran tempatan dikekalkan. Di Asia Kecil umpamanya, mengekalkan sistem negara penampan dan kerajaan-kerajaan naungan tidak menimbulkan masalah. Dasar-dasar Augustus menyebabkan dia mula disembah bagaikan tuhan di merata empayarnya. Di semua wilayah termasuk Greek, Asia Kecil, Syria dan kawasan-kawasan lain didirikan patung yang menyerupai Augustus bersama-sama dengan tuhan-tuhan lain. Kedudukan Augustus disamakan dengan tuhan-tuhan tradisi Rom. Bagi pentadbiran munisipal pula, dua unit pentadbiran tempatan yang penting iaitu civitas dan villa diwujudkan. Civitas adalah sebuah pusat pentadbiran bandar yang menikmati kebebesan kerajaan sendiri, manakala villa pula adalah estet golongan bangsawan. Kebanyakan pentadbir kerajaan adalah daripada golongan bangsawan villa.

Pentadbiran Tamadun India

2009-03-31T08:19:00.004-07:00

India pada zaman tamadun awal mengamalkan sistem teokrasi. Setiap negara kota diketuai oleh pendeta yang berkuasa mutlak. Tugas pemerintah ialah mengawal pembinaan , menetapkan piawai timbangan dan ukuran, mengawal sistem tulisan, bentuk bangunan dan pola jalan-jalan raya. India memasuki zaman empayar ketika diperintah oleh Dinasti Maurya. Dinasti Maurya dan Gupta merupakan dua buah pemerintahan yang terkenal dalam sejarah India purba. Dinasti Maurya (324 SM –185SM) merupakan dinasti yang unik dan empayar yang pertama di India. Dinasti ini diasaskan oleh Chandragupta Maurya pada tahun 322SM. Pusat pemerintahannya bertempat di Pataliputra. Dalam sejarah kerajaan Maurya terdapat 8 orang raja yang memerintah empayar itu. Ia bermula dengan Chandragupta Maurya (322-289SM) dan berakhir dengan Brihadratha (191-184SM). Walau bagaimanapun, raja yang paling masyhur ialah Chandragupta Maurya dan Asoka. India mengamalkan pemerintahan pusat.ketika di bawah pemerintahan Dinasti Maurya terutamanya ketika di bawah pemerintahan Asoka. Dinasti Maurya memberi sumbangan yang besar kepada India dalam menyatukan kawasan-kawasan yang berpecah belah. Chandragupta Maurya telah menyatukan India Utara dan India Selatan melalui penaklukan.,Antara kawasan yang berjaya ditaklukinya ialah Afghanistan, Pakistan dan kawasan Indus. Pengganti Chandragupta Maurya iaitu Binduasara telah berjaya memasukkan Deccan ke dalam empayar Maurya. Asoka pula telah berjaya menyatukan Kalinga di dalam empayar Maurya. Ini merupakan proses pemusatan kuasa yang paling berjaya dalam sejarah tamadun India.Empayar India dibahagikan kepada beberapa wilayah yang dipimpin oleh wizurai. Asoka menjalankan reformasi dalam pentadbiran melalui ‘Dharma-Mahamatra’. Menurut sistem ini, pegawai kerajaan di wilayah-wilayah melaksanakan tugas mengikut arahan pusat.
Empayar Maurya merupakan sebuah empayar yang cekap dan tersusun. Raja merupakan ketua pentadbir kerajaan. Raja juga merupakan ketua hakim, penasihat dan penggubal undang-undang dan juga ketua tertinggi angkatan tentera dan kuasa raja tidak terhad. Beliau melantik penasihat-penasihat untuk dijadikan pembantu dalam pentadbiran. Di samping itu wujud juga Majlis Menteri. Beberapa jabatan diwujudkan yang diketua seorang penagawas. Di samping itu terdapat kelas-kelas pegawai penting yang akan membantu raja semasa berlaku hal-hal kecemasan. Kelas pegawai ini dikenali sebagai Mantri atau Mantri Parishad. Terdapat juga badan-badan (Mikaya) yang tediri daripada pegawai-pegawai yang terlatih yang mengendalikan hal ehwal pentadbiran biasa. Kelas pegawai tersebut ialah Pegawai Daerah (Agronomi), pesuruhjaya bandaran (Astynomi) dan badan-badan yang mengendalikan hal ehwal ketenteraan. Pegawai daerah bertanggungjawab dalam memungut cukai, mengukur tanah, mengawasi kerja-kerja pengairan, mengawal paras-paras air, krja-kerja pendaftaran kelahiran dan kematian, mengawasi pengeluaran barang-barang perdagangan, penipuan dalam perdagangan, urusan denda dan hal ehwal orang asing. Oleh kerana tanah jajahan Dinasti Mauryam sangat luas, maka Chandragupta Maurya telah melantik pegawai-pegawai untuk mentadbir wilayah. Beliau telah membahagikan empayar Maurya kepada 4 buah wilayah penting iaitu Barat Laut, Barat Kalinga dan Selatan. Setiap wilayah diletak seoran wizurai yang biasanya terdiri daripada putera-putera raja. Wilayah itu dipecahkan pula kepada beberapa kawasan tertentu. Pada peringkat ini ia ditadbir oleh gabenor (Mahatmatra). Kawasan itu dipecahkan pula kepada beberapa daerah yang lebih kecil. Daerah itu dipecahkan lagi kepada beberapa kampung. Ketua kampung ialah penghulu (gramini) yang dibantu oleh dua orang pegawai iaitu ‘accountant’ dan ‘tax collector’. Pegawai di peringkat atas dipanggil stanika yang mengawasi sepertiga daerahnya. Samadharti merupakan pengawas kepada stanika. Di samping itu ditubuhkan juga pasukan khidmat rahsia yang menjadi agen-agen kepada raja. Ahli-ahlinya terdiri daripada askar-askar pelopor rahsia dan juga para hakim yang bergerak dari satu tempat ke satu tempat untuk memastikan rakyat setia kepada raja tanap pemberontakan. Kejatuhan Dinasti Maurya tahun 185SM diganti oleh Dinasti-dinasti Sungas,Kanva dan Andra yang menyaksikan kekacauan politik dan keruntuhan perpaduan rakyat selama 5 abad. Selepas itu barulah muncul Dinasti Gupta. Dinasti Gupta diasaskan oleh Chandragupta pada tahun 320SM dengan ibu kota Pataliputra. Empayar ini terletak di tebing sungai Ganges. Empayar ini telah menyatukan semula bahagian utara India. Samudragupta , pengganti chandragupta telah meluaskan empayar Gupta ke Barat hingga ke Sungai Indus dan ke selatan hingga ke Deccan.

Pentadbiran Tamadun China

2009-03-31T08:19:00.003-07:00

Di China pembentukan kerajaan Shang adalah dari beberapa buah kerajaan kecil di Lembah Sungai Hwang Ho. Raja Shang berjaya meluaskan wilayah beliau dari kawasan Steppe di China Utara ke lembah yang-Tze di China Selatan..Dinasti Shang mengamalkan pemerintahan pusat. Rajanya yang berkuasa mutlak itu mengawal pentadbiran dari ibu kotanya di Anyang Padaq zaman Dinasti Chou, sistem feudal diperkenalkan. Pemerintahan beraja ini dikuasai oleh golongan bangsawan. Kaum bangsawan ini diberi kuasa mutlak memerintah kawasan masing-masing. Pembesar dan orang bangsawan memusatkan kuasa kepada sebuah bandar. Semua pembesar menjadi tuan tanah atau pemegang tanah. Mereka mewujudkan sistem birokrasi dengan menubuhkan jabatan-jabatan seperti kewangan, undang-undang dan pasukan bersenjata bagi memudahkan pentadbiran.. Mereka dikehendaki memberi taat setia dan mereka terpaksa berkhidmat untuk kerajaan mereka. Umpamanya mereka patut mengikuti raja pergi berperang, menjaga sempadan, membiayai cukai dan mengurus tenaga buruh supaya buruh dapat menjadi askar dalam masa perang dan bekerja dalam projek-projek umum dalam masa aman. Raja pula bertugas mengawal dan menyokong pembesar-pembesar di luar pusat pemerintahan dan pembesar-pembesar dikatakan pelindung-pelindung bagi raja. Ini bermakna bahawa raja harus menolong wakil-wakil atau pembesar-pembesar dalam kes-kes mereka diserang musuh. Kuasa politik raja berdasar kepada kuasa agamanya. Pergaduhan antara pembesar-pembesar sering berlaku kerana ingin memperluaskan kuasa.
Semasa China diperintah oleh Dinasti Chin (221SM-206SM) yang terletak di Sungai Wei itu iaitu semasa diperintah oleh Shih Huang Ti, negara China telah muncul sebagai sebuah empayar. Pemerintahannya bercorak autokratik dan mengikut unsur-unsur legalisme (berdasarkan konsep bahawa rakyat mesti diperintah dengan tegas dan mutlak). Beliau telah menubuhkan ibu kota di Siang Yang dan memulakan sistem pemerintahan berpusat iaitu meletakkan semua kuasa negeri di bawah kerajaan pusat dan menghapuskan sistem feudal. Pada teorinya, Maharaja Chin mempunyai kuasa tertinggi kerana beliau dianggap sebagai anak syurga. Kuasanya tidak terbatas kerana tidak boleh mengatasi undang-undang atau kuasa yang lain. Beliau merupakan maharaja China yang pertama berjaya menyatukan negeri China daripada keadaan berpecah belah. Caranya ialah dengan menyerang dan menawan kerajaan-kerajaan yang berpecah belah itu dan diletakkan di bawah kekuasaannya. Shih Huang Ti menubuhkan satu sistem kerajaan berdasarkan kepada undang-undang sejagat/legalisme. Akibatnya, undang-undang di negeri China adalah keras iaitu melalui sistem pengurniaan dan hukuman. Semua pegawai dalam negeri bertanggungjawab kepada maharaja. Raja melantik wakil untuk mentadbir kerajaan.
Penasihat utama maharaja terdiri daripada Canselor (ketua pusat pentadbiran), Marshall (bertanggungjawab dalam hal ehwal tentera) dan Recoder (setiausaha maharaja). Pusat pentadbiran Chin mengandungi 9 buah jabatan menteri. Kerajaan tempatan terdiri daripada bandar dan kampung. Pusat pentadbiran menguruskan kerajaan tempatan. Laporan dihantar ke ibu kota . Cara pemerintahan Dinasti Chin yang keras membuatkan rakyat memberontak selepas kematian Shih HuangTi. Liu Pang iaitu pemimpin pemberontakan telah menubuhkan Dinasti Han pada tahun 206SM. Pemerintahannya selama 4 abad itu berperanan menyatukan China dengan melakukan perubahan-perubahan sosial, ekonomi, pentadbiran, ideologi dll. Kekuasaannya meliputi sehingga ke bahagian sempadan dengan Barat dan India. Semasa Shih Huang Ti memerintah China, beliau telah membahagikan negara kepada 40 buah wilayah kecil yang diperintah oleh keluarga dan askar-askar yang berjasa kepadanya. Gabenor yang dilantik mengetuai wilayah itu dikawal dari pusat pemerintahan oleh raja. Di pusat ia telah membentuk sebuah badan pemerintahan yang kakitangannya terdiri dariapda pegawai-pegawai. Semasa China diperintah oleh Dinasti Han pula, pada awal pemerintahan Liu Pang (atau gelarannya Kao Tsu), beliau telah memdapat sokongan politik daripada pemimpin tentera melalui proses feudalisme. Sistem ini telahpun dihapuskan oleh Dinasti Chin tetapi ia muncul semula di kalangan pengikut-pengikut dan keluarga Liu Pang. Beliau menubuhkan semula sistem tanah feudal dan dalam sistem itu beliau mencipta 8 buah kaunti(county), principaliti (kerajaan-kerajaan kecil) dan kemudian memberi prinsipaliti tersebut kepada penyokong-penyokong yang mempunyai kuasa yang lebih besar. Beliau telah membina ibu kota yang baru di Changan kerana ibu kota di Siang Yang telah dimusnahkan oleh pemberontak Chin selepas kematian Shih Huang Ti. Di bawah Liu Pang dan pengganti-penggantinya terutamanya di bawah Wu Ti sistem pemusatan Han dan pusat pentadbiran lebih kuat daripada pentadbiran di bawah Chin. Pemimpin-pemimpin wilayah tidak diberi kuasa yang luasdan tidak dibenarkan memiliki kekayaan yang besar. Tujuannya ialah supaya kuasa pusat menjadi teguh dan tidak dicabar.
Dalam kerajaan Han, pentadbiran pusat diketuai oleh Censelor. Censelor merupakan Ketua Pegawai Pentadbir dan di sebahagian kawasan, dia adalah pemerintah yang mutlak. Censelor mengetuai kakitangan di ibu kota dan pegawai-pegawai wilayah yang mengetuai hal ehwal pentadbiran dan melaporkan kegiatan mereka kepada Ketua Censelor. Di bawah Censelor terdapat seorang Marshall atau Ketua Komandan . Ketua Komandan adalah pegawai tentera sementara. Di bawah Marshall terdapat Ketua Censelor. Di peringkat bawahan terdapat 9 orang menteri yang ditugaskan dalam bidang-bidang tertentu. Pentadbiran tempatan diawasi oleh kerajaan pusat. Ini termasuklah dalam soal perlantikan pegawai dan pemindahan ketua-ketua pegawai. Pegawai-pegawai yang memerintah dikehendaki menghantar laporan tahunan ke atas kaunti yang berada di bawah pengawasannya. Maharaja Han juga meneruskan sistem perkhidmatan awam berdasarkan kepada sistem peperiksaan umum dan usaha mengambil serta melatih pegawai-pegawai baru.

Pentadbiran Tamadun Barat / Eropah

2009-03-31T08:19:00.002-07:00

Di Barat ( Eropah), zaman pertengahan ( yang bermula pada kurun kelima Masihi iaitu selepas keruntuhan empayar Rom) yang berlangsung selama kira-kira 1,000 tahun menampakkan satu zaman gelap. Pada ketika itu Eropah mengalami perpecahan politik. Raja dan golongan bangsawan adalah golongan pemimpin. Setiap golongan bangsawan mempunyai wilayah sendiri dan berkuasa ke atas rakyat biasa yang tinggal di wilayahnya itu. Sekitar tahun 1500 M, zaman pertengahan berakhir dan zaman Eropah Moden mengambil tempat. Pada masa ini muncul beberapa orang raja yang dikenali sebagai golongan Monarki Baru. Bagi mewujudkan unit politik yang utuh, pemerintah harus mengawal golongan pentadbir, bangsawan, tentera. Menjelang pertengahan kurun ke-15, kerajaan bentuk baru mula wujud di Eropah Barat. Raja sesebuah negara bangsa memantapkan kedudukannya melalui golongan pentadbir (yang dilantik dan diberi gaji), tentera tetap (tentera upahan) dan sistem cukai yang berkesan.

Pentadbiran Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T08:19:00.001-07:00

Di Alam Melayu pentadbiran dijalankan melalui pentadbiran pusat dan wilayah. Ini ternyata dalam pentadbiran negeri-negeri Melayu di Tanah Melayu.(kecuali Negeri Sembilan) yang diwarisi dari sistem politik Kesultanan Melayu Melaka. Unit politik yang terbesar ialah negeri yang diketuai oleh raja/sultan. Apabila sesebuah negeri itu meluaskan empayarnya seperti kerajaan Melayu Melaka, Srivijaya, Majapahit dan Acheh, negeri dibahagikan kepada beberapa jajahan/daerah yang diketuai oleh para pembesar. Pembesar diberi hak memerintah oleh raja. Tugas mereka ialah menjaga keamanan wilayah pentadbirannya dan mengutip cukai daripada penduduk di wilayahnya. Sebahagian cukai itu diserahkan kepada raja. Wakil raja yang memerintah di wilayah jajahan dikehendaki memberi taat setia kepada raja.Bagi wilayah-wilayah yang jauh dari pusat pentadbiran, kuasa mentadbir diberi kepada pemerintah tempatan tetapi kesetiaan dan mematuhi perintah raja di pusat pentadbiran hendaklah diberikan.
Di Melaka, ketua pentadbir ialah sultan. Pentadbiran bagi tanah jajahan Melaka ialah ‘raja’ atau ‘pemerintah’ kawasan itu sendiri yang memerintah dengan restu istana Melaka. Mereka mengakui kedaulatan raja Melaka selepas negeri mereka dikalahkan. Kawasan yang ada hasil bijih timah, Mandulika dilantik menjadi pentadbir dan bertanggungjawab terus kepada raja Melaka. Kawasan taklukan Melaka diberi kuasa hak memerintah, kuasa undang-undang, kuasa awam dan jenayah dan kuasa peraturan dan adat tempatan masing-masing. Walau bagaimanapun untuk hukuman bunuh, ia tetap di tangan raja Melaka.
Srivijaya juga diketuai oleh seorang raja yang berkuasa mutlak. Raja dibantu oleh sebilangan pembesar dalam pentadbiran negara. Di sini, pentadbiran diraja tertumpu kepada pentadbiran pusat seperti bidang kehakiman, pengutipan cukai dan hukuman. Pentadbiran daerah pula diketuai oleh datu. Beliau bertanggungjawab bagi hal ehwal tanah, kebajikan rakyat, memupuk kesetiaan rakyat kepada raja dan menjatuhkan hukuman ke atas penentang kerajaan.

Tema 2: Pemerintahan dan Pentadbiran

2009-03-31T08:19:00.000-07:00

Tema 2 : Pemerintahan dan Pentadbiran
Tajuk 2.1 : Pembentukan Negara Kota
Kawasan Kajian : Yunani, Rom, Arab dan Melayu
Kandungan kajian : Ciri-ciri Negara Kota Dan Proses dan perkembangannya.
Maksud Negara Kota ialah bandar yang juga merupakan negeri yang berdaulat dan merdeka. Selain daripada Yunani, Rom, Arab dan Kepulauan Melayu ( kawasan kajian kita), Negara Kota juga terdapat di negara-negara lain seperti di Memphis (Mesir), Ur, Urech, Kish, Babyon (Mesopotamia), Mohenjo Daro dan Harappa (India) dan Anyang ( China).
Tamadun Yunani
Dalam tamadun Yunani, Negara Kotanya dikenali sebagai Polis (dari bahasa Greek) yang merupakan sebuah pusat berkubu dan menjadi ibu kota bagi Yunani. Ia merupakan sebuah pusat yang sangat dihormati. Ia menjadi pusat komuniti Acropolis pula merupakan kota berkubu di bahagian tengah. Sebenarnya yang dimaksudkan bahagian tengah itu ialah bahagian hulu sesebuah bandar dan yang termasyhur sekali ialah bandar Athens.Sebelum sesebuah negara kota itu muncul, asalnya bermula daripada kampung-kampung yang bersebaran. Lama kelamaan penduduk setiap lembah atau dataran bergabung menjadi satu komuniti politik dan bersam-sama menyembah dewa-dewa, berjual beli, menjaga pertahanan dan menjalankan pemerintahan. Pusat komuniti itu biasanya terletak di satu kawasan berbatu yang tinggi di tengah-tengah dataran dan dari situ dapat dilihat seluruh kawasan sekitar. Kebanyakan lembah-lembah Greek berbentuk piring terbalik. Pusat komuniti inilah kota berkubu dan ibu kota (polis). Luas tiap-tiap kota ialah antara 80 hingga 800 km persegi dengan purata penduduk seramai 5000 orang.
Negara-negara kota di Yunani ini kecil-kecil dan berbeza dari jirannya yang terdapat di sebalik banjaran gunung. Warganegara sesebuah negara kota tinggal begitu dekat dengan pusat pemerintahan dan sebab itulah mereka terlibat dalam pemerintahan. Dalam usaha/percubaan memerintah sendiri, mereka telah memecat raja-raja dan pembesar-pembesarnya satu demi satu. Orang Greek amat menyayangi negara kota mereka. Dalam peperangan yang sering berlaku antara negara-negara kota, warganegaranya rela mati berjuang bagi mempertahankan kota mereka itu. Malah sepanjang hidup mereka dari mula lahir hingga ke akhir hayat, jiwa raga mereka tercurah kepada negara kota mereka. Antara negara kota yang terdapat dalam tamadun Yunani ini ialah Athens, Sparta,Thebes, Corinth, Olympia dan Argos. Athens merupakan salah sebuah negara kota dalam tamadun Yunani yang paling terkenal. Sehingga pertengahan abad ke-8 SM, Athens seperti negara kota lain di Yunani menjalankan pemerintahan secara monarki (beraja). Kira-kira pada tahun 750SM raja Athens telah digulingkan kerana rakyat inginkan suara yang lebih dalam pentadbiran dan juga kerana penindasan yang telah dilakukan oleh raja. Pemerintahan telah diambilalih oleh sekumpulan bangsawan yang digelar eupatrid. Mereka telah melakukan aktiviti perlanunan dan merampas tanah untuk menambahkan kekayaan mereka. Golongan ini telah mengambilalih kuasa politik dengan menguasai Majlis dan tentera. Mereka memerintah Athens menerusi Majlis Bangsawan (Council of Nobles). Zaman ini dikenali sebagai Zaman Kebangsawanan/Aristokrasi. Pegawai awam utama ialah Ketua Majistret yang dipilih setiap tahun dari golongan bangsawan. Petani tertindas dalam pemerintahan ini dan menjadi hamba abdi bila hutang tidak terbayar. Pada tahun 594SM golongan bangsawan telah memilih Solon sebagai ketua majistret dan memberikannya kuasa mutlak untuk membuat perubahan. Perlantikan itu dibuat kerana rasa bimbang jika seseorang ketua yang berkebolehan tidak dilantik, mereka mungkin akan digulingkan oleh seseorang yang zalim. Solon telah menubuhkan Majlis Empat Ratus (Council of Four Hundred) yang terdiri daripada golongan bangsawan dan pemilik harta yang kaya.Majlis ini kemudian bertukar menjadi Majlis Lima Ratus. Beliau telah menubuhkan semula Perhimpunan Agung ( berfungsi sebagai badan perundangan). Solon juga menubuhkan sebuah Mahkamah Agung yang mempunyai kuasa untuk menimbangkan rayuan terhadap keputusan majistret. Tahap kegemilangan sistem demokrasi di Athens dicapai di bawah pimpinan Pericles (495-429SM). Pericles telah menubuhkan sebuah Lembaga yang bertindak sebagai badan eksekutif tertinggi. Ahlinya terdiri daripada 10 orang jeneral yang dilantik oleh Perhimpunan Agung untuk satu tahun. Pericles juga membuat perubahan terhadap kuasa membuat keputusan dan menjatuhkan hukuman iaitu tidak lagi oleh majistret tetapi oleh sekumpulan juri. Sparta adalah negara kota yang terkuat di Yunani. Kerajaan ini berbentuk militeri. Rakyatnya terdiri daripada kaum Dorian yang berhijrah dari utara. Tenteranya terdiri daripada tentera darat dan laut. Kanak-kanak Sparta akan menjalani latihan ketenteraan bila berusia 7 tahun dan memasuki tentera bila berumur 20 tahun dan terpaksa tinggal di berek tentera sehingga berumur 30 tahun. Melalui sistem ini, kanak-kanak yang lemah dibunuh sebaik sahaja dilahirkan. Kerajaan Sparta diketuai oleh 2 raja ( dari keluarga Agiadac dan Eurypontidac) dan 5 orang Ephor. Ephor dilantik oleh Majlis Perhimpunan. Rakyat dari kelas homoioi yang berketurunan Dorian merupakan golongan pemimpin di Sparta
Tamadun Rom
Rom telah didatangi orang-orang Etruscan yang agresif ( di utara Itali). Di sebelah pinggir laut yang subur tinggal penduduk yang agak primitif. Pada abad ke-8 datang pula orang Greek yang lebih mencintai kedamaian ( mengusahakan tanah). Di sebelah selatan kawasan orang Etruscan iaitu di dataran Sungai Tiber tinggal orang Latin ( satu dari puak Itali). Mereka membentuk komuniti yang berasingan. Walau bagaimanapun, mereka telah bersatu ketika mempertahankan diri dari serangan orang Etruscan. Penyatuan inilah yang menjadi asas pembentukan bandar Rom kira-kira padatahun 753SM. Bertahun-tahun lepas itu Rom berkembang menjadi ibu kota dunia Barat. Rom terletak di tengah-tengah jalan selatan ke utara dan ditebing Sungai Tiber.Kuala sungai itu menjadi pelabuhan yang terbaik di pantai barat. Dengan itu, ia menjadi kunci masuk ke Itali. Rom adalah gabungan kampung-kampung yang terletak di atas bukit-bukit kecil . Dari atas bukit-bukit itu mereka boleh nampak angkatan Etruscan yang bengis, lengkap dengan senjata yang pada bila-bila masa sahaja akan menyerang mereka. Penduduk Rom ini pada hakikatnya adalah bersifat tentera dan semua institusi mereka mencerminkan kelakuan mereka yang suka berperang, sementara bakat mereka ditunjukkan dengan sepenuhnya dalam usaha-usaha ketenteraan.
Pada mulanya Rom diperintah oleh seorang raja yang juga menjadi padri besar, jeneral dan penggubal undang-undang. Baginda menentukan peraturan-peraturan dalam perhubungan mereka dengan dewa-dewa, orang asing dan antara satu sama lain. Penduduk di bawah pemerintahannya tidak dianggap setarafdengan baginda. Antara penduduknya terdapat golongan bangsawan (Patrician) dan yang lain-lain dipanggil Plebeian.. Golongan Plebeian ini bekerja untuk mereka dan berharap akan mendapat perlindungan daripada mereka. Golongan Patrician inilah yang menjadi ahli Senat ( badan penasihat yang mengandungi orang lelaki yang tua dan berpengalaman). Senate ini berhak ke atas pelantikan raja baru. Apa yang jelas tentang Rom ini ialah Rom hampir sepanjang masanya berperang dan rajanya membuktikan diri mereka sebagai pemimpin yang sesuai. Orang Rom telah menunjukkan bahawa mereka merupakan pahlawan-pahlawan yang hebat walaupuntidak pernah mampu menentang orang Etruscan.Pada awal abad ke-6 Rom jatuh ke tangan raja-raja bangsa Etruscan yang terkenal dengan pemerintahan yang zalim itu. Orang-orang Rom menggelar mereka sebagai Tarquin Sombong. Walau bagaimanapun mereka telah berjasa dalam membuat tembok melingkungi semua komuniti dan dianggap sebagai pengasas bandar itu. Mereka mengadakan sistem saliran dan mencantikkan bandar itu dengan membina rumah-rumah berhala. Mereka menyusun semula angkatan tentera, membesarkannya dan membahagikan warganegara mengikut kekayaan mereka. Mereka hanya sempat memerintah Rom tidak sampai 100 tahun kerana orang-orang Rom telah bangkit menentang dan menghalau mereka.Tragedi ini dianggap sebagai satu revolusi Pengusiran Raja-Raja. Pemerintahan Etruscan yang zalim itu telah menghantui perasaan orang-orang Rom untuk tidak menerima pemerintahan beraja. Selepas itu orang Rom telah menubuhkan pemerintahan berbentuk republik.
Tamadun Arab
Di Semenanjung Tanah Arab, negara kotanya didirikan oleh penduduk bandar atau dikenali sebagai Hadhari. Negara kotanya terdapat dalam kerajaan-kerajaan Selatan, Tengah dan Utara. Di kawasan selatan terdapat kerajaan Yaman, di kawasan tengah ialah kerajaan Hijaz/Makkah manakala di sebelah utara terdapat kerajaan-kerajaan Anbat/Nabatean, Tadmor/Palmyra, Hirah dan Ghassan. Berbeza dari negeri-negeri bahagian utara dan tengah, Yaman menyaksikan suatu tingkat kemajuan yang terawal sekali dalam sejarah tamadun Arab purba. Hal ini berkait rapat dengan kedudukan alamnya yang sesuai sebagai tempat pertemuan bagi para pedagang. Di sini air hujan sentiasa turun di samping kesuburan tanahnya sendiri. Saba’ (955SM - 115SM) adalah kerajaan yang paling terkenal di Yaman. Kerajaan ini mengamalkan sistem pemerintahan beraja demokrasi. Kemasyhuran kerajaan Saba’ adalah kerana ratunya yang bernama Balqis dan rakyatnya yang (walaupun kuat dan berani namun) mementingkan perdamaian. Kerajaan ini runtuh kerana kecuaian rakyatnya sendiri terutama pemimpinnya, sehingga akhirnya berlakulah banjir yang besar yang menghancurkan Empangan Maarib (nadi pertaniannya). Rakyatnya telah menyelamatkan diri ke bahagian tengah dan utara tanah Arab. Kerajaan ini diganti oleh kerajaan Himyar yang dapat mengembalikan kegemilangannya. Kerajaan ini lebih menekankan perluasan jajahan takluk. Kerajaan ini kemudian jatuh ke tangan Rom dan Parsi yang sekian lama memerhati kemakmuran Yaman. Kedua-kedua kuasa besar itu sentiasa bersaing bagi meluaskan pengaruh dan menyebar agama masing-masing. Keruntuhan kerajaan Yaman telah memuncukan sebuah kerajaan di kawasan tengah iaitu Hijaz atau Makkah. Kedudukan geografinya di tengah-tengah tanah Arab menjadi kawasan pertemuan di kalangan saudagar-saudagar dari utara dan selatan. Apatah lagi setelah kaabah dibina, bandar Makkah telah menjadi pusat pertemuan berbilang bangsa dari seluruh pelusok dunia bagi mengerjakan ibadah. Suatu yang amat unik bagi kota Makkah ini ialah ia tidak pernah dijajah oleh mana-mana kuasa penjajah walaupun ada yang pernah mencuba. Sistem pentadbirannya dijalankan oleh kabilah. Yang terkenal ialah kabilah Quraisy di bawah Qusai bin Kilab. Qusai telah mengatur sistem pentadbiran yang sistematik dan berjaya menyatukankabilah-kabilah Arab. Di sebelah utara Arab, muncullah beberapa buah kerajaan seperti kerajaan Anbat/Nabatean, Tadmor/Palmyra, Hirah dan Ghassan. Kerajaan-kerajaan utara ini merupakan kerajaan penampan bagi kuasa Rom dan Parsi.
Tamadun Melayu
Di kawasan Alam Melayu telah memunculkan beberapa buah negara kota seperti Langkasuka, Chieh-Cha ( Kedah), Kalah ( dipercayai terletak di utara Kedah) dan lain-lain lagi. Langkasuka terletak di Patani, Thailand. Langkasuka dikatakan muncul sebagai negeri bebas pada awal abad ke-2M ( tahun 100 M). Langkasuka menjalankan perdagangan dengan kerajaan-kerajaan di Asia Barat, India, China dan kerajaan-kerajaan di Gugusan Kepulauan Melayu. Kerajaan ini dipengaruhi oleh pengaruh Hindu Bagaimanapun, pada abad berikutnya,ia dilanggar oleh Funan. Sejak itu Langkasuka tidak putus-putus dijajah oleh kuasa luar dan maju mundurnya ditentukan oleh faktor ini. Meskipun kedudukannya yang terletak di jalan perdagangan antarabangsa antara India dan China dan juga kekayaan hail buminya itu merupakan faktor dalaman yang membawa kemajuannya, namun faktor luarlah sebenarnya yang lebih dominan dalam menentukan semuanya itu. Bagaimanapun pada abad ke-5M, Langkasuka dapat memulihkan kemerdekaannya dan apabila Funan mengalami kemunduran pada abad ke-6M, Langkasuka mencapai zaman keagungannya. Pada ketika inilah dikatakan wilayah taklukannya meliputi Songkla, Kelantan dan Terengganu. Namun dengan kebangkitan Srivijaya pada abad ke-7M, Langkasuka tertakluk di bawahnya pula. Kemudian menjadi jajahan Majapahit dan apabila Melaka ditawan Portugis (1511) kerajaan Langkasuka turut lenyap dalam sejarah kerana diserang oleh Raja Chola, Rajendra 1 dari India Selatan.. Kerajaan Kedah ( Kedah Tua) wujud dari kurun ke-5M hingga kurun ke-14M di Lembah Bujang. Kerajaan ini muncul sebagai sebuah pusat perdagangan dan pelabuhan entrepot yang penting pada kurun ke-5M. Pelabuhannya disinggahi kapal dagang dari India, China dan Asia Barat. Pusat pentadbirannya terletak di Kampung Sungai Emas (kurun ke-5 hingga 10M) dan Pangkalan Bujang (kurun ke-10 hingga 14M). Penduduknya dipengaruhi agama Hindu dan Buddha. Menjelang tahun 695M kerajaan ini menjadi tanah jajahan kerajaan Srivijaya. Kerajaan ini mula merosot pada abad ke-11 kerana diserang oleh Raja Chola, Rajendra 1 pada tahun 1025M.

Tamadun Mekah : Negara Kota Arab (Kerajaan Arab Tengah/Hijaz)
Mekah terletak di satu lembah yang tandus, dikelilingi oleh banjaran gunung dan bukit-bukit batu. Ia merupakan ibu kota bagi daerah Hijaz (Arab Tengah). Kedudukannya ialah di tengah-tengah persimpangan jalan antara kota-kota di Syam dan Hirah (di utara Arab), Yaman (di selatan Arab) dankota-kota di pinggir pantai Laut Merah. Kedudukannya di tengah-tengah jalan perdagangan antara Utara dan Selatan itu menjadikannya sebagai tempat persinggahan bagi saudargar-saudagar dari utara ke selatan dan dari selatan ke utara. Dengan itu Mekah menjadi pusat perdagangan yang penting. Pasar banyak didirikan dan yang terkenal ialah Pasar Zul Majaz, al-Majinnah dan Ukaz. Sejarahnya bermula apabila Nabi Ibrahim membawa isterinya (Siti Hajar) dan anaknya (Ismail) ke Mekah. Mekah ketika itu tidak ramai didiami orang. Puak yang mula-mula tinggal di situ ialah puak Amaliqah, kemudian datang pula puak Jurhum dan menjadi penguasa Mekah. Apabila air zamzam dijumpai oleh Nabi Ismail, Mekah mula didatangi orang. Apabila Nabi Ibrahim bersama anaknya Ismail mendirikan kaabah, Mekah telah menjadi pusat ibadat dan mengerjakan Haji. Mekah bertambah maju di bawah suku Jurhum. Kemudian kekuasaan .Mekah berpindah kepada suku Khuzaah dari Yaman. Perubahan berlaku, ajaran Nabi Ibrahim telah dicampuradukkan dengan penyembahan berhala (tahun 207SM). Tahun 440M kabilah Quraisy di bawah pimpinan Qusai bin Kilab bin Murrah dari Bani Quda’ah (moyang Nabi Muhammad) mengambilalih kekuasaan Mekah dari puak Khuzaah. Di bawah pentadbiran Qusai, Mekah menjadi maju dan terkenal dan menjadi tumpuan seluruh tanah arab.
Negara kota Mekah berfungsi sebagai pusat perdagangan, pusat ibadat, pusat kebudayaan, dan pusat pentadbiran. Sebagai pusat perdagangan, kota ini sentiasa sibuk terutama pada musim haji bila seluruh penduduk tanah Arab berkumpul di sana. Sebagai pusat ibadat, Mekah dikunjungi kerana mengerjakan ibadat, mengerjakan haji dan dan menjadi pusat penyembahan berhala. Sebagai tempat pertemuan berbagai kaum, ia turut memainkan peranan sebagai pusat kebudayaan. Setiap tahun Mekah menganjurkan pesta/pertandingan seni pidato, syari, falsafah, kata-kata hikmat, bercerita). Karya yang menang dutuliskan dengan warna emas dan digantung dikaabah untuk tatapan umum. Pentadbiran yang baik juga menjadi tarikan orang mengunjungi Mekah. Berbagai jabatan diwujudkan bagi melicinkan pentadbiran terutama pada musim haji. Apatah lagi Mekah telah diiktirafsebagai ‘kota aman’ kerana terdapat beberapa bulan yang dipanggil ‘bulan haram’ (bulan Zulkaedah, Zulhijjah, Muharram dan rejab – diharamkan berperang, membunuh dan sebagainya). Mekah juga mempunyai pasukan tentera yang cukup baik, terdiri daripada askar dan hamba-hamba Negro. Sejarah telah membuktikan bahawa Mekah merupakan kawasan yang bebas dari sebarang penjajahan ( berbanding dengan jiran-jirannya iaitu Arab Selatan dan Arab Utarayang dijajah oleh Rom dan Parsi). Pernah ada cubaan dari kuasa asing untuk menjajah Mekah (seperti cubaan yang dibuat oleh Abrahah , di bawah kuasa Rom) tapi Allah telah melindungi kota ini kerana kota ini telah ditakdirkan menjadi kota Ibadat orang-orang Islam dan terbukti sampai ke hari ini!

Tajuk 2.2: Pembentukan Empayar
Kawasan Kajian : Mesopotamia, Yunani, Rom, India, China dan Melayu
Kandungan kajian: i. Ciri-ciri empayar ( bagaimana muncul, motif, lokasi, pemimpin yg Masyhur, keruntuhan)
ii..Proses dan perkembangannya.
Apakah maksud empayar?
Empayar dapat ditakrifkan sebagai sebuah kerajaan( pemerintah) yang tertinggi dan berdaulat yang menguasai daerah yang luas atau beberapa buah daerah dengan diketuai oleh seorang maharaja.
Tamadun Mesopotamia
Pertumbuhan dan perkembangan tamadun telah membawa kepada konflik untuk merebut kuasa dan kekayaan di kawasan Mesopotamia. Konflik tercetus di antara Ur dan Urech untuk menguasai hilir Sungai Euphrates. Konflik yang kerap berlaku menyebabkan pertukaran pemerintah dan telah memjadi kebiasaan, golongan yang kuat akan mengambil alih pemerintah yang tewas. Pada kira-kira tahun 2750SM, seorang ketua puak Semitik yang bernama Sargon yang menjadi pemerintah daerah Akkad ( Akkad terletak di utara dataran Shinar) telah cuba memperluaskan empayarnya dengan menyerang orang-orang Sumeria di kawasan Mesopotamia. Beliau telah berjaya mengalahkan orang-orang Sumeria melalui beberapa peperangan dan menjadi raja di kawasan orang Sumeria itu. Pada mulanya orang Sumeria enggan menerima Sargon sebagai pemerintah baru mereka tapi demi keselamatan perdagangan, akhirnya orang Sumeria sanggup menerimanya. Dapatlah dikatakan di sini bahawa Empayar Mesopotamia yang pertama telah didirikan oleh seorang Arab berbangsa Semite dari Akkad yang bernama Sargon Agung. Sargon menyerang Mesopotamia kerana tertarik dengan kekayaan Sumer. Sargon terus meluaskan kuasanya yang akhirnya beliau menjadi pemerintah sebuah empayar yang terbentang luas dari Elam( di sebelah timur) hingga ke Laut Mediterranean dan ke utara hingga meliputi Sungai Tigris dan Euphrates. Kedua-dua puak iaitu Sumeria dan Semitik hidup bersama di bawah pemerintah Sargon. Lama kelamaan orang Semetik lebih berpengaruh dari orang Sumeria dalam bidang politik kerana orang Semetik cepat mempelajari cara pemerintahan orang Sumeria.
Pada kira-kira tahun 2200SM sekumpulan orang nomad iaitu Amorites telah membuat petempatan di sekitar kampung Babylon. Kaum Amorites ( dari suku Semite) dan puak-puak bukit dari kawasan pergunungan Zagros telah menyerang Mesopotamia. Babylon telah ditawan. Ketika itu air bawah tanah di Sumer menjadi masin yang menyababkan tanaman dan penduduk menjadi berkurangan. Kaum Semite mengambil kesempatan bagi mengukuhkan kedudukan mereka di Mesopotamia. Di bawah pemerintah yang bernama Hammurabi, Babylon telah muncul sebagai sebuah negara kota yang sangat cantik. Hammurabi terkenal dengan kanun undang-undangnya (yang menekankan perikemanusiaan dan hak indiividu). Hammurabi merupakan seorang pemerintah yang agung. Semasa pemerintahannya, negara menjadi lebih aman (kurang peperangan). Oleh kerana Hammurabi berasal dari keturunan nomad, beliau sangat mengambil berat terhadap penternakan kambing biri-biri dan penanaman jagung. Unta dan lembu digunakan oleh rakyatnya sebagai alat pengangukutan darat bagi membawa barang-barang dagangan.Kapal digunakan sebagai alat pengangkutan laut. Beliau membina sebuah terusan yang luas, menyusun semula sistem pengairan dan membaikinya Berbagai jenis sayuran ditanam pada zamannya. Selepas Hammurabi meninggal dunia, Mesopotamia telah diserang oleh Kerajaan Assyria. Di bawah raja Chaldea iaitu Nebuchadnezzar, negara kota Babylon telah dibina semula hingga menjadi negara kota yang amat kuat. Selepas kematian Nebuchadnezzar, Babylon telah jatuh ke tangan orang Parsi dan kemudian Parsi menjadi kuasa yang kuat di Timur Tengah.. Akibat dari penjajahan yang silih berganti oleh berbagai puak itu, Mesopotamia dimasuki berbagai kebudayaan yang menjadikannya bertambah agung. Perkembangan yang berlaku dalam empayar Mesopotamia itu menampakkan bahawa Mesopotamia sering diserang oleh kumpulan-lumpulan dan puak-puak baru. Apabila tamadun Mesopotamia terbentuk, Mesopotamia telah diserang. Tamadun itu runtuh.. Puak yang menyerang dan berjaya menawan Mesopotamia itu telah membina semula tamadun Mesopotamia yang baru. Bila tamadun itu terbina semula, ia diserang lagi. Begitulah proses perkembangan empayar Mesopotamia.
Walau bagaimanapun, empayar-empayar kemudian yang terkenal ialah:
• Empayar Babylonia 1 ( Raja Hammurabi: 1792 SM – 1750 SM)
• Empayar Assyria (746 SM – 630 SM). Ketika ini ibu kota Mesopotamia terletak di Nineveh. Empayar Mesopotamia diperluaskan sehingga meliputi hampir semua kawasan Timur Dekat/ Asia Barat ( Syria, Phoenicia, Israel, Mesir).
• Babylonia II/ Empayar Chaldea Raja Nabopulasser: 626 SM – 606 SM yang diganti oleh anak Nebuchadrezzar II : 605 SM – 562 SM.) Pada masa inilah Mesopotamia diserang oleh Parsi. Dengan itu berakhirlah empayar Mesopotamia.
Tamadun Yunani
Raja Greek mula menghantar rakyatnya ke negara lain di seberang laut sebagai peneroka kerana bilangan penduduknya yang kian bertambah sedangkan Greek kekurangan tanah yang subur dan kebimbangan pemerintahnya terhadap penentangan rakyat terhadap golongan pemerintah (golongan minoriti yang terdiri daripada orang kaya). Pembukaan tanah-tanah jajahan Greek itu adalah bermatlamatkan perdagangan. Walau bagaimanapun Greek tidak pernah menubuhkan satu kuasa yang agung, yang kuat dan berpadu di Mediterranean kerana negara-negara kotanya di tanah besar Greek sendiri sentiasa bersaing antara satu sama lain.. Tetapi menerusi beratus-ratus buah tanah jajahan itu Greek telah meresapkan pengaruhnya di kalangan bangsa-bangsa lain dan dipusaki turun temurun. Dalam pada kota-kota di Greek asyik bercakaran, satu kuasa besar telah muncul di kawasan pergunungan utara Semenanjung Balkan iaitu kerajaan purba Makedonia. Pada tahun 359SM, Philip II telah mengisytiharkan dirinya sebagai raja Makedonia. Beliau bercita-cita untuk menguasai seluruh Greek yang berpecah belah itu. Pada tahun 338 SM berlakulah peperangan Chaeronea dengan kemenangan tentera Makedonia mengalahkan tentera Athens dan Thebes. Zaman negara kotapun berakhir. Seorang raja Makedonia berkuasa di Greek. Semua kota kecuali Sparta menghantar wakil menemui Philip. Philip membentangkan rancangannya untuk menyatukan Greek bagi menentang Parsi. Rancangannya tidak sempat dilaksanakan kerana telah terbunuh semasa kesibukan menyambut perkahwinan anak perempuannya.
Philip II digantikan oleh anaknya Iskandar Zurkarnain / Iskandar Agung ( 356 SM – 323 SM) . Usianya ketika itu ialah 20 tahun.. Athens dan beberapa buah negara kota lain bangun memberontak menentang Iskandar tapi telah dikalahkan oleh Iskandar. Iskandar telah berjaya menawan Asia Kecil (jajahanParsi), Parsi ( Parsi diserang tahun 334 SM yang ketika itu diperintah oleh Darius II dan pada tahun 331 SM Parsi ditawan), Mesir ( 332 SM), Lembah Tigris dan Euphratesdan juga Lembah Indus(326 SM). Beliau menggalakkan penaklukan Greek ke atas Asia secara besar-besaran untuk mempraktikkan rancangan utamanya iaitu menyatyukan Eropah dengan Asia berdasarkan kebudayaan Greek. Iskandar telah berusaha selama 13 tahun dengan mengembara sejauh 32,000 km dan telah berjaya mengasaskan sebanyak 70 buah kota. Tiada penakluk Eropah yang dapat menandingi Iskandar dalam kempennya merentasi gunung ganang tinggi dan gurun Asia Tengah. Iskandar telah meninggal dunia pada tahun 323 SM di Babylon dalam usia 33 tahun selepas mengidap demam.Cita-citanya untuk menubuhkan sebuah empayar dunia yang terbentang luas dari India ke Sepanyol yang berdasarkan kebudayaan Greek lenyap dengan kematiannya. Pengganti-pengganti beliau gagal menyatukan kawasan-kawasan yang ditakluki walaupun telah berusaha sedaya upaya melalui peperangan yang bertahun-tahun lamanya. Dunia Graeco-Makedonia telah berpecah kepada 3 bahagian. Selepas kematian Iskandar, negara-negara kota Greek berperang cuba membebaskan Greek dari pemerintahan Makedonia tetapi gagal. Usaha-usaha penaklukan Iskandar telah membawa banyak kesan. Bandar Iskandariah (sempena namanya) di Mesir telah muncul sebagai pusat ilmu pengetahuan yang penting. Perdagangan telah berkembang. Begitu juga dengan penyelidikan saintifik. Beliau menggalakkan persaudaraan manusia. Satu lagi peninggalan beliau ialah mewujudkan era Hellenistik ( percampuran budaya Yunani dengan bukan Yunani).
Tamadun Rom
Rom mula meluaskan empayarnya apabila ia memerlukan lebih banyak tanah dan makanan akibat pertambahan penduduk. Pada peringkat permulaannya Rom berjaya menakluki negeri-negeri jirannya dan memperbesarkan empayarnya. Menjelang tahun 270 SM seluruh Semenanjung Itali kecuali Lembah Po telah ditakluki Rom dan akhirnya orang-orang Rom berjaya menyatukan seluruh Itali. Orang-orang Rom ingin menguasai kawasan-kawasan sekitar Itali untuk meluaskan perdagangan dan menambahkan kemewahan. Untuk itu, Rom terpaksa berhadapan dengan orang Greek (dari Itali Selatan, Sicily (tanah jajahan Greek) dan orang cvarthage (di seberang laut) yang lebih berpengalaman dalam peperangan dan bertamadun. Rom berjaya mengalahkan orang-orang Greek setelah menentangnya selama kira-kira 8 tahun. Beberapa buah bandar Greek ditawan. Dengan itu Rom berkuasa di seluruh kawasan Itali yang terletak di Selatan Sungai Po dan beberapa kawasan yang terletak jauh darinya. Saingan Rom yang paling hebat ialah dari orang Carthage (kerajaan Carthage terletak di Afrika Utara) yang juga mempunyai motif dalam perdagangan. Akibatnya, tercetuslah perang Punic di antara Rom dengan Carthage). Ada 3 Perang Punic:
• Perang Punic 1 (264-41 SM)
Perang yang berlaku selama 23 tahun ini berpunca kerana hendak merebut Pulau Sicily.Rom ingin mengusir keluar orang Carthage dari Pulau Sicily. Rom mendapat sokongan kota-kota Greek. Kemenangan Rom dalam pertempuran di laut menyebabkan Rom terus mara mendarat di Afrika tetapi dapat ditewaskan oleh Carthage.Rom membina semula angkatan lautnya dan menyerang Carthage di Afrika. Kekalahan Carthage menyebabkan Carthage terpaksa keluar dari Sicily dan membayar ganti rugi .Rom seterusnya merampas Sardinia dan Corsica
• Perang Punic II atau Perang Hannibal (218 - 201 SM).
Tentera Carthage di bawah Hannibal ( tentera Hannibal terdiri daripada penunggang kuda Barber, pengembara Greek, askar upahan dari Bahagian Timur Mediterranean dan pahlawan-pahlawan bengis dari puak Sepanyolk yang terlatih. Kesemuanya dianggarkan seramai 26,000 orang) telah menyerang Itali melalui Banjaran Alps dan telah berjaya menawan beberapa buah bandar. Pada tahun 202 SM pula tentera Itali telah bertempur dengan tentera Hannibal dan Carthage dikalahkan. Carthage mengaku kesetiaannya kepada Rom.
• Perang Punic III ( 149-146SM)
Tentera Rom menyerang Carthage dan memusnahkan bandar ini. Tawanan Carthage dijual sebagai hamba abdi.Akhirnya, kawasan Afrika Utara menjadi taklukan Rom.
Tentera Rom juga telah menyerang Yunani dan mengalahkan tentera Makedonia yang menguasai Yunani itu. Penaklukan Greek oleh Rom (tidak lama selepas kekalahan Hannibal) bolehlah dianggap sebagai pembebasan kota-kota Greek daripada raja-raja ‘pengganti’ yang telah memecahbelahkan Empayar Iskandar. Pada tahun 146 SM Makedonia menjadi wilayah Rom. Seterusnya Rom menyerang dan menakluki Syria( Syria diperintah oleh Antiochus III) dan Mesir (168 SM). Rom telah dapat menguasai hampir semua kawasan di sekitar Mediterranean. Tujuan perluasan kuasa Rom itu bukanlah untuk meluaskan pentadbirannya tetapi kerana Romsering terancam oleh pemerintah-pemerintah daerah-daerah tersebut. Proses perluasan empayar Rom sebenarnya bermula pada abad ke-6 iaitu selepas mereka berjaya menggulingkan kuasa Etruscan. Proses penaklukan ini mengambil masa hampir 200 tahun. Orang-orang Rom banyak mempelajari taktik peperangan, urusan pentadbiran dan keselamatan daripada kawasan yang ditaklukinya.
Perluasan Empayar Rom secara besar-besaran dilakukan oleh Julius Caeser pada kurun ketiga dan kedua SM). Ketika itu Rom muncul sebagai kuasa besar di Mediterranean. Empayarnya meliputi Syria, Makedonia, Yunani, Mesir, Timur Tengah, Gaul ( Perancis dan Belgium) dan Britain. Beliau juga merupakan pentadbir yang agung, negarawan yang pintar di samping terkenal sebagai seorang ketua tentera yang handal. Kata-katanya yang masyhur iaitu ‘veni, vidi dan vici’ (yang bererti ‘aku datang, aku lihat, aku takluk’) dibuat dalam kempennya di Asia Kecil. Beliau memperkenalkan beberapa pemodenan dalam bidang ekonomi, sosial dan politik dalam Empayar Rom. Antara lain, beliau telah memecat gabenor yang rasuah, memberi hak kewarganegaraaan kepada penduduk wilayah Rom, membahagikan tanah kepada penduduk miskin, merancang sistem perairan, menyelesaikan masalah kewangan, mengalakkan imigrasi ke tanah jajahan baru di seberang laut bagi mengurangkan kesesakan di bandar dan mengatur sistem cukai yang lebih baik. Bagi mewujudkan sistem politik yang stabil, beliau memperkenalkan pemerintahan secara individu ( negara diperintah oleh seorang pemerintah sahaja dan bukan oleh beberapa orang gabenor). Sebab itulah beliau digelar diktator. Beliau mati dibunuh oleh sekumpulan orang yang tidak puas hati dengan tindakannya/dasarnya. Usaha-usaha Julius Caesar diteruskan oleh cucu saudaranya, Augustus ( era Pax Romana atau Keamanan Rom). Beliau memakai gelaran Maharaja. Kuasanya sebagai seorang Maharaja ialah mengawal penuh seluruh empayarnya. Beliau telah berjaya mewujudkan sebuah empayar (beliau memulakan zaman empayar di Rom tahun 31 SM menggantikan zaman Republik) yang stabil yang belum pernah wujud sebelum ini. Zamannya menyaksikan peerkembangan yang pesat dalam perdagangan, kebudayaan Graeco-Roman, perkembangan kejuruteraan, bidang perundangan dan seni bina. Empayar Rom merosot pada tahun 476. Maharajanya yang terakhir ialah Romulus Augustus yang digulingkan oleh ketua suku Vandal ( salah satu suku gasar Jerman).
Tamadun India
Di India terdapat sebuah empayar yang besar di bawah Dinasti Maurya. Dinasti ini wujud apabila Chandragupta Maurya berjaya menggulingkan empayar Magadha ( sebuah empayar Aryan) pada tahun 321 SM. Empayar Maurya ini wujud ekoran daripada usaha-usaha Chandragupta Maurya menyatukan beberapa buah kerajaan kecil di Utara India bagi menghadapi ancaman Yunani. Penyatuan ini membentuk Empayar Maurya yang terbentang luas dari Teluk Benggala ke pergunungan Hindu Kush dengan ibu kotanya di Pataliputra.. Kuasa Chandragupta pada masa itu tiada siapa yang berani mencabar. Kuasa Maurya tegak dengan sokongan 700,000 orang tentera. Tentera kerajaannya sangat cekap dan tiada belas kesihan. Petani-petani dikenakan cukai yang berat dan penduduk bandar sentiasa diganggu oleh pegawai-pegawai, inspektor dan tali barut pemerintah. Kezalimannya jelas apabila kesalahan mencuri yang kecil dikenakan hukuman mati dan selalunya disiksa terlebih dahulu. Empayar Maurya mengamalkan sistem pemerintahan monarki dan pemerintahan mutlak. Raja-raja Maurya terus meluaskan pengaruhnya ke seluruh India kecuali India Selatan (India.Selatan diperintah oleh orang Dravidian yang berbahasa Tamil). Anak Chandragupta telah menambah sebahagian dari Decca ke dalam empayarnya. Empayar yang besar ini seterusnya diwarisi oleh pemerintah ketiganya iaitu Asoka pada tahun 273 SM (ada ahli sejarah berpendapat pada 269 - 232 SM), seorang raja yang terkemuka dan berperikemanusiaan. Beliau memerintah selama 40 tahun. Sistem pemerintahannya berbentuk kerajaan pusat (sentralisasi). Dinasti Maurya mencapai kemuncak perluasannya di bawah Asoka.. Di awal pemerintahannya, beliau menyerang wilayah Orissa. Melihat penderitaan penduduk menjadikan beliau insaf dan menghentikan peperangan sebagai senjata yang agresif. Selepas itu beliau menggunakan kekayaan untuk mengurangkan penderitaan rakyat dan penyebaran agama Buddha.
Kematian Asoka menandakan kemerosotan Dinasti Maurya. Lima puluh tahun selepas kematian Asoka iaitu pada tahun 232 SM, empayar yang semakin lemah itu akhirnya terlepas dari tangan pengganti-penggantinya yang lemah ( 185 SM). Untuk 5 abad kemudiannya, India kehilangan kesatuan politiknya yang selama ini diberikan oleh keturunan Maurya. India mula berpecah.Dalam keadaan perpecahan ini, India terdedah dengan serangan asing seperti orang Aryan dari Asia Tengah dan orang Kushan dari China. Selepas 5 abad India berada dalam kekacauan dan perpecahan, empayar agung kedua muncul di tebing Sungai Ganges dan dapat menyatukan semula bahagian utara India. Ibu kotanya di Pataliputra dan pengasasnya mengambil nama Chandragupta sebagai penghormatan kepada Chandragupta dari Dinasti Maurya dulu. Baginda adalah raja Magadha. Walau bagaimanapun orang India lebih menyanjung pemerintah keduanya yang bernama Samudragupta(300-375M). Beliau digelar ‘Nepoleon India’.Beliau meluaskan empayarnya ke barat menghala ke Sungai Indus dan ke selatan sampai ke Deccan. Walaupun kuasa dan pengaruhnya lebih kecil jika dibandingkan dengan Asoka tetapi pemerintahannya sangat kukuh. Pengganti-penggantinya menguasai empayar itu lebih dari satu abad. . Zaman ini telah mencapai kegemilangan dalam bidang seni, sains dan agama. Perkembangan empayar di wilayah India Selatan tidak mempunyai banyak catatan oleh pengkaji sejarah kerana ahli-ahli sejarah lebih menumpukan perhatian kepada wilayah utara India. Wilayah selatan India terdiri daripada Pandyas (di selatan sekali yang beribu negerikan Madura), Cheras dan Chola. Negeri-negeri di selatan India ini telah disatukan di bawah empayar sekurang-kurangnya 2 kali. Di bawah kerajaan Pallava (pertengahan kurun ke-6 hingga pertengahan kurun ke-8) semua negeri-negeri tua di situ berjaya ditundukkan di bawah kekuasaannya. Di bawah kerajaan Pallava, sejarah seni bina dan seni ukir selatan India bermula. Kerajaan Pallava telah dikalahkan oleh kerajaan Chola dan kerajaan Chola telah menawan empayar kerajaan Pallava.Kerajaan ini telah menyerang Ceylon. Orang-orang Chola memasuki zaman gemilangnya semasa diperintah leh Raja-Raja Agong ( 985-1018) iaitu terdiri daripada anak Asoka dan pengganti beliau. Mereka telah menawan seluruh bahagian timur India, Ceylon, Pulau-pulau Andaman dan Pulau-pulau Nicobar, Pegu (Burma), Kedah (1025), Kerajaan Langkasuka dan Kerajaan Gangga Negara( Perak). Kerajaan Chola jatuh pada kurun ke-14.
Tamadun China
Zaman kegemilangan China dicapai pada masa dinasti Chin di bawah pemerintahan Shih Huang Ti. Beliau telah berjaya menyatukan seluruh wilayah-wilayah China di bawah satu pemerintahan pusat (221 SM). Beliau telah menyusun semula pentadbirannya. Beliau telah menghapuskan sistem pemerintahan ‘negeri-negeri diperintah oleh putera-putera raja’ (sistem feudal) dan digantikan dengan sistem ‘chun’ atau provinsi. Terdapat 36 provinsi semasa pemerintahan dinasti ini. Beliau memerintah secara otokrasi/mutlak. Beliaulah yang bertanggungjawab membina tembok besar negeri China untuk melindungi China dari serangan puak gasar dari utara. Semasa Dinasti Han, empayar China diperluaskan lagi. Wilayah Korea, Manchuria, Panir dan Khokhand di Asia Tengah ditakluk oleh Maharaja Han Wu Ti (141 - 87 SM), pemerintah Han yang teragung. Dasar perluasan kuasa Maharaja Han Wu Ti adalah bertujuan bagi mendapatkan kekayaan. Beliau juga menjalin hubungan perdagangan dengan kerajaan-kerajaan di Eropah, Asia Barat, Asia Selatan dan Asia Tenggara.
Tamadun Melayu
Di Alam Melayu juga terdapat beberapa buah kerajaan yang membentuk empayar seperti kerajaan Srivijaya dan Majapahit. Cara empayar di Alam Melayu mewujudkan empayar ialah melalui beberapa cara seperti peperangan ( seperti yang dilakukan oleh empayar Srivijaya dan Funan), perkahwinan politik, penerimaan ufti 9 seperti yang dilakukan oleh beberapa kawasan sekitar Srivijaya kepada Srivijaya) dan menggunakan metos dan legenda (seperti yang dilakukan oleh kerajaan Srivijaya bagi menunjukkan kebesarannya dan menggerunkan negeri-negeri sekitar). Kerajaan-kerajaan awal Asia Tenggara membina empayar atas motif memperluaskan politik dan mengukuhkan kedudukan ekonomi masing-masing. Kerajaan Srivijaya yang terletak di Sumatera berpusat di Palembang(Abad ke-7 - ke-14 M) muncul selepas kejatuhan empayar Funan. Srivijaya merupakan sebuah empayar Melayu awal yang sangat bergantung kepada perdagangan. Kedudukannya di Selat Melaka dan Selat Sunda menjadikannya pengawal lalu lintas di kawasan itu yang selama ini dipegang oleh Kerajaan Kantoli dan Melayu.
Bagi mengukuhkan penguasaannya dalam bidang ekonomi, Srivijaya telah menawan kerajaan-kerajaan Jambi (671-685)di Sumatera, Kedah (682-685M)hingga ke Ligor di Tanah Melayu, Bangka, Tulang Bawang dan Minanga di Sumatera, Tarumanaga di Jawa Barat. Penguasaan tersebut menjadikan Srivijaya amat berkuasa mengawal laluan perdagangan China-India selama 3 abad. Pada abad ke-8M, Mataram di Jawa Tengah di bawah Dinasti Sailendra telah mengancam Srivijaya hinggakan sejak tahun 775M kerajaan Srivijaya mula diperintah oleh keturunan Sailendra dari Jawa itu.. Pada abad ke-8 hingga ke-10 M empayar Srivijaya telah berpecah menjadi negeri-negeri kecil. Pada akhir abad ke-10M Srivijaya muncul kembali sebagai pusat perdagangan. Pada tahun992M inilah Srivijaya menyerang Jawa untuk menguasai Selat Sunda. Srivijaya telah berjaya menyekat kapal-kapal daripada singgah di Jawa. Dengan itu Srivijaya dapat mengembalikan kuasanya ke atas bekas tanah jajahannya. Kejayaan Srivijaya menguasai kerajaan-kerajaan lain memudahkannya menguasai perdagangan di Asia Tenggara. Dasar perluasan kuasa telah memberi keuntungan kepada Srivijaya kerana ia telah dapat memungut hasil cukai daripada kapal-kapal yang belayar melalui Selat Melaka dan Selat Sunda. Srivijaya juga menerima ufti daripada tanah jajahannya serta mengawal/menguasai hasil keluaran dari kawasan pedalaman Sumatera dan Tanah Melayu.Dengan barangan dagangan yang banyak, Srivijaya mampu menarik ramai pedagang singgah di pelabuhannya. Untuk memantapkan keselamatan negara dan kepentingan ekonominya, Srivijaya telah menjalin hubungan baik dengan China dan India Selatan (Kerajaan Chola). Satu aspek yang patut juga disentuh di sini yang menjadikan Srivijaya menjadi tumpuan masyarakat Nusantara ialah kemunculannya sebagai pusat agama Buddha yang bertaraf antara bangsa dan pusat bahasa sanskrit di Nusantara.
Kerajaan Srivijaya nampaknya tidak dapat bertahan selama-lamanya apabila kerajaan ini tidak putus-putus dicabar dan digugat oleh kuasa-kuasa luar. Serangan dari Kerajaan Chola di Selatan India pada tahun 1025M telah melemahkan Srivijaya. Jajahan Srivijaya di Kedah, Panei, Langkasuka dan Jambi telah dikuasai Raja Chola. Dengan kenaikan kerajaan Sukhotai , orang-orang Thai memperluaskan kuasanya dengan menawan jajahan Srivijaya di utara Semenanjung Tanah Melayu. Kebangkitan empayar-empayar Singhasari dan Majapahit di Jawa Timur turut mengancam kegemilangan Srivijaya. Palembang yang menjadi pusat pemerintahan Srivijaya telah ditawan Majapahit pada tahun 1377M. Pukulan muktamad yang mempercepatkan kehancuran Srivijaya ialah dengan perkembangan Islam di Nusantara. Menjelang akhir abad ke-13 M kebesaran Srivijaya hanya tinggal sebagai tinggalan sejarah sahaja.
Kerajaan Majapahit (1292 -1528M) pada zaman kegemilangannya (1293 -1389) telah mewujudkan satu empayar yang penting, luas dan berpengaruh di Nusantara. Motif perluasan empayarnya adalah untuk menguasai perdagangan Nusantara. Gajah Mada adalah Perdana Menteri kepada pemerintah Hayam Wuruk (1350-1398M) yang berjasa dalam perluasan kuasa Majapahit. Kuasanya meliputi Bali, Makasar, sebahagian Borneo, Temasik, Pahang, Selatan Sumatera (termasuk Srivijaya) dan Sunda di Jawa Barat. Kejatuhan Srivijaya ke tangan Majapahit membolehkan Majapahit menguasai jalan perdagangan di Selat Melaka. Pedagang-pedagang dari Asia Tenggara, China, India dan Asia Barat bertumpu ke Majapahit. Kematian Gajah Mada menjadi titik tolak keruntuhan kerajaan Majapahit. Di samping faktor dalaman (ketiadaan pemimpin sehebat Gajah Mada, rebutan kuasa), kebangkitan Melaka dan perkembangan Islam di Nusantara khususnya kebangkitan Islam di Demak ( Jawa)turut membantu kemerosotan Majapahit. Kerajaan Melayu Melaka yang sedang berkembang mula menguasai jajahan Majapahit di Sumatera. Jajahan takluknya yang lain mula membebaskan diri daripada kuasa kerajaan Majapahit. Kerajaan islam Demak mula mengambilalih kekuasaan Majapahit di Jawa.
Kerajaan Funan Kerajaan ini dikatakan telah wujud sejak abad pertama Masihi lagi di Kemboja.Ia didirikan oleh seorang Brahmin yang bernama Kaundinya ( ada pendapat mengatakan bahawa Kaundinya adalah orang luar, mungkin datang dari India, Tanah Melayu atau pulau-pulau di sebelah selatan)). Inilah negeri kuasa besar yang pertama dalam sejarah Asia Tenggara yang mempunyai beberapa daerah taklukan dalam masa keagungannya (kerajaan Tun Sun, Tu-kun, Ciu Cih/Cu-li, Langkasuka). Pemerintah Funan yang paling masyhur ialah Fan Shih-man yang dikatakan telah menawan Indo-China, Siam, Langkasuka dan utara Tanah Melayu. Ia merupakan negeri perniagaan laut yang terawal sekali di Asia Tenggara yang mempelopori Srivijaya kemudian. Ibu kotanya yang mula ialah Vyadhaputra dan bandar pelabuhannya ialah Go-Oc-Eo yang terletak di Lembah Sungai Mekong. Tapak peninggalan pelabuhan itu menunjukkan bukti-bukti tentang perhubungan lautnya dengan pantai Teluk Siam, Tanah Melayu, Indonesia, India, Parsi dan Mediterranean. Pada ketika itu pelabuhan itu terletak di tengah-tengah perjalanan laut yang sibuk iaitu di antara China dengan Barat.Kerajaan ini ditewaskan pada akhir abad ke-6 oleh seorang ketua pemberontak dari Chenla yang bernama Bhavavarman. Kerajaan Chenla ini dianggap sebagai kerajaan pra-Angkor. Kerajaan Chenla dikalahkan oleh Maharaja Indra (787-812), rajan Srivijaya dari keturunan Sailendra di Jawa. Kerajaan ini menjadi jajahan Srivijaya selama 28 tahun hingga tahun 802M.
Kerajaan Angkor, Kejatuhan kerajaan Chenla menaikkan Kerajaan Angkor dengan Jayavarman II (802 – 850M) di Barat Laut Kemboja sebagai rajanya yang pertama (atas bantuan kerajaan Srivijaya). Ibu kota Angkor terletak di Indraputra.Di kalangan raja-raja Angkor, Raja Suryavarman 1 (1002-1050), seorang putera raja Tambralinga merupakan raja yang terkenal dengan perluasan kekuasaan Kemboja. Semasa empayar ini di bawah pemerintahan Suryavarman II, Angkor membentuk empayar yang luas ( 1113 – 1150 M). Empayar angkor meluas hingga ke wilayah Mon di Lembah Menon dan Tambaralinga di Selatan Thai. Empayar Angkor mencapai puncak kekuasaan semasa diperintah oleh Jayavarman VII (1181 – 1218M). Champa dikuasainya ( 1203-1220M). Angkor juga meluaskan kuasanya ke atas Pagan di Myanmar. Kerajaan Angkor mengalami kelemahan akibat migrasi orang-orang Thai dari utara dan pukulan yang membawa kejatuhannya ialah serangan kerajaan Ayuthya pada tahun 1432.
Kerajaan Sukhotai, Sebenarnya orang-orang Thai berasal dari wilayah Yunan, China. Apabila kerajaan mereka, Nanchao ditakluki Mongol pada tahun 1253 mereka berpindah ke selatan. Perpindahan mereka ke selatan itu telah menyebabkan penubuhan kerajaan Sukhotai dan melemahkan kerajaan Kemboja. Pengasasnya ialah Rama Khamheng (1275-1317) , putera Sri Indrachtya yang menakluki Sukhotai pada tahun 1238. Rama Khamheng telah meluaskan kawasannya ke utara Tanah Melayu, Ligor dan Pattani. Kematian Rama Khamheng menjadikan kerajaan Sukhotai menjadi lemah hinggalah munculnya kerajaan Ayuthya pada tahun 1350.

2.3 Pembentukan Negara Bangsa
Kawasan kajian : Barat
Kandungan Kajian: Ciri-ciri negara bangsa Dan Proses dan perkembangannya
Definisi Negara Bangsa (Nation State):
Negara Bangsa ialah entiti politik atau negara yang dibentuk dan didiami oleh rakyat yang selalunya atau biasanya terdiri daripada mereka yang mempunyai sejarah dan budaya yang sama, bertutur bahasa yang sama dan mempunyai asal atau rumpun bangsa yang sama. Kedaulatan negara diasaskan kepada hasrat atau kehendak rakyat yang telah bersatu di dalam negara-negara tersebut. Bila satu kesatuan bangsa itu muncul sebagai negara berdaulat/merdeka dan menubuhkan kerajaan sendiri, negara baru itu dikenali sebagai negara bangsa. 400 tahun dahulu, peperangan merupakan antara penyebab munculnya negara bangsa. Contoh yang jelas tentang kewujudan negara bangsa ini ialah di Great Britain, Switzerland dan Kanada. Negara-negara tersebut masing-masingnya mengandungi lebih daripada satu bangsa. Di Kanada terdapat orang Kanada-Perancis dan Kanada-Inggeris. Orang Kanada-Perancis bertutur menggunakan bahasa Perancis manakala orang Kanada-Inggeris pula bertutur menggunakan bahasa Inggeris. Switzerland pula mengandungi tiga bangsa dan menggunakan empat bahasa (Estonian, tatrian, Ukranian, Uzbek). Negara bangsa telah menggantikan negara feudal, negara kota dan empayar. Proses ini terus menerus berlaku. Sejak abad ke-17M banyak negara menjadi negara bangsa di Eropah. Negara bangsa juga lahir dari kesedaran kebangsaan atau nasionalisme. Melalui kesedaran di kalangan orang yang serumpun dan mempunyai tradisi kebudayaan yang sama, mulalah timbul perjuangan untuk menubuhkan sebuah negara yang merdeka dan berdaulat yang mengutamakan kepentingan warganegaranya. Oleh kerana negara yang ditubuhkan itu berasakan bangsa, maka negara tersebut sering disebut sebagai negara bangsa. Walau bagaimanapun, sebelum kemunculan nasionalisme, kekuatan kerajaan-kerajaan besar di Eropah tidak tertakluk kepada ciri-ciri negara bangsa iaitu satu negara untuk satu bangsa.

2.4 Bentuk Pemerintahan
2.4.1 Beraja (Mesir, India, China dan Melayu)
Kandungan Kajian: i. Ciri-ciri pemerintahannya
ii. Persamaan dan perbezaannya
iii. Struktur
Definisi:
Beraja ialah sistem pemerintahan yang diperintah oleh raja dan biasanya secara monarki dan mutlak. Pembentukan dan perluasan empayar telah menyebabkan status seseorang raja itu meningkat daripada raja kepada maharaja seperti yang berlaku di China semasa pemerintahan Dinasti Chin dan di India semasa pemerintahan Dinasti Maurya. Republik ialah negara yang ditadbir oleh wakil-wakil yang dipilih oleh rakyat.
Tamadun Mesir
Pada asalnya Mesir dibahagikan kepada dua bahagian iaitu Mesir Utara dan Mesir Selatan.Pada tahun 3100 SM, Raja Menes telah menyatukan Mesir Utara dan Mesir Selatan.Bagindalah merupakan pengasas dinasti Mesir purba dan merupakan raja Mesir yang pertama.Dinasti pertama di Mesir ialah Dinasti Thinite. Baginda telah mewujudkan sistem negara beraja dan dinasti di Mesir. Memphis dijadikan ibu kotanya. Dalam sistem dinasti, raja-raja yang memerintah Mesir berasal dari satu keluarga. Mesir telah diperintah oleh 30 buah dinasti untuk kira-kira 3000 tahun yang dibahagikan kepada 3 zaman iaitu Kerajaan Mesir Purba (3500 SM -2700 SM SM), Kerajaan Mesir Pertengahan (2400 SM –1800 SM) dan Kerajaan Mesir Baru atau Empayar (1600 SM – 1000 SM). Pemerintah Mesir atau raja-raja Mesir digelar ‘Firaun’ ( yang bererti Rumah Besar). Firaun yang paling masyhur ialah Ramses II yang telah membina empayar Mesir dan piramid yang besar. Begitu juga dengan Tutmose III dan Amenhotep III dan IV. Firaun berada pada kedudukan teratas dalam pemerintahan negara Mesir. Baginda memerintah secara mutlak dan menguasai semua tanah dan air di Mesir..Firaun menguasai pentadbiran, ekonomi dan angkatan tentera. Darjatnya begitu tinggi hinggakan dianggap sebagai anak kepada ketua tuhan-tuhan atau anak tuhan Amon Re ( tuhan matahari). Rakyat sangat menghormati dan mentaati Firaun.Rakyat dikenakan cukai dalam bentuk barang seperti gandum,felek, lembu, kayu kayan, arak dan sebagainya. Dengan cukai begitu rupa, Firaun memiliki gudang-gudang yang besar. Baginda menjadi ketua agama dan ketua angkatan tentera. Baginda juga menggubal undang-undang Di bawah Firaun ialah putera-putera yang berhakj menaiki takhta. Mereka memiliki banyak harta dan kadang-kadang hampir sama banyaknya dengan harta Firaun. Dalam urusan pentadbiran, baginda dibantu oleh golongan bangsawan, gabenor (pegawai kerajaan) dan paderi. Golongan bangsawan berkuasa penuh dalam daerah dan kuasa mereka kekal turun temurun. Kerajaan Mesir dibahagikan kepada beberapa daerah dan ditadbir oleh pegawai kerajaan.
Tamadun India
Dalam tamadun awal India ( Tamadun Sungai Indus) yang bermula pada tahun 2500 SM, pemimpin adalah dari golongan pendeta dan berkuasa mutlak ( kerajaan bersifat teokrasi).Ini bermakna, India pada masa itu belum lagi melaksanakan pemerintahan beraja. Semasa India diperintah oleh Dinasti Maurya yang diasaskan oleh Chandragupta Maurya (321 SM), India mengamalkan sistem pemerintahan beraja mutlak dan secara monarki.Gelaran raja bertukar menjadi maharaja apabila perluasan kuasa ke kawasan-kekawasan sekitar dilakukan. Kerajaan ini kuat dengan bantuan 700,000 orang tentera yang cekap tetapi tiada belas kesihan. Petani-petani dikenakan cukai yang berat di bawah pengawasan pegawai-pegawai raja yang sangat zalim. Raja memerintah dengan bantuan Majlis Penasihat. Empayar dibahagikan kepada 5 bahagian atau wilayah dan setiap wilayah diketuai seorang wizurai. Kerajaan ini mempunyai Pejabat Peperangan yang mengandungi 6 Jabatan dan Perkhidmatan Perisik yang teratur. Pentadbiran awam termasuk Badan Perdagangan, Jabatan Kerja, Badan Upah dan Pendaftaran kelahiran, kematian dan pendapatan. Bandar-bandar dalam empayar Maurya ditadbir oleh satu badan yang dibahagikan kepada 6 jawatankuasa dan dianggotai 30 orang ahli. Ada ahli sejarah berpendapat, Chandragupta Maurya ini menjelankan sistem pemerintahan awam untuk kesejahteraan rakyat dan kemakmuran negara dengan memperbaiki sistem keadilan dan pentadbiran.
Ketika India diperintah oleh Maharaja Asoka (273 SM atau 269 SM) , baginda menjalankan pemerintahan dengan baik dan berperikemanusiaan berdasarkan titah perintahnya yang diukir pada tiang-tiang batu di sepanjang jalan untuk dibaca oleh rakyat. Semua orang diberi hak dan peluang yang sama dalam pentadbiran.. Asoka sangat benci kepada kemusnahan, kekejaman dan permusuhan. Baginda membawa semangat kemanusiaan baru di kalangan raja-raja hasil dari ajaran agama Buddha yang bertindak atas rasa sensitif dan tidak mementingkan diri sendiri.Beliau mengamalkan doktrin ‘Ahimsa’ yang melarang perbuatan menyakiti atau melukai haiwan dan manusia. Asoka juga menjalankan reformasi dalam pentadbiran melalui ‘Dharma-Mahamatra’. Sistem ini memastikan pegawai-pegawai kerajaan di wilayah-wilayah melaksanakan tugas berdasarkan arahan kerajaan pusat. Asoka memerintahkan gabenor-gabenor dan pegawai-pegawainya supaya adil dan bersifat belas kesihan. Asoka juga menyediakan rumah-rumah rehat, telaga dan pokok kayu untuk kemudahan pengembara dan menyediakan rumah sakit bagi merawat orang dan haiwan yang sakit. Semasa India di bawah pemerintahan raja-raja Gupta, kerajaan ini juga tidak mengganggu kehidupan rakyat kecuali untuk membasmi jenayah, tiada penganiaan terhadap agama. Hukuman bunuh jarang dilakukan. Kebanyakan kesalahan yang dilakukan dikenakan hukuman denda.
Tamadun China
Semenjak tamadun awal China (tamadun Sungai Hwang Ho di bawah pemerintahan Dinasti Shang dan Dinasti Chou) lagi China telah mengamalkan sistem pemerintahan beraja mutlak secara monarki. Orang China percaya, Raja diberi mandat oleh tuhan untuk mentadbir. Pada zaman Dinasti Shang dan Chou raja berfungsi sebagai ketua agama dan angkatan tentera. Pada masa itu China mengamalkan sistem feudal. Zaman kemaharajaan yang paling gemilang ialah ketika China diperintah oleh Shih Huang Ti (Dinasti Chin). Gelaran raja ditukar menjadi maharaja semasa baginda memerintah China. Baginda menghapuskan sistem feudal dan digantikan dengan sistem provinsi/wilayah (36 buah) yang diketuai oleh gabenor..Maharaja dibantu oleh golongan birokrasi yang terdiri daripada pegawai kerajaan. Maharaja Shih Huang Ti mengamalkan undang-undang yang ketat. Undang-undang Dinasti Chin diperkenalkan oleh Han Fei Tsu, seorang ahli falsafah. Beliau menegaskan bahawa tingkah laku manusia hanya dapat dikawal melalui kekerasan dan undang-undang yang tegas. Baginda menggelarkan diri baginda sebagai Maharaja Chin Pertama ( Shih bererti pertama, Hwang Ti bererti maharaja) kerana ingin mengasaskan satu dinasti yang berlainan dari pemerintah yang terdahulu ( sistem feudal).Baginda mahu dirinya dipuja sebagai maharaja (sebelum ini raja dianggap sebagai wakil ‘Raja di Atas’). Oleh kerana baginda ada darah keturunan Tartar, baginda banyak dibantu oleh tentera berkuda Tartar dalam usaha memperluaskan wilayah China. Dalam masa sepuluh tahun, semua wilayah China tertakluk di bawah pemerintahannya. Baginda juga melatih kumpulan penjahat menjadi askar baginda.
Dalam menghadapi bahaya serangan pelanggar-pelanggar Tartar secara besar-besaran, baginda telah membina tembok besar negeri China. Anehnya,, jasa yang besar ini dikatakan oleh setengah-setengah ahli sejarah tidak menjadikan orang China terhutang budi kepadanya kerana kesalahan yang dibuat oleh baginda iaitu ‘pembakaran segala buku’. Dalam usaha menolak idea sarjana China dalam hal-hal pentadbiran , baginda telah membakar buku-buku sejarah dan falsafah yang mengandungi unsur-unsur politik dan membunuh 400 orang sarjana pada tahun 213 SM kerana menganggap mereka ‘menyusahkan’ baginda. Bagi orang China peristiwa pembakaran itu dianggap sebagai peristiwa pencabulan pusaka intelektual mereka. Semasa China diperintah oleh Dinasti Han (206 SM – 220 SM) , Sistem Peperiksaan Awam bagi perlantikan pegawai-pegawai kerajaan diamalkan. Sistem ini mengutamakan kebolehan seseorang dan terbuka kepada semua rakyat yang layak. Di bawah pemerintahan dinasti ini, pemimpin-pemimpin wilayah tidak diberi kuasa yang luas dan tidak dibenarkan memiliki kekayaan yang besar. Tujuannya ialah supaya kerajaan pusat menjadi teguh dan tidak dicabar. Dinasti Han mengutamakan undang-undang yang berasaskan ajaran Confucius. Pengasas dinasti ini iaitu Liu Pang memperkenalkan satu Hukum Kanun yang menekankan bahawa hukuman bunuh ialah bunuh, hukuman mencederakan orang ialah dicederakan dan hukuman mencuri ialah dibayar denda sebanyak yang dicurinya. Jika dibandingkan dengan Dinasti Chin, Dinasti Han ini melaksanakan pemerintahan yang kurang ketat. Baginda melonggarkan sistem kerahan buruh dan menggantikan undang-undang China yang berat dan zalim dengan hukuman yang ringan.
Tamadun Melayu
Di Alam Melayu, sistem pemerintahan berajanya merupakan campuran sistem tempatan dengan pengaruh Hindu dan Buddha. Raja adalah ketua kerajaan yang mengamalkan kuasa mutlak. Raja berkuasa membuat undang-undang dan menjatuhkan hukuman. Raja dianggap oleh rakyatnya sebagai dewa (atau dewaraja) atau tuhan di muka bumi. Rakyat tidak boleh mempersoalkan tindak tanduk raja. Raja dibantu oleh para pegawai dalam pentadbiran negara. Perlantikan para pegawai secara berangka seperti Pembesar 4, Pembesar 8, Pembesar 16 dan Pembesar 32 dipengaruhi oleh astrologi Hindu. Begitu juga dengan sistem pewarisan pemerintahan berasaskan keturunan dipengaruhi oleh agama Hindu. Pengaruh Hindu ini semakin jelas dalam adat istiadat pertabalan raja,penggunaan alat-alat pertabalan seperti pedang dan rantai yang digunakan oleh tuhan-tuhan orang Hindu. Raja memainkan peranan aktif dalam bidang ekonomi. Raja menguasai sumber-sumber ekonomi utama seperti pungutan cukai, tenaga buruh dan aktiviti perdagangan. Raja menggunakan golongan Brahman (sami Hindu) untuk menonjolkan kekuatan dan keistimewaannya menerusi cerita dongeng, legenda dan metos. Undang-undang dipengaruhi oleh Kod Manu dan Dharmasastra. Sistem tataurus negarapula dipengaruhi oleh karya Arthasastra.
Kita boleh lihat contoh sistem pemerintahan beraja ini dalam kerajaan Angkor dan Srivijaya. Dalam sistem pentadbiran Kerajaan Angkor, raja dianggap sebagai dewaraja. Raja menjadi ketua negara dan ketua tentera. Raja mempunyai kata pemutus dalam hal perundangan.Raja dibantu oleh sebuah majlis menteri ( yang terdiri daripada para menteri, pemimpin tentera dan hakim), gabenor wilayah, ketua daerah dan ketua kampung. Para pegawai tinggi dikehendaki mengambil peperiksaan kerajaan untuk meningkatkan kecekapan dan ilmu pengetahuan. Dalam sistem pentadbiran Kerajaan Srivijaya pula, raja juga berkuasa mutlak dan dianggap sebagai dewaraja. Dalam pentadbiran negara, raja dinasihati oleh sebilangan menteri. Pentadbiran Kerajaan Srivijaya terbahagi kepada 3 jenis pentadbiran iaitu pentadbiran diraja, pentadbiran ketenteraan dan pentadbiran daerah. Pentadbiran diraja tertumpu kepada pentadbiran pusat (seperti bidang kehakiman, pengutipan cukai dan hukuman). Pentadbiran ketenteraan diketuai oleh seorang panglima bergelar pratisava. Pentadbiran daerah pula diketuai oleh datu yang bertanggungjawab dalam hal ehwal tanah, kebajikan rakyat, memupuk kesetiaan rakyat kepada pemerintah dan menjatuhkan hukuman ke atas penentang kerajaan. Kerajaan Kedah Tua juga mengamalkan sistem pemerintahan beraja. Raja dibantu oleh menteri dalam mentadbir negara. Setiap daerah diketuai oleh pembesar.

2.4.2 Republik ( Yunani dan Rom)
Tamadun Rom
Konsep republik di Rom bermaksud sebuah kerajaan yang rakyatnya memilih wakil untuk melulus dan melaksanakan undang-undang. Sebelum tahun 509 SM, Rom diperintah oleh raja-raja Etruscan yang zalim dan tidak berperikemanusiaan. Justeru itu orang Rom telah memberontak dan mewujudkan sebuah kerajaan bercorak republik. Kerajaan republik Rom terdiri daripada Konsul, Dewan Senat dan dewan Perhimpunan/Centuriate. Dalam republik Rom, dua orang konsul dilantik untuk memerintah negara. Perlantikan dua orang konsul ini bertujuan menjamin kedaulatan dann kebajikan rakyat dan mengelakkan salah seorang daripada konsul ini mempunyai pengaruh yang lebih kuat. Mereka merupakan ketua eksukutif negara dan dilantik untuk tempoh setahun. Konsul ini pula dibantu oleh satu majlis yang dikenali sebagai senat yang dianggotai oleh golongan bangsawan yang dilantik oleh konsul dan semua bekas konsul. Tugas utamanya ialah menasihat konsul dan menguruskan hal ehwal luar negeri. . Dewan Senat pula dibantu oleh Dewan Perhimpunan yang dianggotai oleh semua rakyat Rom. Dewan Perhimpunan mempunyai kuasa yang terhad. Dalam Dewan Perhimpunan ini , rakyat Rom berkumpul dan mendengar laporan tentang perkara yang telah dibincangkan dalam Dewan Senat. Fungsi Dewan Perhimpunan hanya meluluskan atau mengesahkan undang-undang yang diputuskan oleh Dewan Senat. Dalam republik Rom, wujud juga diktator. Semasa perang atau krisis, diktatorlah yang menjalankan tugas konsul. Tempoh perlantikannya tidak melebihi 6 bulan. Menurut Undang-undang Rom ( Papan Dua Belas), semua orang adalah sama di sisi undang-undang. Seseorang itu dianggap tidak bersalah sehingga dibuktikan. Pemerintahan bercorak republik tidak mempunyai raja dan pada masa yang sama juga boleh mengamalkan prinsip demokrasi. Hari ini, negara-negara yang mengamalkan kerajaan bercorak republik ini ialah Perancis dan India yang diketuai oleh seorang presiden yang dipilih oleh rakyat. Beberapa konsep politik yang digunakan sehingga hari ini seperti senat, veto, diktator dan censor adalah warisan daripada Rom.
Tamadun Yunani
Yunani mengamalkan sistem pemerintahan monarki sehingga tahun 750 SM. Menjelang tahun 750 SM raja digulingkan dan Athens diperintah menerusi Majlis Bangsawan. Pegawai utama ialah Ketua Majistret yang dipilih setiap tahun daripada golongan bangsawan. Solon (Ketua Majistret) menubuhkan Majlis Empat Ratus, Perhimpunan Agung dan Mahkamah Agung. Semua warganegara lelaki yang berumur 18 tahun ke atas merupakan ahli Perhimpunan Agung yang berfungsi sebagai badan perundangan. Kuasa menjatuhkan hukuman berada di tangan sekumpulan warganegara iaitu juri. Pemerintahan Yunani adalah berdasarkan sistem demokrasi.

2.5: Pentadbiran
Kawasan Kajian : Mesopotamia, Mesir, Arab, Graeco-Roman, India, China, Melayu dan Barat.
Kandungan kajian: i. Ciri-ciri pentadbiran
ii. Persamaan dan perbezaannya
iii.Struktur
Dalam tamadun awal, pentadbiran sesebuah negara itu boleh dalam bentuk pentadbiran pusat (dikawal oleh pusat pemerintahan) dan pentadbiran wilayah (ditadbir oleh ketua wilayah). Pentadbiran wilayah itu wujud apabila berlaku perluasan kuasa atau empayar. Sesebuah negara yang besar seperti China, India dan Rom mempunyai banyak wilayah yang diperolehi melalui dasar perluasan kuasa dan kemudian menyatukan wilayah-wilayah tawanan itu di bawah satu pemerintahan. Bagi negara yang menjalankan kuasa mutlak seperti China mampu mengawal dan menjalankan pentadbiran berpusat manakala Rom yang begitu luas empayarnya hingga menjangkau ke seberang Laut Mediterranean tidak mampu mengawal sepenuhnya dari kerajaan pusat telah menyerahkan pentadbiran kepada gabenor-gabenor yang dilantik.
Tamadun Mesopotamia
Mesopotamia agak berbeza dengan Mesir dari segi pentadbirannya. Setiap kota dalam Mesopotamia mempunyai kerajaan yang berasingan dengan pemerintahannya sendiri. Setiap negara kota di Mesopotamia mempunyai peraturan dan undang-undang tersendiri. Pada peringkat tamadun awal, pentadbiran Mesopotamia bersifat teokrasi. Setiap negara kotanya mempunyai seorang raja yang dibantu oleh seorang ketua agama dan gabenor. Pada tahun 2340 SM Sargon telah menyatukan beberapa buah negara kota di Mesopotamia di bawah satu pemerintahan. Di bawah pemerintahan Sargon, beliau menjalankan dasar perluasan wilayah hingga ke selatan dan berjaya menguasai dataran Mesopotamia, Laut Mediterranean, Teluk Parsi, Amorite dan Elam. Bagi mengendalikan sebuah empayar yang besar, Sargon mengiktiraf pemerintah tempatan dengan syarat mereka mesti setia kepadanya. Empayar dibahagikan kepada beberapa daerah yang diperintah oleh gabenor berketurunan Sumeria dan Semitik. Hammurabi (1792-1750 SM) pula telah menyatukan seluruh lembah Tigris-Euphrates di bawah satu empayar.
Tamadun Mesir
Di Mesir pula pentadbiran dibahagikan kepada pentadbiran pusat dan wilayah. Rajanya yang dipanggil Firaun itu mempunyai kuasa mutlak dan memerintah dengan kuku besi.serta berhak sepenuhnya ke atas tanah dan air di Mesir. Rakyat dipaksa patuh kepada Firaun dan memaksa rakyat membayar cukai. Kerajaannya terbahagi kepada beberapa daerah yang ditadbir oleh pegawai-pegawai kerajaan bagi menyenangkan pentadbiran. Setiap daerah diketuai oleh seorang gabenor yang terdiri daripada golongan bangsawan yang bertugas sebagai pengutip cukai dan menjadi hakim. Golongan bangsawan itu mewarisi jawatan tersebut secara turun temurun. Kuasa mereka terhad dan dikawal oleh Firaun.
Tamadun Arab
Di negara Arab, pentadbirannya jelas sekali berbentuk pentadbiran pusat. Ini dapat dilihat dalam pemerintahan kerajaan Yaman dan Hijaz. Di Yaman, kerajaan yang paling terkenal ialah Kerajaan Saba’ (955SM-115SM). Pusat pemerintahan kerajaan ini di Sarwah yang kemudian dipindahkan ke Ma’rib. Kerajaan ini terkenal dengan sistem pemerintahan bercorak demokrasi. Kerajaan ini didokong oleh rakyat yang kuat dan berani Kerajaan ini menjadi masyhur semasa pemerintahan Ratu Balqis. Sistem pemerintahannya amat teratur dan hak politik diberi kepada semua golongan termasuk hamba.. Saba’ ada melakukan usaha-usaha penaklukan ke atas kawasan sekitar tetapi kerajaan ini tidak .begitu terkenal sebagai kuasa penakluk. Selepas kerajaan Saba’ jatuh, kerajaan di Yaman ini diganti oleh Kerajaan Himyar(115SM-525TM). Kerajaan Himyar lebih mementingkan usaha-usaha perluasan kuasa.Ia bukan sahaja menjajah kawasan sekitar bahkan menguasai jajahan-jajahan Parsi seperti Iraq dan Khurasan serta kawasan-kawasan yang berhampiran dengan Sungai Jihun da membina bandar Samarqand. Secara umumnya, kerajaan-kerajaan di Yaman lebih menekankan pemerintahan berpusat kerana mempunyai raja yang kuat untuk menguasai seluruh kawasan pemerintahannya dan mempunyai sokongan yang kuat daripada pembesar-pembesarnya.. Kerajaan Hijaz di Arab Tengah yang tidak mempunyai kawasan taklukan lebih merupakan kerajaan berpusat yang diperintah oleh kabilah. Kabilah yang mula-mula memerintah Mekah ialah puak Amaliqah, diikuti oleh puak Jurhum dan Quraisy. Semasa pemerintahan Quraisy, pentadbiran Mekah begitu teratur dengan penubuhan beberapa buah jabatan dengan fungsi-fungsi tersendiri. Kerajaan-kerajaan di Arab Utara lebih merupakan kerajaan penampan Rom dan Parsi (ditubuhkan oleh Rom dan Parsi untuk kepentingan masing-masing ). Kerajaan-kerajaan seperti Kerajaan Ghassan, Hirah, Nabatean dan Anbar dikawal oleh Rom dan Parsi.
Tamadun Graeco-Roman
Bagi negara Graeco-Roman (gabungan Rom, Etruscan dan Yunani) , sebelum menjadi sebuah republik iaitu ketika diperintah oleh raja , sistem pentadbirannya adalah berpusat yang dikatakan begitu berkesan , berlanjutan hingga berpuluh-puluh keturunan dan bangsa dengan bahasa-bahasa yang berlainan. Kerajaan Rom telah mengasaskan undang-undang yang dikenali sebagai Kod Undang-undang Rom yang diasaskan pada zaman Justinian. Rakyat disatukan di bawah undang-undang ini dan tidak terdapat diskriminasi tindakan undang-undang terhadap pesalah. Apabila negara ini mula membentuk empayar, kawasannya menjadi sangat luas iaitu sehingga merangkumi sebahagian besar kawasan laut Mediterranean. Oleh itu setiap daerah di bawah Rom diletakkan gabenor untuk mentadbir wilayah tersebut. Pada zaman pemerintahanAugustus, beliau telah memperkemaskan pentadbiran sebaik sahaja menjadi pemerintah dengan mewujudkan lebih banyak jabatan. Augustus menggantikan gabenor-gabenor wilayah yang tidak menjalankan tugas dengan baik dengan pegawai-pegawai yang dilantik oleh maharaja dan bertanggungjawab terus kepada gabenor. Sesungguhnya Augustus mewujudkan satu sistem birokrasi yang cekap di merata Eropah. Bukan semua wilayah Rom diletakkan secara langsung di bawah pentadbiran Augustus dan agen-agennya. Wilayah yang tidak memerlukan perhatiannya di biarkan di bawah pentadbiran pegawai-pegawai rasmi negeri. Pentadbiran augustus boleh dibahagikan kepada 3 bentuk pentadbiran iaitu peranan maharaja, pentadbiran di peringkat wilayah dan pentadbiran munisipal.
Pentadbiran wilayah terletak di bawah gabenor. Mereka berkhidmat sebagai prokonsul dan dibantu oleh beberapa orang pegawai bawahan. Perlantikan direstui oleh senat. Namun begitu, kuasa mutlak masih tetap di tangan Augustus. Di bawah pentadbiran wilayah ini, wang yang diterima dari pusat diagihkan kepada tentera (legion), pasukan tentera tambahan wilayah dan pencen juga diberikan kepada tentera bersara. Wang ini berpunca daripada perbendaharaan khas yang ditadbir oleh Augustus dan sebahagiannya pula daripada hartanya sendiri dan cukai awam. Satu lagi sumbangan penting augustus ialah tindakannya selalu menghantar tentera untuk membina jalan dan jambatan. Dia juga menempatkan sebuah angkatan kecil untuk mengawal perairan daripada ancaman lanun. Di negeri-negeri tertentu yang dijajah, kuasa pentadbiran tempatan dikekalkan. Di Asia Kecil umpamanya, mengekalkan sistem negara penampan dan kerajaan-kerajaan naungan tidak menimbulkan masalah. Dasar-dasar Augustus menyebabkan dia mula disembah bagaikan tuhan di merata empayarnya. Di semua wilayah termasuk Greek, Asia Kecil, Syria dan kawasan-kawasan lain didirikan patung yang menyerupai Augustus bersama-sama dengan tuhan-tuhan lain. Kedudukan Augustus disamakan dengan tuhan-tuhan tradisi Rom. Bagi pentadbiran munisipal pula, dua unit pentadbiran tempatan yang penting iaitu civitas dan villa diwujudkan. Civitas adalah sebuah pusat pentadbiran bandar yang menikmati kebebesan kerajaan sendiri, manakala villa pula adalah estet golongan bangsawan. Kebanyakan pentadbir kerajaan adalah daripada golongan bangsawan villa.
Tamadun India
India pada zaman tamadun awal mengamalkan sistem teokrasi. Setiap negara kota diketuai oleh pendeta yang berkuasa mutlak. Tugas pemerintah ialah mengawal pembinaan , menetapkan piawai timbangan dan ukuran, mengawal sistem tulisan, bentuk bangunan dan pola jalan-jalan raya. India memasuki zaman empayar ketika diperintah oleh Dinasti Maurya. Dinasti Maurya dan Gupta merupakan dua buah pemerintahan yang terkenal dalam sejarah India purba. Dinasti Maurya (324 SM –185SM) merupakan dinasti yang unik dan empayar yang pertama di India. Dinasti ini diasaskan oleh Chandragupta Maurya pada tahun 322SM. Pusat pemerintahannya bertempat di Pataliputra. Dalam sejarah kerajaan Maurya terdapat 8 orang raja yang memerintah empayar itu. Ia bermula dengan Chandragupta Maurya (322-289SM) dan berakhir dengan Brihadratha (191-184SM). Walau bagaimanapun, raja yang paling masyhur ialah Chandragupta Maurya dan Asoka. India mengamalkan pemerintahan pusat.ketika di bawah pemerintahan Dinasti Maurya terutamanya ketika di bawah pemerintahan Asoka. Dinasti Maurya memberi sumbangan yang besar kepada India dalam menyatukan kawasan-kawasan yang berpecah belah. Chandragupta Maurya telah menyatukan India Utara dan India Selatan melalui penaklukan.,Antara kawasan yang berjaya ditaklukinya ialah Afghanistan, Pakistan dan kawasan Indus. Pengganti Chandragupta Maurya iaitu Binduasara telah berjaya memasukkan Deccan ke dalam empayar Maurya. Asoka pula telah berjaya menyatukan Kalinga di dalam empayar Maurya. Ini merupakan proses pemusatan kuasa yang paling berjaya dalam sejarah tamadun India.Empayar India dibahagikan kepada beberapa wilayah yang dipimpin oleh wizurai. Asoka menjalankan reformasi dalam pentadbiran melalui ‘Dharma-Mahamatra’. Menurut sistem ini, pegawai kerajaan di wilayah-wilayah melaksanakan tugas mengikut arahan pusat.
Empayar Maurya merupakan sebuah empayar yang cekap dan tersusun. Raja merupakan ketua pentadbir kerajaan. Raja juga merupakan ketua hakim, penasihat dan penggubal undang-undang dan juga ketua tertinggi angkatan tentera dan kuasa raja tidak terhad. Beliau melantik penasihat-penasihat untuk dijadikan pembantu dalam pentadbiran. Di samping itu wujud juga Majlis Menteri. Beberapa jabatan diwujudkan yang diketua seorang penagawas. Di samping itu terdapat kelas-kelas pegawai penting yang akan membantu raja semasa berlaku hal-hal kecemasan. Kelas pegawai ini dikenali sebagai Mantri atau Mantri Parishad. Terdapat juga badan-badan (Mikaya) yang tediri daripada pegawai-pegawai yang terlatih yang mengendalikan hal ehwal pentadbiran biasa. Kelas pegawai tersebut ialah Pegawai Daerah (Agronomi), pesuruhjaya bandaran (Astynomi) dan badan-badan yang mengendalikan hal ehwal ketenteraan. Pegawai daerah bertanggungjawab dalam memungut cukai, mengukur tanah, mengawasi kerja-kerja pengairan, mengawal paras-paras air, krja-kerja pendaftaran kelahiran dan kematian, mengawasi pengeluaran barang-barang perdagangan, penipuan dalam perdagangan, urusan denda dan hal ehwal orang asing. Oleh kerana tanah jajahan Dinasti Mauryam sangat luas, maka Chandragupta Maurya telah melantik pegawai-pegawai untuk mentadbir wilayah. Beliau telah membahagikan empayar Maurya kepada 4 buah wilayah penting iaitu Barat Laut, Barat Kalinga dan Selatan. Setiap wilayah diletak seoran wizurai yang biasanya terdiri daripada putera-putera raja. Wilayah itu dipecahkan pula kepada beberapa kawasan tertentu. Pada peringkat ini ia ditadbir oleh gabenor (Mahatmatra). Kawasan itu dipecahkan pula kepada beberapa daerah yang lebih kecil. Daerah itu dipecahkan lagi kepada beberapa kampung. Ketua kampung ialah penghulu (gramini) yang dibantu oleh dua orang pegawai iaitu ‘accountant’ dan ‘tax collector’. Pegawai di peringkat atas dipanggil stanika yang mengawasi sepertiga daerahnya. Samadharti merupakan pengawas kepada stanika. Di samping itu ditubuhkan juga pasukan khidmat rahsia yang menjadi agen-agen kepada raja. Ahli-ahlinya terdiri daripada askar-askar pelopor rahsia dan juga para hakim yang bergerak dari satu tempat ke satu tempat untuk memastikan rakyat setia kepada raja tanap pemberontakan. Kejatuhan Dinasti Maurya tahun 185SM diganti oleh Dinasti-dinasti Sungas,Kanva dan Andra yang menyaksikan kekacauan politik dan keruntuhan perpaduan rakyat selama 5 abad. Selepas itu barulah muncul Dinasti Gupta. Dinasti Gupta diasaskan oleh Chandragupta pada tahun 320SM dengan ibu kota Pataliputra. Empayar ini terletak di tebing sungai Ganges. Empayar ini telah menyatukan semula bahagian utara India. Samudragupta , pengganti chandragupta telah meluaskan empayar Gupta ke Barat hingga ke Sungai Indus dan ke selatan hingga ke Deccan.
Tamadun China
Di China pembentukan kerajaan Shang adalah dari beberapa buah kerajaan kecil di Lembah Sungai Hwang Ho. Raja Shang berjaya meluaskan wilayah beliau dari kawasan Steppe di China Utara ke lembah yang-Tze di China Selatan..Dinasti Shang mengamalkan pemerintahan pusat. Rajanya yang berkuasa mutlak itu mengawal pentadbiran dari ibu kotanya di Anyang Padaq zaman Dinasti Chou, sistem feudal diperkenalkan. Pemerintahan beraja ini dikuasai oleh golongan bangsawan. Kaum bangsawan ini diberi kuasa mutlak memerintah kawasan masing-masing. Pembesar dan orang bangsawan memusatkan kuasa kepada sebuah bandar. Semua pembesar menjadi tuan tanah atau pemegang tanah. Mereka mewujudkan sistem birokrasi dengan menubuhkan jabatan-jabatan seperti kewangan, undang-undang dan pasukan bersenjata bagi memudahkan pentadbiran.. Mereka dikehendaki memberi taat setia dan mereka terpaksa berkhidmat untuk kerajaan mereka. Umpamanya mereka patut mengikuti raja pergi berperang, menjaga sempadan, membiayai cukai dan mengurus tenaga buruh supaya buruh dapat menjadi askar dalam masa perang dan bekerja dalam projek-projek umum dalam masa aman. Raja pula bertugas mengawal dan menyokong pembesar-pembesar di luar pusat pemerintahan dan pembesar-pembesar dikatakan pelindung-pelindung bagi raja. Ini bermakna bahawa raja harus menolong wakil-wakil atau pembesar-pembesar dalam kes-kes mereka diserang musuh. Kuasa politik raja berdasar kepada kuasa agamanya. Pergaduhan antara pembesar-pembesar sering berlaku kerana ingin memperluaskan kuasa.
Semasa China diperintah oleh Dinasti Chin (221SM-206SM) yang terletak di Sungai Wei itu iaitu semasa diperintah oleh Shih Huang Ti, negara China telah muncul sebagai sebuah empayar. Pemerintahannya bercorak autokratik dan mengikut unsur-unsur legalisme (berdasarkan konsep bahawa rakyat mesti diperintah dengan tegas dan mutlak). Beliau telah menubuhkan ibu kota di Siang Yang dan memulakan sistem pemerintahan berpusat iaitu meletakkan semua kuasa negeri di bawah kerajaan pusat dan menghapuskan sistem feudal. Pada teorinya, Maharaja Chin mempunyai kuasa tertinggi kerana beliau dianggap sebagai anak syurga. Kuasanya tidak terbatas kerana tidak boleh mengatasi undang-undang atau kuasa yang lain. Beliau merupakan maharaja China yang pertama berjaya menyatukan negeri China daripada keadaan berpecah belah. Caranya ialah dengan menyerang dan menawan kerajaan-kerajaan yang berpecah belah itu dan diletakkan di bawah kekuasaannya. Shih Huang Ti menubuhkan satu sistem kerajaan berdasarkan kepada undang-undang sejagat/legalisme. Akibatnya, undang-undang di negeri China adalah keras iaitu melalui sistem pengurniaan dan hukuman. Semua pegawai dalam negeri bertanggungjawab kepada maharaja. Raja melantik wakil untuk mentadbir kerajaan.
Penasihat utama maharaja terdiri daripada Canselor (ketua pusat pentadbiran), Marshall (bertanggungjawab dalam hal ehwal tentera) dan Recoder (setiausaha maharaja). Pusat pentadbiran Chin mengandungi 9 buah jabatan menteri. Kerajaan tempatan terdiri daripada bandar dan kampung. Pusat pentadbiran menguruskan kerajaan tempatan. Laporan dihantar ke ibu kota . Cara pemerintahan Dinasti Chin yang keras membuatkan rakyat memberontak selepas kematian Shih HuangTi. Liu Pang iaitu pemimpin pemberontakan telah menubuhkan Dinasti Han pada tahun 206SM. Pemerintahannya selama 4 abad itu berperanan menyatukan China dengan melakukan perubahan-perubahan sosial, ekonomi, pentadbiran, ideologi dll. Kekuasaannya meliputi sehingga ke bahagian sempadan dengan Barat dan India. Semasa Shih Huang Ti memerintah China, beliau telah membahagikan negara kepada 40 buah wilayah kecil yang diperintah oleh keluarga dan askar-askar yang berjasa kepadanya. Gabenor yang dilantik mengetuai wilayah itu dikawal dari pusat pemerintahan oleh raja. Di pusat ia telah membentuk sebuah badan pemerintahan yang kakitangannya terdiri dariapda pegawai-pegawai. Semasa China diperintah oleh Dinasti Han pula, pada awal pemerintahan Liu Pang (atau gelarannya Kao Tsu), beliau telah memdapat sokongan politik daripada pemimpin tentera melalui proses feudalisme. Sistem ini telahpun dihapuskan oleh Dinasti Chin tetapi ia muncul semula di kalangan pengikut-pengikut dan keluarga Liu Pang. Beliau menubuhkan semula sistem tanah feudal dan dalam sistem itu beliau mencipta 8 buah kaunti(county), principaliti (kerajaan-kerajaan kecil) dan kemudian memberi prinsipaliti tersebut kepada penyokong-penyokong yang mempunyai kuasa yang lebih besar. Beliau telah membina ibu kota yang baru di Changan kerana ibu kota di Siang Yang telah dimusnahkan oleh pemberontak Chin selepas kematian Shih Huang Ti. Di bawah Liu Pang dan pengganti-penggantinya terutamanya di bawah Wu Ti sistem pemusatan Han dan pusat pentadbiran lebih kuat daripada pentadbiran di bawah Chin. Pemimpin-pemimpin wilayah tidak diberi kuasa yang luasdan tidak dibenarkan memiliki kekayaan yang besar. Tujuannya ialah supaya kuasa pusat menjadi teguh dan tidak dicabar.
Dalam kerajaan Han, pentadbiran pusat diketuai oleh Censelor. Censelor merupakan Ketua Pegawai Pentadbir dan di sebahagian kawasan, dia adalah pemerintah yang mutlak. Censelor mengetuai kakitangan di ibu kota dan pegawai-pegawai wilayah yang mengetuai hal ehwal pentadbiran dan melaporkan kegiatan mereka kepada Ketua Censelor. Di bawah Censelor terdapat seorang Marshall atau Ketua Komandan . Ketua Komandan adalah pegawai tentera sementara. Di bawah Marshall terdapat Ketua Censelor. Di peringkat bawahan terdapat 9 orang menteri yang ditugaskan dalam bidang-bidang tertentu. Pentadbiran tempatan diawasi oleh kerajaan pusat. Ini termasuklah dalam soal perlantikan pegawai dan pemindahan ketua-ketua pegawai. Pegawai-pegawai yang memerintah dikehendaki menghantar laporan tahunan ke atas kaunti yang berada di bawah pengawasannya. Maharaja Han juga meneruskan sistem perkhidmatan awam berdasarkan kepada sistem peperiksaan umum dan usaha mengambil serta melatih pegawai-pegawai baru.
Tamadun Barat
Di Barat ( Eropah), zaman pertengahan ( yang bermula pada kurun kelima Masihi iaitu selepas keruntuhan empayar Rom) yang berlangsung selama kira-kira 1,000 tahun menampakkan satu zaman gelap. Pada ketika itu Eropah mengalami perpecahan politik. Raja dan golongan bangsawan adalah golongan pemimpin. Setiap golongan bangsawan mempunyai wilayah sendiri dan berkuasa ke atas rakyat biasa yang tinggal di wilayahnya itu. Sekitar tahun 1500 M, zaman pertengahan berakhir dan zaman Eropah Moden mengambil tempat. Pada masa ini muncul beberapa orang raja yang dikenali sebagai golongan Monarki Baru. Bagi mewujudkan unit politik yang utuh, pemerintah harus mengawal golongan pentadbir, bangsawan, tentera. Menjelang pertengahan kurun ke-15, kerajaan bentuk baru mula wujud di Eropah Barat. Raja sesebuah negara bangsa memantapkan kedudukannya melalui golongan pentadbir (yang dilantik dan diberi gaji), tentera tetap (tentera upahan) dan sistem cukai yang berkesan.

Tamadun Melayu
Di Alam Melayu pentadbiran dijalankan melalui pentadbiran pusat dan wilayah. Ini ternyata dalam pentadbiran negeri-negeri Melayu di Tanah Melayu.(kecuali Negeri Sembilan) yang diwarisi dari sistem politik Kesultanan Melayu Melaka. Unit politik yang terbesar ialah negeri yang diketuai oleh raja/sultan. Apabila sesebuah negeri itu meluaskan empayarnya seperti kerajaan Melayu Melaka, Srivijaya, Majapahit dan Acheh, negeri dibahagikan kepada beberapa jajahan/daerah yang diketuai oleh para pembesar. Pembesar diberi hak memerintah oleh raja. Tugas mereka ialah menjaga keamanan wilayah pentadbirannya dan mengutip cukai daripada penduduk di wilayahnya. Sebahagian cukai itu diserahkan kepada raja. Wakil raja yang memerintah di wilayah jajahan dikehendaki memberi taat setia kepada raja.Bagi wilayah-wilayah yang jauh dari pusat pentadbiran, kuasa mentadbir diberi kepada pemerintah tempatan tetapi kesetiaan dan mematuhi perintah raja di pusat pentadbiran hendaklah diberikan.
Di Melaka, ketua pentadbir ialah sultan. Pentadbiran bagi tanah jajahan Melaka ialah ‘raja’ atau ‘pemerintah’ kawasan itu sendiri yang memerintah dengan restu istana Melaka. Mereka mengakui kedaulatan raja Melaka selepas negeri mereka dikalahkan. Kawasan yang ada hasil bijih timah, Mandulika dilantik menjadi pentadbir dan bertanggungjawab terus kepada raja Melaka. Kawasan taklukan Melaka diberi kuasa hak memerintah, kuasa undang-undang, kuasa awam dan jenayah dan kuasa peraturan dan adat tempatan masing-masing. Walau bagaimanapun untuk hukuman bunuh, ia tetap di tangan raja Melaka.
Srivijaya juga diketuai oleh seorang raja yang berkuasa mutlak. Raja dibantu oleh sebilangan pembesar dalam pentadbiran negara. Di sini, pentadbiran diraja tertumpu kepada pentadbiran pusat seperti bidang kehakiman, pengutipan cukai dan hukuman. Pentadbiran daerah pula diketuai oleh datu. Beliau bertanggungjawab bagi hal ehwal tanah, kebajikan rakyat, memupuk kesetiaan rakyat kepada raja dan menjatuhkan hukuman ke atas penentang kerajaan.

Pembentukan Empayar Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T08:18:00.003-07:00

Di Alam Melayu juga terdapat beberapa buah kerajaan yang membentuk empayar seperti kerajaan Srivijaya dan Majapahit. Cara empayar di Alam Melayu mewujudkan empayar ialah melalui beberapa cara seperti peperangan ( seperti yang dilakukan oleh empayar Srivijaya dan Funan), perkahwinan politik, penerimaan ufti 9 seperti yang dilakukan oleh beberapa kawasan sekitar Srivijaya kepada Srivijaya) dan menggunakan metos dan legenda (seperti yang dilakukan oleh kerajaan Srivijaya bagi menunjukkan kebesarannya dan menggerunkan negeri-negeri sekitar). Kerajaan-kerajaan awal Asia Tenggara membina empayar atas motif memperluaskan politik dan mengukuhkan kedudukan ekonomi masing-masing. Kerajaan Srivijaya yang terletak di Sumatera berpusat di Palembang(Abad ke-7 - ke-14 M) muncul selepas kejatuhan empayar Funan. Srivijaya merupakan sebuah empayar Melayu awal yang sangat bergantung kepada perdagangan. Kedudukannya di Selat Melaka dan Selat Sunda menjadikannya pengawal lalu lintas di kawasan itu yang selama ini dipegang oleh Kerajaan Kantoli dan Melayu.
Bagi mengukuhkan penguasaannya dalam bidang ekonomi, Srivijaya telah menawan kerajaan-kerajaan Jambi (671-685)di Sumatera, Kedah (682-685M)hingga ke Ligor di Tanah Melayu, Bangka, Tulang Bawang dan Minanga di Sumatera, Tarumanaga di Jawa Barat. Penguasaan tersebut menjadikan Srivijaya amat berkuasa mengawal laluan perdagangan China-India selama 3 abad. Pada abad ke-8M, Mataram di Jawa Tengah di bawah Dinasti Sailendra telah mengancam Srivijaya hinggakan sejak tahun 775M kerajaan Srivijaya mula diperintah oleh keturunan Sailendra dari Jawa itu.. Pada abad ke-8 hingga ke-10 M empayar Srivijaya telah berpecah menjadi negeri-negeri kecil. Pada akhir abad ke-10M Srivijaya muncul kembali sebagai pusat perdagangan. Pada tahun992M inilah Srivijaya menyerang Jawa untuk menguasai Selat Sunda. Srivijaya telah berjaya menyekat kapal-kapal daripada singgah di Jawa. Dengan itu Srivijaya dapat mengembalikan kuasanya ke atas bekas tanah jajahannya. Kejayaan Srivijaya menguasai kerajaan-kerajaan lain memudahkannya menguasai perdagangan di Asia Tenggara. Dasar perluasan kuasa telah memberi keuntungan kepada Srivijaya kerana ia telah dapat memungut hasil cukai daripada kapal-kapal yang belayar melalui Selat Melaka dan Selat Sunda. Srivijaya juga menerima ufti daripada tanah jajahannya serta mengawal/menguasai hasil keluaran dari kawasan pedalaman Sumatera dan Tanah Melayu.Dengan barangan dagangan yang banyak, Srivijaya mampu menarik ramai pedagang singgah di pelabuhannya. Untuk memantapkan keselamatan negara dan kepentingan ekonominya, Srivijaya telah menjalin hubungan baik dengan China dan India Selatan (Kerajaan Chola). Satu aspek yang patut juga disentuh di sini yang menjadikan Srivijaya menjadi tumpuan masyarakat Nusantara ialah kemunculannya sebagai pusat agama Buddha yang bertaraf antara bangsa dan pusat bahasa sanskrit di Nusantara.
Kerajaan Srivijaya nampaknya tidak dapat bertahan selama-lamanya apabila kerajaan ini tidak putus-putus dicabar dan digugat oleh kuasa-kuasa luar. Serangan dari Kerajaan Chola di Selatan India pada tahun 1025M telah melemahkan Srivijaya. Jajahan Srivijaya di Kedah, Panei, Langkasuka dan Jambi telah dikuasai Raja Chola. Dengan kenaikan kerajaan Sukhotai , orang-orang Thai memperluaskan kuasanya dengan menawan jajahan Srivijaya di utara Semenanjung Tanah Melayu. Kebangkitan empayar-empayar Singhasari dan Majapahit di Jawa Timur turut mengancam kegemilangan Srivijaya. Palembang yang menjadi pusat pemerintahan Srivijaya telah ditawan Majapahit pada tahun 1377M. Pukulan muktamad yang mempercepatkan kehancuran Srivijaya ialah dengan perkembangan Islam di Nusantara. Menjelang akhir abad ke-13 M kebesaran Srivijaya hanya tinggal sebagai tinggalan sejarah sahaja.
Kerajaan Majapahit (1292 -1528M) pada zaman kegemilangannya (1293 -1389) telah mewujudkan satu empayar yang penting, luas dan berpengaruh di Nusantara. Motif perluasan empayarnya adalah untuk menguasai perdagangan Nusantara. Gajah Mada adalah Perdana Menteri kepada pemerintah Hayam Wuruk (1350-1398M) yang berjasa dalam perluasan kuasa Majapahit. Kuasanya meliputi Bali, Makasar, sebahagian Borneo, Temasik, Pahang, Selatan Sumatera (termasuk Srivijaya) dan Sunda di Jawa Barat. Kejatuhan Srivijaya ke tangan Majapahit membolehkan Majapahit menguasai jalan perdagangan di Selat Melaka. Pedagang-pedagang dari Asia Tenggara, China, India dan Asia Barat bertumpu ke Majapahit. Kematian Gajah Mada menjadi titik tolak keruntuhan kerajaan Majapahit. Di samping faktor dalaman (ketiadaan pemimpin sehebat Gajah Mada, rebutan kuasa), kebangkitan Melaka dan perkembangan Islam di Nusantara khususnya kebangkitan Islam di Demak ( Jawa)turut membantu kemerosotan Majapahit. Kerajaan Melayu Melaka yang sedang berkembang mula menguasai jajahan Majapahit di Sumatera. Jajahan takluknya yang lain mula membebaskan diri daripada kuasa kerajaan Majapahit. Kerajaan islam Demak mula mengambilalih kekuasaan Majapahit di Jawa.
Kerajaan Funan Kerajaan ini dikatakan telah wujud sejak abad pertama Masihi lagi di Kemboja.Ia didirikan oleh seorang Brahmin yang bernama Kaundinya ( ada pendapat mengatakan bahawa Kaundinya adalah orang luar, mungkin datang dari India, Tanah Melayu atau pulau-pulau di sebelah selatan)). Inilah negeri kuasa besar yang pertama dalam sejarah Asia Tenggara yang mempunyai beberapa daerah taklukan dalam masa keagungannya (kerajaan Tun Sun, Tu-kun, Ciu Cih/Cu-li, Langkasuka). Pemerintah Funan yang paling masyhur ialah Fan Shih-man yang dikatakan telah menawan Indo-China, Siam, Langkasuka dan utara Tanah Melayu. Ia merupakan negeri perniagaan laut yang terawal sekali di Asia Tenggara yang mempelopori Srivijaya kemudian. Ibu kotanya yang mula ialah Vyadhaputra dan bandar pelabuhannya ialah Go-Oc-Eo yang terletak di Lembah Sungai Mekong. Tapak peninggalan pelabuhan itu menunjukkan bukti-bukti tentang perhubungan lautnya dengan pantai Teluk Siam, Tanah Melayu, Indonesia, India, Parsi dan Mediterranean. Pada ketika itu pelabuhan itu terletak di tengah-tengah perjalanan laut yang sibuk iaitu di antara China dengan Barat.Kerajaan ini ditewaskan pada akhir abad ke-6 oleh seorang ketua pemberontak dari Chenla yang bernama Bhavavarman. Kerajaan Chenla ini dianggap sebagai kerajaan pra-Angkor. Kerajaan Chenla dikalahkan oleh Maharaja Indra (787-812), rajan Srivijaya dari keturunan Sailendra di Jawa. Kerajaan ini menjadi jajahan Srivijaya selama 28 tahun hingga tahun 802M.
Kerajaan Angkor, Kejatuhan kerajaan Chenla menaikkan Kerajaan Angkor dengan Jayavarman II (802 – 850M) di Barat Laut Kemboja sebagai rajanya yang pertama (atas bantuan kerajaan Srivijaya). Ibu kota Angkor terletak di Indraputra.Di kalangan raja-raja Angkor, Raja Suryavarman 1 (1002-1050), seorang putera raja Tambralinga merupakan raja yang terkenal dengan perluasan kekuasaan Kemboja. Semasa empayar ini di bawah pemerintahan Suryavarman II, Angkor membentuk empayar yang luas ( 1113 – 1150 M). Empayar angkor meluas hingga ke wilayah Mon di Lembah Menon dan Tambaralinga di Selatan Thai. Empayar Angkor mencapai puncak kekuasaan semasa diperintah oleh Jayavarman VII (1181 – 1218M). Champa dikuasainya ( 1203-1220M). Angkor juga meluaskan kuasanya ke atas Pagan di Myanmar. Kerajaan Angkor mengalami kelemahan akibat migrasi orang-orang Thai dari utara dan pukulan yang membawa kejatuhannya ialah serangan kerajaan Ayuthya pada tahun 1432.
Kerajaan Sukhotai, Sebenarnya orang-orang Thai berasal dari wilayah Yunan, China. Apabila kerajaan mereka, Nanchao ditakluki Mongol pada tahun 1253 mereka berpindah ke selatan. Perpindahan mereka ke selatan itu telah menyebabkan penubuhan kerajaan Sukhotai dan melemahkan kerajaan Kemboja. Pengasasnya ialah Rama Khamheng (1275-1317) , putera Sri Indrachtya yang menakluki Sukhotai pada tahun 1238. Rama Khamheng telah meluaskan kawasannya ke utara Tanah Melayu, Ligor dan Pattani. Kematian Rama Khamheng menjadikan kerajaan Sukhotai menjadi lemah hinggalah munculnya kerajaan Ayuthya pada tahun 1350.

Negara Bangsa

2009-03-31T08:18:00.002-07:00

Definisi Negara Bangsa (Nation State):

Negara Bangsa ialah entiti politik atau negara yang dibentuk dan didiami oleh rakyat yang selalunya atau biasanya terdiri daripada mereka yang mempunyai sejarah dan budaya yang sama, bertutur bahasa yang sama dan mempunyai asal atau rumpun bangsa yang sama. Kedaulatan negara diasaskan kepada hasrat atau kehendak rakyat yang telah bersatu di dalam negara-negara tersebut. Bila satu kesatuan bangsa itu muncul sebagai negara berdaulat/merdeka dan menubuhkan kerajaan sendiri, negara baru itu dikenali sebagai negara bangsa. 400 tahun dahulu, peperangan merupakan antara penyebab munculnya negara bangsa. Contoh yang jelas tentang kewujudan negara bangsa ini ialah di Great Britain, Switzerland dan Kanada. Negara-negara tersebut masing-masingnya mengandungi lebih daripada satu bangsa. Di Kanada terdapat orang Kanada-Perancis dan Kanada-Inggeris. Orang Kanada-Perancis bertutur menggunakan bahasa Perancis manakala orang Kanada-Inggeris pula bertutur menggunakan bahasa Inggeris. Switzerland pula mengandungi tiga bangsa dan menggunakan empat bahasa (Estonian, tatrian, Ukranian, Uzbek). Negara bangsa telah menggantikan negara feudal, negara kota dan empayar. Proses ini terus menerus berlaku. Sejak abad ke-17M banyak negara menjadi negara bangsa di Eropah. Negara bangsa juga lahir dari kesedaran kebangsaan atau nasionalisme. Melalui kesedaran di kalangan orang yang serumpun dan mempunyai tradisi kebudayaan yang sama, mulalah timbul perjuangan untuk menubuhkan sebuah negara yang merdeka dan berdaulat yang mengutamakan kepentingan warganegaranya. Oleh kerana negara yang ditubuhkan itu berasakan bangsa, maka negara tersebut sering disebut sebagai negara bangsa. Walau bagaimanapun, sebelum kemunculan nasionalisme, kekuatan kerajaan-kerajaan besar di Eropah tidak tertakluk kepada ciri-ciri negara bangsa iaitu satu negara untuk satu bangsa.

Sistem Beraja Tamadun Mesir

2009-03-31T08:18:00.001-07:00

Pada asalnya Mesir dibahagikan kepada dua bahagian iaitu Mesir Utara dan Mesir Selatan.Pada tahun 3100 SM, Raja Menes telah menyatukan Mesir Utara dan Mesir Selatan.Bagindalah merupakan pengasas dinasti Mesir purba dan merupakan raja Mesir yang pertama.Dinasti pertama di Mesir ialah Dinasti Thinite. Baginda telah mewujudkan sistem negara beraja dan dinasti di Mesir. Memphis dijadikan ibu kotanya. Dalam sistem dinasti, raja-raja yang memerintah Mesir berasal dari satu keluarga. Mesir telah diperintah oleh 30 buah dinasti untuk kira-kira 3000 tahun yang dibahagikan kepada 3 zaman iaitu Kerajaan Mesir Purba (3500 SM -2700 SM SM), Kerajaan Mesir Pertengahan (2400 SM –1800 SM) dan Kerajaan Mesir Baru atau Empayar (1600 SM – 1000 SM). Pemerintah Mesir atau raja-raja Mesir digelar ‘Firaun’ ( yang bererti Rumah Besar). Firaun yang paling masyhur ialah Ramses II yang telah membina empayar Mesir dan piramid yang besar. Begitu juga dengan Tutmose III dan Amenhotep III dan IV. Firaun berada pada kedudukan teratas dalam pemerintahan negara Mesir. Baginda memerintah secara mutlak dan menguasai semua tanah dan air di Mesir..Firaun menguasai pentadbiran, ekonomi dan angkatan tentera. Darjatnya begitu tinggi hinggakan dianggap sebagai anak kepada ketua tuhan-tuhan atau anak tuhan Amon Re ( tuhan matahari). Rakyat sangat menghormati dan mentaati Firaun.Rakyat dikenakan cukai dalam bentuk barang seperti gandum,felek, lembu, kayu kayan, arak dan sebagainya. Dengan cukai begitu rupa, Firaun memiliki gudang-gudang yang besar. Baginda menjadi ketua agama dan ketua angkatan tentera. Baginda juga menggubal undang-undang Di bawah Firaun ialah putera-putera yang berhakj menaiki takhta. Mereka memiliki banyak harta dan kadang-kadang hampir sama banyaknya dengan harta Firaun. Dalam urusan pentadbiran, baginda dibantu oleh golongan bangsawan, gabenor (pegawai kerajaan) dan paderi. Golongan bangsawan berkuasa penuh dalam daerah dan kuasa mereka kekal turun temurun. Kerajaan Mesir dibahagikan kepada beberapa daerah dan ditadbir oleh pegawai kerajaan.

Sistem Beraja Tamadun India / Indus

2009-03-31T08:18:00.000-07:00

Dalam tamadun awal India ( Tamadun Sungai Indus) yang bermula pada tahun 2500 SM, pemimpin adalah dari golongan pendeta dan berkuasa mutlak ( kerajaan bersifat teokrasi).Ini bermakna, India pada masa itu belum lagi melaksanakan pemerintahan beraja. Semasa India diperintah oleh Dinasti Maurya yang diasaskan oleh Chandragupta Maurya (321 SM), India mengamalkan sistem pemerintahan beraja mutlak dan secara monarki.Gelaran raja bertukar menjadi maharaja apabila perluasan kuasa ke kawasan-kekawasan sekitar dilakukan. Kerajaan ini kuat dengan bantuan 700,000 orang tentera yang cekap tetapi tiada belas kesihan. Petani-petani dikenakan cukai yang berat di bawah pengawasan pegawai-pegawai raja yang sangat zalim. Raja memerintah dengan bantuan Majlis Penasihat. Empayar dibahagikan kepada 5 bahagian atau wilayah dan setiap wilayah diketuai seorang wizurai. Kerajaan ini mempunyai Pejabat Peperangan yang mengandungi 6 Jabatan dan Perkhidmatan Perisik yang teratur. Pentadbiran awam termasuk Badan Perdagangan, Jabatan Kerja, Badan Upah dan Pendaftaran kelahiran, kematian dan pendapatan. Bandar-bandar dalam empayar Maurya ditadbir oleh satu badan yang dibahagikan kepada 6 jawatankuasa dan dianggotai 30 orang ahli. Ada ahli sejarah berpendapat, Chandragupta Maurya ini menjelankan sistem pemerintahan awam untuk kesejahteraan rakyat dan kemakmuran negara dengan memperbaiki sistem keadilan dan pentadbiran.
Ketika India diperintah oleh Maharaja Asoka (273 SM atau 269 SM) , baginda menjalankan pemerintahan dengan baik dan berperikemanusiaan berdasarkan titah perintahnya yang diukir pada tiang-tiang batu di sepanjang jalan untuk dibaca oleh rakyat. Semua orang diberi hak dan peluang yang sama dalam pentadbiran.. Asoka sangat benci kepada kemusnahan, kekejaman dan permusuhan. Baginda membawa semangat kemanusiaan baru di kalangan raja-raja hasil dari ajaran agama Buddha yang bertindak atas rasa sensitif dan tidak mementingkan diri sendiri.Beliau mengamalkan doktrin ‘Ahimsa’ yang melarang perbuatan menyakiti atau melukai haiwan dan manusia. Asoka juga menjalankan reformasi dalam pentadbiran melalui ‘Dharma-Mahamatra’. Sistem ini memastikan pegawai-pegawai kerajaan di wilayah-wilayah melaksanakan tugas berdasarkan arahan kerajaan pusat. Asoka memerintahkan gabenor-gabenor dan pegawai-pegawainya supaya adil dan bersifat belas kesihan. Asoka juga menyediakan rumah-rumah rehat, telaga dan pokok kayu untuk kemudahan pengembara dan menyediakan rumah sakit bagi merawat orang dan haiwan yang sakit. Semasa India di bawah pemerintahan raja-raja Gupta, kerajaan ini juga tidak mengganggu kehidupan rakyat kecuali untuk membasmi jenayah, tiada penganiaan terhadap agama. Hukuman bunuh jarang dilakukan. Kebanyakan kesalahan yang dilakukan dikenakan hukuman denda.

Organisasi Ketenteraan Tamadun Mesir

2009-03-31T08:12:00.003-07:00

Pada zaman empayar Mesir ( Zaman Pertengahan) kira pada tahun 1600 SM – 1000SM iaitu ketika diperintah oleh Amhose, tentera Mesir disusun rapi dan menggunakan pedati kuda yang beroda besar dan bertayar mati yang dibuat dari kulit. Tentera dibahagikan kepada beberapa bahagian seperti bahagian tengah dan bahagian tepi. Serangan menggunakan taktik gerak rusuk.Pada zaman pemerintahan Tutmose, beliau sendiri mengetuai angkatan tentera. Serangan dibuat pada setiap musim bunga menggunakan jalan darat dan laut. Dengan itu menunjukkan Mesir telah mempunyai angkatan tentera darat dan laut. Peralatan yang digunakan oleh Mesir ialah pedang, panah, baju besi dan kuda.

Organisasi Ketenteraan Tamadun Arab

2009-03-31T08:12:00.002-07:00

Kegiatan ketenteraan dan peperangan pada zaman Arab pra-Islam merupakan satu profesyen yang dnpandang mulia dan sangat diminati.Setiap kejayaan yang diperoleh dalam satu-satu peperangan boleh membawa kemegahan dan keuntungan yang besar kepada kabilah yang berjaya.Orang-orang Arab telah dilatih dan diasuh berperang sejak kecil lagi kerana peperangan antara kabilah merupakan satu daripada kehidupan mereka. Kaum lelaki memainkan perananyang besar dalam peperangan jika dibandingkan dengan kaum wanita. Meeka dilatih bermain senjata dan bermain kuda.Setiap peperangan biasanya melibatkan seluruh anggota kabilah termasuk perempuan dan kanak-kanak. Seluuruh harta benda dibawa bersama ke medan peperangan. Mereka juga membawa pakar bedah (untuk memotong bahagian yang tercedera). Alat-alat bunyi- bunyian seperti gendang, serunai serta lagu-lagu bersemangat dimainkan dalam perjalanan menuju medan peperangan.Perempuan-perempuan yang ditawan dalampeperangan akan dijadikan gundik atau harta milik sendiri yang boleh diperdagang sebagai hamba abdi. Pihak lelaki bertanggungjawab mempertahankan kaum wanita. Jika mereka gagal, wanita itu akan menjadi milik musuh. Biasanya mereka berusaha memiliki semula wanita mereka dengan cara tebusan atau berperang.
Harta-harta rampasan perang diagih sama rata kepada tentera setelah ¼ daripadanya diperuntukkan kepada ketua kabilah. Ketua kabilah boleh memilih harta rampasan perang yang disukainya, selepas itu barulah diagihkan kepada orang lain. Alat-alat senjata yang digunakan ialah pedang, tombak ,panah dan baju besi. Dari segi jenis tentera, tenteranya terdiri daripada tentera infantri (tentera berjalan kaki) dan tentera berkuda/cavalry (sebahagian keciol sahaja). Tentera berkuda hanya digunakan pada masa peperangan ‘serang lari’.Tentera bergajah juga digunakan iaitu semasa Abrahah menyerang Mekah iaitu semasa Nabi dilahirkan.Dari segi organisasi tentera, ada perbezaan antara tentera golongan Badawi (penduduk padang pasir) dan Hadari (penduduk bandar). Organisasi tentera puak Badawi kurang tersusun dan menggunakan taktik ‘serang lari’, sebaliknya kaum Hadari lebih .tersusun dan lebih banyak dipengaruhi oleh Rom dan Parsi terutamanya bagi Arab Hadari yang tinggal di bahagian utara dan selatan Arab.Contoh organisasi yang tentera Rom dan Parsi yang mereka tiru ialah tentera dibahagikan kepada 5 bahagian iaitu depan, tengah, belakang, kiri dan kanan yang dikenali sebagai ‘al-khamis’. Ketua kabilah diletakkan dibahagian tengah untuk menjaga keselamatannya.Orang Arab juga mendirikan kota pertahanan. Contohnya, di selatan Arab kota pertahanan dibina di Ghumdam (di Yaman),Hadramaut, Mahrah dan Oman. Di utara Arab dibina beberapa buah benteng pertahanan di kota Petra/Batra’, al-Khawarnaq (berhampiran al-Hirah) dan al-Sadir (di tengah kota al-Hirah).Motif peperangan yang berdasarkan semangat asabiyah (kesukuan) adalah bertujuan untuk mencari nama dan kemegahan. Peperangan boleh berlarutan hingga berpuluh tahun seperti Peperangan al-Basus antara suku Taghlib dan suku Bakr yang memakan masa selama 40 tahun.

Organisasi Ketenteraan Tamadun Greek / Yunani

2009-03-31T08:12:00.001-07:00

Sejarah awal Greek yang bermula d ibeberapa buah pulau termasuk Create , terletak di Laut Mediterranean menjadikan orang greek sebagai tentera laut yang kuat. Malah tuan kapal pertama di Laut Aegean adalah orang Greek – terkenal dengan kecekapan dalam pelayaran.Raja Mycenae (sebuah dari kota di Greek) telah membina sistem berkubu untuk menahan serangan penyerang dari laut. Bandar Troy yang merupakan sebuah daripada negara kora di Greek terkenal sebagai kota berkubu. Istana di bandar Troy dikelilingi tembok setebal 15 kaki dengan pintu pagar yang tinggi dan menara yang kukuh sebagai langkah berjaga-jaga dari sebarang serangan.
Orang Achaean (satu dari kaum Greek) menggunakan senjata tombak untuk mempertahankan diri. Mereka juga menggunakan topi besi yang berjambul bulu kuda, memakai baju besi atau kulit, sarung kaki yang dibuat dari gangsa, perisai besar yang dibuat dari kulit lembu dan gangsa. Ketua angkatan perang menggunakan pedati kecil sebagai kenderaan. Cara berlawan ialah berlawan seorang-seorang antara ketua dengan ketua. Orang biasa tidak mempunyai senjata yang lengkap. Ketika tentera Greek dibawah General Pyrrhus, Greek mempunyai angkatan tentera yang besar dan terlatih. Gajah digunakan sebagai alat kenderaan perang yang disamakan dengan kereta kebal masa ini. Di tanah besar Greek, orang-orang Greek membina benteng/kubu pertahanan bagi menghadapi serangan dari utara.Ketahanan diri dan fizikal orang-orang Greek dicapai melalui latihan olahraga. Latihan dalam olahraga menjadi sebahagian daripada pelajaran seseorang murid di Athens. Berlari, bergusti, melontar lembing dan bertinju yang dipelajari oleh orang Greek semasa di sekolah gusti, kekal menjadi hobi dalam hidupnya. Empat tahun sekali pertandingan olahraga secara besar-besaran yang terbuka kepada semua orang Greek diadakan di Olympia. Pemenang pertandingan disanjung oleh warganegara lain sebagai seorang yang mengharumkan nama kota mereka. Di setiap kota di Greek terdapat sekurang-kurangnya sebuah jimnasium umum untuk aktiviti olahraga dan olahraga merupakan satu bentuk hiburan yang tetap bagi orang lelaki. Athens memang terkenal dengan acara marathonnya. Sukan Olimpik pertama diadakan sebagai menghormati dewa Zeus. Selain membantu melahirkan individu yang cergas, kegiatan sukan ini juga secara tidak langsung menyatukan masyarakat Greek empat tahun sekali dan melupakan perselisihan politik. Sewaktu sukan ini diadakan, gencatan diisytiharkan oleh semua pihak.Di Greek, terdapat perbezaan dari segi ketahanan dan pertahanan antara Sparta dengan Athens. Di Sparta, orang lelaki diberi latihan tentera yang berterusan sejak dari kecil lagi. Bayi yang lemah dibunuh. Kaum wanita diberi kesedaran bahawa tugas utama mereka ialah melahirkan perajurit yang berdarah tulin Sparta. Kaum wanita diberi latihan jasmani bersungguh-sungguh bersama kaum lelaki agar menjadi ibu yang sihat (ini berbeza dengan wanita Greek di tempat lain). Budak lelaki yang berumur 7 tahun ke atas tinggal d iberek di bawah penyeliaan warganegara yang lebih tua dan juga di bawah jagaan pemuda-pemuda Sparta yang bergelar ‘tukang sebat’. Di situlah mereka diajar menanggung kesakitan tanpa rungutan, menguatkan badan dengan jimnastik dan senaman, ditanam dengan semangat suka melawan melalui permainan ganas yang disediakan. Ketika permainan ini dijalankan, banyak juga nyawa terkorban. Bagi menambahkan daya usaha mereka, mereka digalakkan mencuri jiran mereka. Bila mereka dewasa, mereka diwajibkan berkhidmat dalam polis rahsia. Bila mereka berumur 30 tahun mereka mesti berkhidmat sebagai tentera dengan disiplin yang lebih keras. Orang Sparta tidak dibenarkan berniaga atau bertani. Kerja begini diserahkan kepada helot dan warganegara diharamkan memegang wang. Keindahan dan sifat lemah lembut tidak terdapat di kalangan orang Sparta. Mereka memang terkenal sebagai pejuang terbaik. Mereka ditanamkan dengan taat setia yang tidak berbelah bahagi. Orang Sparta hanya bertuan kepada satu iaitu undang-undang mereka. Kekuatan tentera darat mereka jelas apabila mereka berjaya mengalahkan tentera Parsi yang menyerang Greek tahun 480SM.
Di Athens, berkhidmat di dalam tentera adalah satu perkara biasa dalam kehidupan orang Athens. Daripada umur 18 tahun hingga 20 tahun mereka menerima latihan tentera. Pada tahun kedua latihan, mereka dihantar ke kubu-kubu pertahanan sempadan di Attica. Daripada umur 20 hingga umur 60 tahun, mereka boleh dikerah berkhidmat. Pada bila-bila masa sahaja, Dewan Perhimpunan akan membuat keputusan melancarkan perang ke atas jiran yang tidak disukai mereka. Arahan menjalankan kerahan akan dilekatkan di pasar-pasar dan orang-orang lelaki akan segera menyediakan pedang dan perisai, mendapatkan catuan makanan dan melaporkan diri dalam tentera warganegara. Semuanya akan bersedia bergerak dengan segera. Semasa peperangan askar-askar yang terdiri daripada warganegara itu dengan kelengkapan senjata yang berat akan berdiri rapat-rapat dalam satu barisan, perisai bertemu perisai dan mereka akan mara menemui barisan musuh. Cara mereka ialah dengan berdiri berselindung di belakang perisai, menghunusksn tombak dan cuba mengundurkan tentera musuh. ‘Musim’ peperangan akan berakhir dalam bulan April dan Mei kerana mereka perlu pulang untuk menuai hasil tanaman mereka. Inilah bezanya dengan tentera Sparta yang mempunyai tentera tetap. Berbanding dengan orang Sparta, orang Athens terkenal dengan kehandalannya di laut. Kapal perangnya mencecah sebanyak 200 buah dan untuk menempatkannya tidak menjadi masalah kerana Athens telah membina beberapa buah pelabuhan.

Organisasi Ketenteraan Tamadun Rom

2009-03-31T08:12:00.000-07:00

Bandar Rom memang dikenali sebagai bandar berkubu. Orang-orang Rom sentiasa bersedia mempertahankan Rom dari serangan luar yang sentiasa sahaja mengancam Rom. Oleh itu, Rom telah membina tembok pertahanan disempadan dan yang paling terkenal ialah Tembok Hadrian yang dibina dari Tyne ke Solway sepanjang 80 batu. Rom terkenal dengan angkatan lautnya. Ini jelas apabila rom melawan Carthage di Pulau Sicily, Rom menggunakan angkatan laut yang besar. Begitu juga ketika meluaskan empayarnya ke Afrika, Rom juga menggunakan kapal laut. Pada zaman pemerintahan Constantine, Rom telah menggunakan meriam sebagai satu daripada alat perangnya. Alatan perang Rom terdiri daripada baju besi, helmet, pedang, tombak, pisau belati, panah, lembing, dan artillery (senjata pemusnah yg. dibuat dari batu dan kayu, seakan bom). Ketahanan diri dan fizikal dicapai melalui beberapa aktiviti seperti bergusti, pertunjukkan gladiator (perlawanan manusia), dan binatang buruan yang liar serta lumba kuda. Gimnasiun dan gelanggang gusti dibina untuk tujuan tersebut. Orang tahanan dilawankan dengan binatang liar seperti singa. Jika menang, akan dibebaskan.
Dalam usaha meluaskan empayarnya, Rom bergantung kepada bilangan dan kekuatan tenteranya. Pada zaman pemerintahan Augustus, beribu-ribu orang tentera diambil untuk mempertahankan negara dari serangan musuh. Tentera yang jumlahnya hampir 400 ribu orang biasanya ditempatkan di sempadan yang terdedah dengan serangan luar. Augustus menempatkan tentera pengawal di luar Itali dan mengadakan pengawalan untuk dirinya sendiri di Rom . Tempoh perkhidmatan bagi tentera Rom ialah antara 20-25 tahun. Bagi menambahkan bilangan tentera warganegara, Augustus telah mewujudkan tentera bukan warganegara yang diberikan taraf warganegara setelah 25 tahun berkhidmat. Tentera Rom juga berjasa dalam mengembangkan budaya Rom di kawasan jajahan. Tentera Rom juga boleh berfungsi sebagai jurutera, pembina jalan, jambatan, petani dan menjadi hakim di daerah-daerah tertentu.
Taktik yang digunakan oleh Rom terutama di Arab Utara dan Selatan ialah dengan membahagikan tenteranya kepada 5 bahagian iaiatu bahagian depan, belakang, kanan, kiri dan tengah. Ketika melawan orang-orang Islam dalam Perang Yarmuk tahun 635 M, Heraclus sebagai ketua tentera Rom telah mengikat tenteranya dengan besi antara satu sama lain untuk mengelakkan mereka lari .Rom juga menggunakan taktik dan strategi testudo (kura-kura). Jenis tentera Rom dikenali sebagai ‘legions’ (unit/batalion yang mengandungi 3,000-6,000 askar berjalan kaki/infantri dan 100-200 askar berkuda) dan ‘tentera bergajah’ (semasa menyerang Mekah melalui panglimanya, Abrahah).

Organisasi Ketenteraan Tamadun India /Indus

2009-03-31T07:08:00.003-07:00

Dalam bidang pentadbiran ketenteraan, Chandragupta Maurya dikatakan raja yang mula-mula sekali mempunyai organisasi ketenteraan yang tersusun dan berkesan. Plini menggambarkan bahawa Chandragupta Maurya mempunyai jumlah angkatan tentera yang terdiri daripada 600,000 orang askar berjalan kaki, 30,000 orang tentera berkuda dan 9,000 orang tentera bergajah di samping tentera-tentera berkereta kuda. Raja merupakan pegawai tertinggi angkatan tentera. Untuk mengendalikan tenteranya yang begitu ramai, beliau membahagikan kepada 30 badan pentadbir dan diagihkan kepada 6 lembaga. Tiap-tiap lembaga mengandungi 5 orang ahli. Badan-badan tersebut meliputi tentera laut, tentera berjalan kaki, tentera berkuda, tentera bergajah, tentera berkereta kuda dan tentera berkenderaan yang membekalkan alat-alat senjata. Tenteranya juga terdiri daripada berbagai kelas masyarakat dan bertugas semasa berlaku peperangan sahaja. Tenteranya dibayar gaji tetap. Arthasastra pula menggambarkan bahawa terdapat juga jururawat-jururawat dan doktor-doktor yang ikut serta dalam peperangan untuk membantu tentera yang tercedera. Di Mohenjo Daro dan Harappa dibina kubu dengan dinding yang tingginya 400 meter panjang dari utara ke selatan dan lebarnya ½ km. Tembok kubu Harappa dibuat daripada batu lumpur dengan batu terbakar yang tebalnya 18 meter. Sebenarnya di setiap bandar dalam Tamadun Indus dibina kubu yang kuat untuk melindungi bandar daripada musuh.

Organisasi Ketenteraan Tamadun China

2009-03-31T07:08:00.002-07:00

Pada dasarnya negeri China adalah sebuah negeri ketenteraan. Pada zaman awal, Raja Shang sentiasa berperang kerana beliau beranggapan perang sebagai kejadian yang menguntungkan raja dan negaranya. Kemenangan dalam peperangan menjadikannya kaya dan berkuasa. Kadang kala Raja Shang menawan musuhnya sebagai korban kepada dewanya. Tentera Shang terdiri daripad tentera berjalan kaki dan berkereta kuda. Dinasti Shang kemudian digulingkan oleh Wu Wang dari Dinasti Chou pada tahun 1027SM kerana kezaliman raja Shang terakhir iaitu Shang Chau Hsin. Semasa pemerintahan kerajaan Chin, mereka berperang menggunakan angkatan tentera berkuda dan tentera berjalan kaki dan bukan kereta kuda untuk berperang. Pada masa awal pemerintahan Shih Huang Ti, beliau telah mengarahkan askar mencari alat-alat perang di dalam setiap rumah. Semua alat itu dirampas dan dihantar ke ibu kota Siang Yang dan dileburkan menjadi loceng besar dan patung besi. Melalui cara itu Shih Huang Ti berharap rakyatnya atau wakil lindungan tidak akan melancarkan pemberontakan terhadap kerajaannya malah kerajaan pusat cuba menetapkan satu sistem monopoli dalam kuasa tentera. Tenaga buruh bagi tentera diperolehi dari sistem kerahan dalam berbagai-bagai daerah tentera yang dikatakan sebagai Chun. Apabila kerajaan Chin hendak mengerahkan askarnya, beliau mengambil golongan pemimpin tentera dalam Chun tersebut. Kerajaan pusat juga melantik pegawai sebagai pemimpin tentera bagi kempen peperangan. Dari segi taktik peperangan, Shih Huang Ti berperang menggunakan taktik orang Tartar (ganas),dan menggunakan tentera berkuda. Beliau juga telah mengumpulkan penjahat dan dijadikan askar dan dihantar berperang ke sempadan. Beliau juga telah membina rangkaian jalan tentera dan terusan untuk memudahkan pergerakan/serangan.
Bagi mempertahankan negerinya dari ancaman luar terutamanya orang tartar/Monggol, Shih Huang Ti telah membina tembok yang dikenali sebagai Tembok Besar Negeri China. Tembok ini dibina dari tahun 228SM hingga 210SM yang merentasi bukit bukau dan lembah. Panjang tembok ini ialah 2250 batu dengan ketinggigan 15 kaki hingga 20 kaki. Tembok ini dibina lengkap dengan menara pengawal. Terdapat sebanyak 20,000 menara pengawal. Setiap satunya di tempatkan sepasukan tentera yang mengandungi 100 orang. Mereka mengawal dengan menggunakan panah. Di samping menara pengawal yang besar tadi, terdapat juga menara pengawal yang lebih kecil sebanyak 10,000 buah. Alat-alat peperangan yang digunakan di China ialah panah, pedang, lembing dan perisai. Pada zaman Monggol memerintah China, Marco Polo yang melawat China pada abad ke-13 melaporkan bahawa China menggunakan serbuk letupan dalam peperangan.Bagi menguatkan ketahanan fizikal, orang China menjalanii latihan ketenteraan termasuk seni mempertahankan diri secara tradisional.

Organisasi Ketenteraan Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T07:08:00.001-07:00

Kerajaan-kerajaan Melayu juga mempunyai angkatan tentera yang kuat terutama kerajaan-kerajaan yang terkenal dengan perluasan empayarnya seperti Srivijaya, Majapahit, Melaka Acheh dan Funan. Srivijaya mempunyai angkatan laut yang kuat. Kerajaan ini menggunakan angkatan lautnya untuk memaksa kapal-kapal dagang singgah di pelabuhannya. Dalam aspek pertahanan ini, organisasi tentera yang ditubuhkan oleh Srivijaya dipanggil Orang Laut. Orang Laut melindungi pedagang dari serangan lanun. Orang Laut inilah juga yang melindungi Parameswara ketika menyelamatkan diri ke Tanah Melayu dari serangan Majapahit. Dengan angkatan tentera yang ramai, Srivijaya telah menawan beberapa buah kerajaan di utara Tanah Melayu dan Sumatera. Kerajaan Srivivjaya telah mewujudkan satu unit pentadbiran ketentraan yang diketuai oleh seorang panglima bergelar pratisava.
Kerajaan Melaka semasa pemerintahan Parameswara, telah menubuhkan organisasi tentera yang dipanggil Orang Laut. Tugasnya ialah untuk melindungi pedagang dari lanun. Pada peringkat awal Melaka ditubuhkan, Melaka sering diancam oleh Siam dan Majapahit. Bagi mempertahankan Melaka dari ancaman-ancaman luar, Parameswara telah meminta perlindungan dari Negeri China. Beberapa jawatan diwujudkan dalam pentadbiran Melaka untuk menjamin keselamatan negeri Melaka. Jawatan Bendahara dalam kerajaan Melaka berfungsi sebagai ketua angkatan tentera, sementara Laksamana pula merupakan ketua angkatan laut. Temenggong dipertanggungjawabkan menjaga keamanan dan keselamatan dalam negeri dengan bantuan pasukan keselamatan. Kekuatan tentera Melaka terutama semasa di bawah Bendahara Tun Perak membolehkan Melaka meluaskan empayarnya meliputi beberapa buah kawasan di Tanah Melayu dan Sumatera.
Majapahit juga pernah muncul sebagai sebuah kerajaan yang kuat dirantau ini. Dengan angkatan tentea yang besar dan kuat, kerajaan ini telah memperluaskan empayarnya dengan menawan beberapa buah kerajaan di Tanah Melayu, Kalimantan, Sumatera, Jawa dan Bali. Kerajaan Funan pula memperluaskan empayarnya dengan menawan Indo-China, Siam, Langkasuka dan utara Tanah Melayu. Alat-alat yang digunakan dalam pertahanan di Alam Melayu ialah keris, tombak dan pedang. Perahu dan kapal turut membantu membawa angkatan laut.Bagi menguatkan ketahanan mental dan fizikal, silat merupakan cara mempertahankan diri secara tradisional.

Organisasi Ketenteraan Tamadun Barat

2009-03-31T07:08:00.000-07:00

Di Barat, ketahanan diri dan fizikal diperolehi melalui latihan ketenteraan yang berdisiplin. Latihan dalam tempoh tertentu diberi secukupnya sebelum diambil bertugas sebagai tentera. Latihan yang diberi termasuklah latihan bermain pedang, memanah dan menunggang kuda. Peralatan tentera yang digunakan lebih canggih seperti meriam (seperti Portugis gunakan untuk menyerang Melaka), perisai, pedang, senapang bersumbu, panah, pakaian seragam perang (termasuk baju besi, topi, kasut). Pasukan tentera dibahagikan kepada batalion yang terdiri daripada tentera darat dan laut. Alat yang digunakan semasa berperang ialah kuda (bagi tentera berkuda) dan kapal laut (bagi angkatan laut). Kubu-kubu pertahanan banyak didirikan. Dari segi organisasi, orang Norman terkenal dengan pasukan ‘knight’ (memakai baju besi seluruh tubuh termasuk muka). Pasukan knight juga teridiri daripada kaum bangsawan. Orang Norman yang berasal dari Britain itu memang terkenal dengan tentera berkudanya. Manakala orang Viking yang berasal dari Norway, Sweden dan Denmark merupakan pelaut dan pahlawan yang terkenal. Mereka mula belayar ke Barat pada abad ke-9 TM untuk mencari daerah baru. Orang Viking selalunya dikaitkan dengan kapal dan laut. Kapal mereka dikenali sebagai ‘knorr’ digunakan oleh orang Viking untuk ekspedisi perdagangan. Dengan itu organisasi pertahanan orang Viking dikenali sebagai perahu atau kapal.
Satu lagi cara untuk menguatkan ketahanan mental dan psikologi orang Barat ialah dengan bersumpah dan berjanji. Ini dapat dilihat dalam Perang Salib yang berlaku antara orang Krisitian dengan orang Islam pada akhir abad ke-11 TM. Sebelum melancarkan serangan, orang-orang Kristian telah bersumpah untuk merampas kembali Makam Suci (Holy Sepulchre) untuk mendapatkan kembali Baitul Maqdis yang ditawan oleh tentera Islam pada tahun 673 Masihi. Di atas alasan untuk masuk/menziarahi Baitul Maqdis semakin sukar (menurut ajaran mereka, menziarahi tanah suci adalah cara untuk mendapatkan keampunan dosa dan untuk masuk syurga), telah menaikkan semangat untuk berjuang menentang orang Islam. Pihak gereja telah berjanji akan membebaskan mereka dari membayar cukai, memberi pengampunan dosa, dan akan dibebaskan dari penjara jika mereka pergi berjuang menentang orang Islam.

Organisasi Ketenteraan Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T07:04:00.001-07:00

Orang Sumeria adalah orang yang pertama di kalangan manusia awal yang mengetahui tentang taktik-taktik peperangan walaupun mereka bersifat.kemanusiaa, bijak membuat ramalan berdasarkan agama dan tidak mempunyai cita-cita berperang yang bersungguh-sungguh. Mereka berperang dengan cara berbaris-baris dan berdiri rapat-rapat. Senjata mereka ialah tombak dan lembing dan memakai topi kulit.Pemerintah membina tembok pertahanan untuk mencegah pencerobohan musuh dan melindungi penduduknya. Dalam masa-masa mereka berhenti bertelingkah sesama sendiri, orang Sumeria ini bersatu pula memerangi puak nomad yang sentiasa menyerbu dataran-dataran subur dan menjadi ancaman besar kepada peradaban Sumeria. Mereka bukan sahaja diganggu oleh puak yang berpindah randah bahkan juga oleh orang Semitik yang tinggal di Akkad (kawasan yang terletak di bahagian utara dataran Sinnar). Orang Semitik berperang dengan cara terbuka, menggunakan panah dan buat beberapa abad tidak dapat ditandingi oleh orang Sumeria.Permusuhan dan peperangan sering berlaku di antara negtara-negara kota di Mesopotamia atas sebab tuntutan air dari sungai yang menjadi punca kekayaan. Contohnya ialah peperangan yang berlaku antara negara kota Ur dan Urech adalah kerana hendak menguasai hilir Sungai Euphrates. Akibat daripada peperangan demi peperangan di antara negara-negara kota, maka berlakulah pertukaran pemerintah, kemusnahan negara-negara kota dan keruntuhan tamadun Mesopotamia. Pada tahun kira-kira 2750SM, Raja Sargon dari Akkadia telah menguasai tamadun Mesopotamia. Beliau menguasai semua negara kota dan meluaskan empayarnya dari Elam di Timur hingga ke Laut Mediterranean. Pada kira-kira tahun 2200 SM sekumpulan orang nomad iaitu Amorites telah menyerang Mesopotamia dan berjaya menawan Babylon. Babylon telah berkembang menjadi sebuah negara kota yang indah, kuat dan masyhur di bawah pemerintahan Hammudrabi (1709SM – 1669SM). Hammurabi telah mendirikan kubu di setiap kota. Kubu-kubu itu dikawal oleh angkatan tentera. Kubu Babylonlah yang paling terkenal di antara kubu-kubu yang dibina.

Tema 3 : Ketahanan dan Pertahanan

2009-03-31T07:04:00.000-07:00

Kawasan Kajian: Mesopotamia, Mesir, Arab, Graeco-Roman, India, China, Melayu dan Barat

Aspek yang dikaji:
3.1 Konsep: Konsep Ketahanan Dan Konsep Pertahanan
Berdasarkan contoh amalan dalam Tamadun Mesopotamia, Mesir, Arab, Graeco-Roman, India, China, Melayu dan Barat tunjukkan bagaimana ketahanan diri dan fizikal dicapai melalui latihan dan amalan menguatkan mental dan psikologi dan fizikal serta peralatan senjata tentera (Tamadun Yunani – melalui sukan/olimpik, Rom – gladiators, lumba kuda dll)

3.2 Organisasi
Tunjukkan jenis organisasi yang wujud di dalam satu-satu tamadun dalam aspek pertahanan (Rom – ‘legions’, Viking – perahu, Norman – ‘knights’ dll , Srivijaya – Orang Laut)
Tunjukkan taktik dan strategi pertahanan dan peperangan ( Rom – testudo (kura-kura), China – (The Great Wall)Huraikan ciri-ciri tentera dalam satu-satu tamadun (Rom –‘legions’, Norman –‘knights’, tentera bergajah dll)

3.1 Konsep
Ketahanan: Ketahanan ertinya ketabahan , kecekalan dan kesabaran dalam menghadapi sebarang ancaman dan dugaan serta tidak mudah luntur dalam perjuangan. Ketahanan terdiri daripada ketahanan rohani/spiritual dan ketahanan fizikal. Ketahanan rohani/spiritual meliputi aspek-aspek agama dan moral. Ketahanan fizikal merangkumi aspek-aspek lahiriah termasuk pembinaan jasmani dan ketenteraan. Ilmu pengetahuan, pengalaman, kecekapan dan pelaksanaan yang betul merupakan asas-asas yang penting dalam pembinaan ketahanan fizikal dan rohani bagi sesebuah masyarakat dan negara. Ketahanan rohani dan fizikal mestilah dibina secara seimbang dan sepadu. Ketahanan diri, masyarakat dan negara merupakan persediaan yang wajar dan perlu diambil perhatian yang serius bagi melaksanakan tahap kedua iaitu pertahanan.
Pertahanan :Pertahanan ialah perihal mempertahankan diri, masyarakat, agama dan negara daripada serangan musuh Membela golongan yang lemah, teraniaya dan dizalimi juga termasuk dalam erti pertahanan Mempertahankan hak dan tanggungjawab memerlukan pengorbanan yang besar dari segi harta,, masa, jiwa dan nyawa.

3.2 Organisasi

Tamadun Mesopotamia
Orang Sumeria adalah orang yang pertama di kalangan manusia awal yang mengetahui tentang taktik-taktik peperangan walaupun mereka bersifat.kemanusiaa, bijak membuat ramalan berdasarkan agama dan tidak mempunyai cita-cita berperang yang bersungguh-sungguh. Mereka berperang dengan cara berbaris-baris dan berdiri rapat-rapat. Senjata mereka ialah tombak dan lembing dan memakai topi kulit.Pemerintah membina tembok pertahanan untuk mencegah pencerobohan musuh dan melindungi penduduknya. Dalam masa-masa mereka berhenti bertelingkah sesama sendiri, orang Sumeria ini bersatu pula memerangi puak nomad yang sentiasa menyerbu dataran-dataran subur dan menjadi ancaman besar kepada peradaban Sumeria. Mereka bukan sahaja diganggu oleh puak yang berpindah randah bahkan juga oleh orang Semitik yang tinggal di Akkad (kawasan yang terletak di bahagian utara dataran Sinnar). Orang Semitik berperang dengan cara terbuka, menggunakan panah dan buat beberapa abad tidak dapat ditandingi oleh orang Sumeria.Permusuhan dan peperangan sering berlaku di antara negtara-negara kota di Mesopotamia atas sebab tuntutan air dari sungai yang menjadi punca kekayaan. Contohnya ialah peperangan yang berlaku antara negara kota Ur dan Urech adalah kerana hendak menguasai hilir Sungai Euphrates. Akibat daripada peperangan demi peperangan di antara negara-negara kota, maka berlakulah pertukaran pemerintah, kemusnahan negara-negara kota dan keruntuhan tamadun Mesopotamia. Pada tahun kira-kira 2750SM, Raja Sargon dari Akkadia telah menguasai tamadun Mesopotamia. Beliau menguasai semua negara kota dan meluaskan empayarnya dari Elam di Timur hingga ke Laut Mediterranean. Pada kira-kira tahun 2200 SM sekumpulan orang nomad iaitu Amorites telah menyerang Mesopotamia dan berjaya menawan Babylon. Babylon telah berkembang menjadi sebuah negara kota yang indah, kuat dan masyhur di bawah pemerintahan Hammudrabi (1709SM – 1669SM). Hammurabi telah mendirikan kubu di setiap kota. Kubu-kubu itu dikawal oleh angkatan tentera. Kubu Babylonlah yang paling terkenal di antara kubu-kubu yang dibina.
Tamadun Mesir
Pada zaman empayar Mesir ( Zaman Pertengahan) kira pada tahun 1600 SM – 1000SM iaitu ketika diperintah oleh Amhose, tentera Mesir disusun rapi dan menggunakan pedati kuda yang beroda besar dan bertayar mati yang dibuat dari kulit. Tentera dibahagikan kepada beberapa bahagian seperti bahagian tengah dan bahagian tepi. Serangan menggunakan taktik gerak rusuk.Pada zaman pemerintahan Tutmose, beliau sendiri mengetuai angkatan tentera. Serangan dibuat pada setiap musim bunga menggunakan jalan darat dan laut. Dengan itu menunjukkan Mesir telah mempunyai angkatan tentera darat dan laut. Peralatan yang digunakan oleh Mesir ialah pedang, panah, baju besi dan kuda.

Tamadun Arab
Kegiatan ketenteraan dan peperangan pada zaman Arab pra-Islam merupakan satu profesyen yang dnpandang mulia dan sangat diminati.Setiap kejayaan yang diperoleh dalam satu-satu peperangan boleh membawa kemegahan dan keuntungan yang besar kepada kabilah yang berjaya.Orang-orang Arab telah dilatih dan diasuh berperang sejak kecil lagi kerana peperangan antara kabilah merupakan satu daripada kehidupan mereka. Kaum lelaki memainkan perananyang besar dalam peperangan jika dibandingkan dengan kaum wanita. Meeka dilatih bermain senjata dan bermain kuda.Setiap peperangan biasanya melibatkan seluruh anggota kabilah termasuk perempuan dan kanak-kanak. Seluuruh harta benda dibawa bersama ke medan peperangan. Mereka juga membawa pakar bedah (untuk memotong bahagian yang tercedera). Alat-alat bunyi- bunyian seperti gendang, serunai serta lagu-lagu bersemangat dimainkan dalam perjalanan menuju medan peperangan.Perempuan-perempuan yang ditawan dalampeperangan akan dijadikan gundik atau harta milik sendiri yang boleh diperdagang sebagai hamba abdi. Pihak lelaki bertanggungjawab mempertahankan kaum wanita. Jika mereka gagal, wanita itu akan menjadi milik musuh. Biasanya mereka berusaha memiliki semula wanita mereka dengan cara tebusan atau berperang.
Harta-harta rampasan perang diagih sama rata kepada tentera setelah ¼ daripadanya diperuntukkan kepada ketua kabilah. Ketua kabilah boleh memilih harta rampasan perang yang disukainya, selepas itu barulah diagihkan kepada orang lain. Alat-alat senjata yang digunakan ialah pedang, tombak ,panah dan baju besi. Dari segi jenis tentera, tenteranya terdiri daripada tentera infantri (tentera berjalan kaki) dan tentera berkuda/cavalry (sebahagian keciol sahaja). Tentera berkuda hanya digunakan pada masa peperangan ‘serang lari’.Tentera bergajah juga digunakan iaitu semasa Abrahah menyerang Mekah iaitu semasa Nabi dilahirkan.Dari segi organisasi tentera, ada perbezaan antara tentera golongan Badawi (penduduk padang pasir) dan Hadari (penduduk bandar). Organisasi tentera puak Badawi kurang tersusun dan menggunakan taktik ‘serang lari’, sebaliknya kaum Hadari lebih .tersusun dan lebih banyak dipengaruhi oleh Rom dan Parsi terutamanya bagi Arab Hadari yang tinggal di bahagian utara dan selatan Arab.Contoh organisasi yang tentera Rom dan Parsi yang mereka tiru ialah tentera dibahagikan kepada 5 bahagian iaitu depan, tengah, belakang, kiri dan kanan yang dikenali sebagai ‘al-khamis’. Ketua kabilah diletakkan dibahagian tengah untuk menjaga keselamatannya.Orang Arab juga mendirikan kota pertahanan. Contohnya, di selatan Arab kota pertahanan dibina di Ghumdam (di Yaman),Hadramaut, Mahrah dan Oman. Di utara Arab dibina beberapa buah benteng pertahanan di kota Petra/Batra’, al-Khawarnaq (berhampiran al-Hirah) dan al-Sadir (di tengah kota al-Hirah).Motif peperangan yang berdasarkan semangat asabiyah (kesukuan) adalah bertujuan untuk mencari nama dan kemegahan. Peperangan boleh berlarutan hingga berpuluh tahun seperti Peperangan al-Basus antara suku Taghlib dan suku Bakr yang memakan masa selama 40 tahun.

Tamadun Greek
Sejarah awal Greek yang bermula d ibeberapa buah pulau termasuk Create , terletak di Laut Mediterranean menjadikan orang greek sebagai tentera laut yang kuat. Malah tuan kapal pertama di Laut Aegean adalah orang Greek – terkenal dengan kecekapan dalam pelayaran.Raja Mycenae (sebuah dari kota di Greek) telah membina sistem berkubu untuk menahan serangan penyerang dari laut. Bandar Troy yang merupakan sebuah daripada negara kora di Greek terkenal sebagai kota berkubu. Istana di bandar Troy dikelilingi tembok setebal 15 kaki dengan pintu pagar yang tinggi dan menara yang kukuh sebagai langkah berjaga-jaga dari sebarang serangan.
Orang Achaean (satu dari kaum Greek) menggunakan senjata tombak untuk mempertahankan diri. Mereka juga menggunakan topi besi yang berjambul bulu kuda, memakai baju besi atau kulit, sarung kaki yang dibuat dari gangsa, perisai besar yang dibuat dari kulit lembu dan gangsa. Ketua angkatan perang menggunakan pedati kecil sebagai kenderaan. Cara berlawan ialah berlawan seorang-seorang antara ketua dengan ketua. Orang biasa tidak mempunyai senjata yang lengkap. Ketika tentera Greek dibawah General Pyrrhus, Greek mempunyai angkatan tentera yang besar dan terlatih. Gajah digunakan sebagai alat kenderaan perang yang disamakan dengan kereta kebal masa ini. Di tanah besar Greek, orang-orang Greek membina benteng/kubu pertahanan bagi menghadapi serangan dari utara.Ketahanan diri dan fizikal orang-orang Greek dicapai melalui latihan olahraga. Latihan dalam olahraga menjadi sebahagian daripada pelajaran seseorang murid di Athens. Berlari, bergusti, melontar lembing dan bertinju yang dipelajari oleh orang Greek semasa di sekolah gusti, kekal menjadi hobi dalam hidupnya. Empat tahun sekali pertandingan olahraga secara besar-besaran yang terbuka kepada semua orang Greek diadakan di Olympia. Pemenang pertandingan disanjung oleh warganegara lain sebagai seorang yang mengharumkan nama kota mereka. Di setiap kota di Greek terdapat sekurang-kurangnya sebuah jimnasium umum untuk aktiviti olahraga dan olahraga merupakan satu bentuk hiburan yang tetap bagi orang lelaki. Athens memang terkenal dengan acara marathonnya. Sukan Olimpik pertama diadakan sebagai menghormati dewa Zeus. Selain membantu melahirkan individu yang cergas, kegiatan sukan ini juga secara tidak langsung menyatukan masyarakat Greek empat tahun sekali dan melupakan perselisihan politik. Sewaktu sukan ini diadakan, gencatan diisytiharkan oleh semua pihak.Di Greek, terdapat perbezaan dari segi ketahanan dan pertahanan antara Sparta dengan Athens. Di Sparta, orang lelaki diberi latihan tentera yang berterusan sejak dari kecil lagi. Bayi yang lemah dibunuh. Kaum wanita diberi kesedaran bahawa tugas utama mereka ialah melahirkan perajurit yang berdarah tulin Sparta. Kaum wanita diberi latihan jasmani bersungguh-sungguh bersama kaum lelaki agar menjadi ibu yang sihat (ini berbeza dengan wanita Greek di tempat lain). Budak lelaki yang berumur 7 tahun ke atas tinggal d iberek di bawah penyeliaan warganegara yang lebih tua dan juga di bawah jagaan pemuda-pemuda Sparta yang bergelar ‘tukang sebat’. Di situlah mereka diajar menanggung kesakitan tanpa rungutan, menguatkan badan dengan jimnastik dan senaman, ditanam dengan semangat suka melawan melalui permainan ganas yang disediakan. Ketika permainan ini dijalankan, banyak juga nyawa terkorban. Bagi menambahkan daya usaha mereka, mereka digalakkan mencuri jiran mereka. Bila mereka dewasa, mereka diwajibkan berkhidmat dalam polis rahsia. Bila mereka berumur 30 tahun mereka mesti berkhidmat sebagai tentera dengan disiplin yang lebih keras. Orang Sparta tidak dibenarkan berniaga atau bertani. Kerja begini diserahkan kepada helot dan warganegara diharamkan memegang wang. Keindahan dan sifat lemah lembut tidak terdapat di kalangan orang Sparta. Mereka memang terkenal sebagai pejuang terbaik. Mereka ditanamkan dengan taat setia yang tidak berbelah bahagi. Orang Sparta hanya bertuan kepada satu iaitu undang-undang mereka. Kekuatan tentera darat mereka jelas apabila mereka berjaya mengalahkan tentera Parsi yang menyerang Greek tahun 480SM.
Di Athens, berkhidmat di dalam tentera adalah satu perkara biasa dalam kehidupan orang Athens. Daripada umur 18 tahun hingga 20 tahun mereka menerima latihan tentera. Pada tahun kedua latihan, mereka dihantar ke kubu-kubu pertahanan sempadan di Attica. Daripada umur 20 hingga umur 60 tahun, mereka boleh dikerah berkhidmat. Pada bila-bila masa sahaja, Dewan Perhimpunan akan membuat keputusan melancarkan perang ke atas jiran yang tidak disukai mereka. Arahan menjalankan kerahan akan dilekatkan di pasar-pasar dan orang-orang lelaki akan segera menyediakan pedang dan perisai, mendapatkan catuan makanan dan melaporkan diri dalam tentera warganegara. Semuanya akan bersedia bergerak dengan segera. Semasa peperangan askar-askar yang terdiri daripada warganegara itu dengan kelengkapan senjata yang berat akan berdiri rapat-rapat dalam satu barisan, perisai bertemu perisai dan mereka akan mara menemui barisan musuh. Cara mereka ialah dengan berdiri berselindung di belakang perisai, menghunusksn tombak dan cuba mengundurkan tentera musuh. ‘Musim’ peperangan akan berakhir dalam bulan April dan Mei kerana mereka perlu pulang untuk menuai hasil tanaman mereka. Inilah bezanya dengan tentera Sparta yang mempunyai tentera tetap. Berbanding dengan orang Sparta, orang Athens terkenal dengan kehandalannya di laut. Kapal perangnya mencecah sebanyak 200 buah dan untuk menempatkannya tidak menjadi masalah kerana Athens telah membina beberapa buah pelabauhan.

Tamadun Rom
Bandar Rom memang dikenali sebagai bandar berkubu. Orang-orang Rom sentiasa bersedia mempertahankan Rom dari serangan luar yang sentiasa sahaja mengancam Rom. Oleh itu, Rom telah membina tembok pertahanan disempadan dan yang paling terkenal ialah Tembok Hadrian yang dibina dari Tyne ke Solway sepanjang 80 batu. Rom terkenal dengan angkatan lautnya. Ini jelas apabila rom melawan Carthage di Pulau Sicily, Rom menggunakan angkatan laut yang besar. Begitu juga ketika meluaskan empayarnya ke Afrika, Rom juga menggunakan kapal laut. Pada zaman pemerintahan Constantine, Rom telah menggunakan meriam sebagai satu daripada alat perangnya. Alatan perang Rom terdiri daripada baju besi, helmet, pedang, tombak, pisau belati, panah, lembing, dan artillery (senjata pemusnah yg. dibuat dari batu dan kayu, seakan bom). Ketahanan diri dan fizikal dicapai melalui beberapa aktiviti seperti bergusti, pertunjukkan gladiator (perlawanan manusia), dan binatang buruan yang liar serta lumba kuda. Gimnasiun dan gelanggang gusti dibina untuk tujuan tersebut. Orang tahanan dilawankan dengan binatang liar seperti singa. Jika menang, akan dibebaskan.
Dalam usaha meluaskan empayarnya, Rom bergantung kepada bilangan dan kekuatan tenteranya. Pada zaman pemerintahan Augustus, beribu-ribu orang tentera diambil untuk mempertahankan negara dari serangan musuh. Tentera yang jumlahnya hampir 400 ribu orang biasanya ditempatkan di sempadan yang terdedah dengan serangan luar. Augustus menempatkan tentera pengawal di luar Itali dan mengadakan pengawalan untuk dirinya sendiri di Rom . Tempoh perkhidmatan bagi tentera Rom ialah antara 20-25 tahun. Bagi menambahkan bilangan tentera warganegara, Augustus telah mewujudkan tentera bukan warganegara yang diberikan taraf warganegara setelah 25 tahun berkhidmat. Tentera Rom juga berjasa dalam mengembangkan budaya Rom di kawasan jajahan. Tentera Rom juga boleh berfungsi sebagai jurutera, pembina jalan, jambatan, petani dan menjadi hakim di daerah-daerah tertentu.
Taktik yang digunakan oleh Rom terutama di Arab Utara dan Selatan ialah dengan membahagikan tenteranya kepada 5 bahagian iaiatu bahagian depan, belakang, kanan, kiri dan tengah. Ketika melawan orang-orang Islam dalam Perang Yarmuk tahun 635 M, Heraclus sebagai ketua tentera Rom telah mengikat tenteranya dengan besi antara satu sama lain untuk mengelakkan mereka lari .Rom juga menggunakan taktik dan strategi testudo (kura-kura). Jenis tentera Rom dikenali sebagai ‘legions’ (unit/batalion yang mengandungi 3,000-6,000 askar berjalan kaki/infantri dan 100-200 askar berkuda) dan ‘tentera bergajah’ (semasa menyerang Mekah melalui panglimanya, Abrahah).

Tamadun India
Dalam bidang pentadbiran ketenteraan, Chandragupta Maurya dikatakan raja yang mula-mula sekali mempunyai organisasi ketenteraan yang tersusun dan berkesan. Plini menggambarkan bahawa Chandragupta Maurya mempunyai jumlah angkatan tentera yang terdiri daripada 600,000 orang askar berjalan kaki, 30,000 orang tentera berkuda dan 9,000 orang tentera bergajah di samping tentera-tentera berkereta kuda. Raja merupakan pegawai tertinggi angkatan tentera. Untuk mengendalikan tenteranya yang begitu ramai, beliau membahagikan kepada 30 badan pentadbir dan diagihkan kepada 6 lembaga. Tiap-tiap lembaga mengandungi 5 orang ahli. Badan-badan tersebut meliputi tentera laut, tentera berjalan kaki, tentera berkuda, tentera bergajah, tentera berkereta kuda dan tentera berkenderaan yang membekalkan alat-alat senjata. Tenteranya juga terdiri daripada berbagai kelas masyarakat dan bertugas semasa berlaku peperangan sahaja. Tenteranya dibayar gaji tetap. Arthasastra pula menggambarkan bahawa terdapat juga jururawat-jururawat dan doktor-doktor yang ikut serta dalam peperangan untuk membantu tentera yang tercedera. Di Mohenjo Daro dan Harappa dibina kubu dengan dinding yang tingginya 400 meter panjang dari utara ke selatan dan lebarnya ½ km. Tembok kubu Harappa dibuat daripada batu lumpur dengan batu terbakar yang tebalnya 18 meter. Sebenarnya di setiap bandar dalam Tamadun Indus dibina kubu yang kuat untuk melindungi bandar daripada musuh.

Tamadun China
Pada dasarnya negeri China adalah sebuah negeri ketenteraan. Pada zaman awal, Raja Shang sentiasa berperang kerana beliau beranggapan perang sebagai kejadian yang menguntungkan raja dan negaranya. Kemenangan dalam peperangan menjadikannya kaya dan berkuasa. Kadang kala Raja Shang menawan musuhnya sebagai korban kepada dewanya. Tentera Shang terdiri daripad tentera berjalan kaki dan berkereta kuda. Dinasti Shang kemudian digulingkan oleh Wu Wang dari Dinasti Chou pada tahun 1027SM kerana kezaliman raja Shang terakhir iaitu Shang Chau Hsin. Semasa pemerintahan kerajaan Chin, mereka berperang menggunakan angkatan tentera berkuda dan tentera berjalan kaki dan bukan kereta kuda untuk berperang. Pada masa awal pemerintahan Shih Huang Ti, beliau telah mengarahkan askar mencari alat-alat perang di dalam setiap rumah. Semua alat itu dirampas dan dihantar ke ibu kota Siang Yang dan dileburkan menjadi loceng besar dan patung besi. Melalui cara itu Shih Huang Ti berharap rakyatnya atau wakil lindungan tidak akan melancarkan pemberontakan terhadap kerajaannya malah kerajaan pusat cuba menetapkan satu sistem monopoli dalam kuasa tentera. Tenaga buruh bagi tentera diperolehi dari sistem kerahan dalam berbagai-bagai daerah tentera yang dikatakan sebagai Chun. Apabila kerajaan Chin hendak mengerahkan askarnya, beliau mengambil golongan pemimpin tentera dalam Chun tersebut. Kerajaan pusat juga melantik pegawai sebagai pemimpin tentera bagi kempen peperangan. Dari segi taktik peperangan, Shih Huang Ti berperang menggunakan taktik orang Tartar (ganas),dan menggunakan tentera berkuda. Beliau juga telah mengumpulkan penjahat dan dijadikan askar dan dihantar berperang ke sempadan. Beliau juga telah membina rangkaian jalan tentera dan terusan untuk memudahkan pergerakan/serangan.
Bagi mempertahankan negerinya dari ancaman luar terutamanya orang tartar/Monggol, Shih Huang Ti telah membina tembok yang dikenali sebagai Tembok Besar Negeri China. Tembok ini dibina dari tahun 228SM hingga 210SM yang merentasi bukit bukau dan lembah. Panjang tembok ini ialah 2250 batu dengan ketinggigan 15 kaki hingga 20 kaki. Tembok ini dibina lengkap dengan menara pengawal. Terdapat sebanyak 20,000 menara pengawal. Setiap satunya di tempatkan sepasukan tentera yang mengandungi 100 orang. Mereka mengawal dengan menggunakan panah. Di samping menara pengawal yang besar tadi, terdapat juga menara pengawal yang lebih kecil sebanyak 10,000 buah. Alat-alat peperangan yang digunakan di China ialah panah, pedang, lembing dan perisai. Pada zaman Monggol memerintah China, Marco Polo yang melawat China pada abad ke-13 melaporkan bahawa China menggunakan serbuk letupan dalam peperangan.Bagi menguatkan ketahanan fizikal, orang China menjalanii latihan ketenteraan termasuk seni mempertahankan diri secara tradisional.

Tamadun Melayu
Kerajaan-kerajaan Melayu juga mempunyai angkatan tentera yang kuat terutama kerajaan-kerajaan yang terkenal dengan perluasan empayarnya seperti Srivijaya, Majapahit, Melaka Acheh dan Funan. Srivijaya mempunyai angkatan laut yang kuat. Kerajaan ini menggunakan angkatan lautnya untuk memaksa kapal-kapal dagang singgah di pelabuhannya. Dalam aspek pertahanan ini, organisasi tentera yang ditubuhkan oleh Srivijaya dipanggil Orang Laut. Orang Laut melindungi pedagang dari serangan lanun. Orang Laut inilah juga yang melindungi Parameswara ketika menyelamatkan diri ke Tanah Melayu dari serangan Majapahit. Dengan angkatan tentera yang ramai, Srivijaya telah menawan beberapa buah kerajaan di utara Tanah Melayu dan Sumatera. Kerajaan Srivivjaya telah mewujudkan satu unit pentadbiran ketentraan yang diketuai oleh seorang panglima bergelar pratisava.
Kerajaan Melaka semasa pemerintahan Parameswara, telah menubuhkan organisasi tentera yang dipanggil Orang Laut. Tugasnya ialah untuk melindungi pedagang dari lanun. Pada peringkat awal Melaka ditubuhkan, Melaka sering diancam oleh Siam dan Majapahit. Bagi mempertahankan Melaka dari ancaman-ancaman luar, Parameswara telah meminta perlindungan dari Negeri China. Beberapa jawatan diwujudkan dalam pentadbiran Melaka untuk menjamin keselamatan negeri Melaka. Jawatan Bendahara dalam kerajaan Melaka berfungsi sebagai ketua angkatan tentera, sementara Laksamana pula merupakan ketua angkatan laut. Temenggong dipertanggungjawabkan menjaga keamanan dan keselamatan dalam negeri dengan bantuan pasukan keselamatan. Kekuatan tentera Melaka terutama semasa di bawah Bendahara Tun Perak membolehkan Melaka meluaskan empayarnya meliputi beberapa buah kawasan di Tanah Melayu dan Sumatera.
Majapahit juga pernah muncul sebagai sebuah kerajaan yang kuat dirantau ini. Dengan angkatan tentea yang besar dan kuat, kerajaan ini telah memperluaskan empayarnya dengan menawan beberapa buah kerajaan di Tanah Melayu, Kalimantan, Sumatera, Jawa dan Bali. Kerajaan Funan pula memperluaskan empayarnya dengan menawan Indo-China, Siam, Langkasuka dan utara Tanah Melayu. Alat-alat yang digunakan dalam pertahanan di Alam Melayu ialah keris, tombak dan pedang. Perahu dan kapal turut membantu membawa angkatan laut.Bagi menguatkan ketahanan mental dan fizikal, silat merupakan cara mempertahankan diri secara tradisional.

Tamadun Barat
Di Barat, ketahanan diri dan fizikal diperolehi melalui latihan ketenteraan yang berdisiplin. Latihan dalam tempoh tertentu diberi secukupnya sebelum diambil bertugas sebagai tentera. Latihan yang diberi termasuklah latihan bermain pedang, memanah dan menunggang kuda. Peralatan tentera yang digunakan lebih canggih seperti meriam (seperti Portugis gunakan untuk menyerang Melaka), perisai, pedang, senapang bersumbu, panah, pakaian seragam perang (termasuk baju besi, topi, kasut). Pasukan tentera dibahagikan kepada batalion yang terdiri daripada tentera darat dan laut. Alat yang digunakan semasa berperang ialah kuda (bagi tentera berkuda) dan kapal laut (bagi angkatan laut). Kubu-kubu pertahanan banyak didirikan. Dari segi organisasi, orang Norman terkenal dengan pasukan ‘knight’ (memakai baju besi seluruh tubuh termasuk muka). Pasukan knight juga teridiri daripada kaum bangsawan. Orang Norman yang berasal dari Britain itu memang terkenal dengan tentera berkudanya. Manakala orang Viking yang berasal dari Norway, Sweden dan Denmark merupakan pelaut dan pahlawan yang terkenal. Mereka mula belayar ke Barat pada abad ke-9 TM untuk mencari daerah baru. Orang Viking selalunya dikaitkan dengan kapal dan laut. Kapal mereka dikenali sebagai ‘knorr’ digunakan oleh orang Viking untuk ekspedisi perdagangan. Dengan itu organisasi pertahanan orang Viking dikenali sebagai perahu atau kapal.
Satu lagi cara untuk menguatkan ketahanan mental dan psikologi orang Barat ialah dengan bersumpah dan berjanji. Ini dapat dilihat dalam Perang Salib yang berlaku antara orang Krisitian dengan orang Islam pada akhir abad ke-11 TM. Sebelum melancarkan serangan, orang-orang Kristian telah bersumpah untuk merampas kembali Makam Suci (Holy Sepulchre) untuk mendapatkan kembali Baitul Maqdis yang ditawan oleh tentera Islam pada tahun 673 Masihi. Di atas alasan untuk masuk/menziarahi Baitul Maqdis semakin sukar (menurut ajaran mereka, menziarahi tanah suci adalah cara untuk mendapatkan keampunan dosa dan untuk masuk syurga), telah menaikkan semangat untuk berjuang menentang orang Islam. Pihak gereja telah berjanji akan membebaskan mereka dari membayar cukai, memberi pengampunan dosa, dan akan dibebaskan dari penjara jika mereka pergi berjuang menentang orang Islam.

Sistem Ekonomi Tamadun Arab

2009-03-31T06:53:00.002-07:00

Di semenanjung Tanah Arab, pertanian dan perdagangan merupakan kegiatan ekonomi yang utama. Ini dapat dilihat di Yaman (Selatan Arab). Pada zaman sebelum kedatangan Islam lagi, Yaman telah muncul sebagai sebuah negara yang maju dalam pertanian. Tanahnya yang subur ditambah lagi dengan pembinaan Empangan Maarib menjadikan Yaman sebagai pengusaha pertanian yang maju sekali. Berbagai jenis buah-buahan ditanam. Yaman juga ada mengusahakan bidang pertukangan. Yaman telah mengeksport bulu biri-biri, kulit binatang, patung-patung berhala dan buah tamar melalui pelabuhan-pelabuhan Adanah dan Aden ( di Yaman), Ubullah dan Siraf ( di Teluk Parsi) dan Syuaibah (di Laut Merah). Barang-barang importnya terdiri daripada batu permata, garam, emas, sutera ( dari Teluk Parsi) dan rempah (dari Habsyah). Selain dari Yaman, perniagaan juga wujud di Hirah dan Mekah ( Mekah terkenal dengan pasar-pasar Zul Majaz, Ukaz dan al-Majannah). Sebenarnya, pada peringkat awal, ekonomi tanah Arab dipegang oleh orang Yaman. Mereka memasarkan hasil-hasil dari Hadhramaut, Zofar, India dan membawanya ke Syam dan Mesir. Walau bagaimanapun, mulai abad ke-6 M, kedudukan mereka diambilalih oleh orang-orang Hijaz yang menjadikan Mekah sebagai pusat perdagangan yang baru kerana Yaman masa itu telah dijajah oleh Habsyah/Rom dan kemudiannya oleh Parsi menyebabkan perdagangan di laut dikuasai oleh mereka manakala perdagangan di darat berpindah ke tangan orang-orang Mekah. Pedagang-pedagang Hijaz itu menbeli barang-barang dari Yaman dan Habsyah, kemudian dijual di pasar-pasar Syam dan Mesir. Walau bagaimanapun, Mekah juga mempunyai barang-barang dagangannya sendiri seperti berhala yang dijual pada musim haji. Perdagangan Hijaz dijalan kan pada dua musim. Pada musim panas mereka berdagang ke utara seperti ke Syam, manakala pada musim sejuk mereka berdagang ke selatan iaitu ke Yaman.
Perdagangan melalui laut telah membawa orang Arab sampai ke India dan China. Kerajaan-kerajaan Saba’ dan Himyar di Yaman mempunyai armada yang besar untuk membawa barang-barang perniagaan dari India, China, Somali dan Sumatera ke pelabuhan-pelabuhan Yaman. Perniagaan di tempat-tempat tersebut dimonopoli oleh mereka. Barang-barang dagangan yang dibawa balik dengan kapal telah dikumpulkan di Yaman, dibawa ke Hijaz dan ke Syam untuk dipasarkan ke Eropah menggunakan jalan darat (sistem kafilah). Kebijaksanaan orang Yaman berniaga atau menyimpan rahsia perniagaan terbukti dengan sangkaan orang Barat bahawa barang-barang yang didagangkan itu datangnya dari Yaman sendiri. Golongan Badawi yang mendiami kawasan padang pasir (kawasan pedalaman) bergantung hidup kepada hasil ternakan seperti unta, kambing, biri-biri, keldai dan kuda. Bagi yang tinggal berhampiran dengan kawasan subur (wadi) mereka menanam kurma, jagung, delima, zaitun, gandum dan sayur-sayuran. Mereka mengamalkan sistem barter dalam urusan perdagangan. Bagi mendapatkan pakaian dan makanan, mereka menukarkannya dengan binatang ternakan mereka. Dalam keadaan-keadaan tertentu, mereka merompak barang orang lain untuk memenuhi keperluan mereka. Pendek kata ekonomi di kalangan orang Badawi adalah setakat sara diri sahaja. Satu lagi barang dagangan yang menjadi sumber ekonomi Arab ialah penjualan hamba. Hamba ini adalah dari bangsa Arab dan bukan Arab.

Sistem Ekonomi Tamadun China

2009-03-31T06:53:00.001-07:00

Pada zaman Dinasti Shang (1500-1100SM), jelai dan gandum merupakan bijirin utama di tanam di negara China. Petani juga memelihara lembu, kerbau, kuda, dan kambing. Kemajuan dalam bidang ekonomi di negara China dapat dikesan semasa dinasti Chou dan Han. Tamadun awal China di Lembah Sungai Hwang Ho menampakkan kegiatan pertanian yang pesat. Di situ ditanam dengan sekoi, barli, padi dan gandum. Pada zaman Dinasti Chou, terdapat sistem pengairan dan latan pertanian yang diperbuat daripada besi. Mereka juga mengusahakan penternakan seperti lembu, Khinzir, kambing dan ulat sutera. Pada mulanya kegiatan ekonomi itu dilakukan sebagai sara diri tapi kemudian menjadi komersil apabila industri tenunan telah wujud. Mereka mengusahakan tekstail dan bulu secara komersil.
Pada zaman Dinasti Chin, sistem timbang dan sukat mula digunakan. Kemajuan dalam sistem pengairan dan penggunaan baja telah menambahkan pengeluaran bijirin seperti beras, gandum, barli dan sekoi. Maharaja Han Wu Ti dari Dinasti Han telah membina tempat menyimpan padi, membuat terusan (yang menghubungkan Sungai Yangtze dengan Sungai Barat), parit dan tambak bagi mengawal banjir. Dinasti Han juga telah membuat dasar memindahkan penduduk untuk membangunkan kawasan yang kurang subur di wilayah-wilayah utara dan sempadan Mongolia. Pada tahun 198SM seramai 100,000 orang terlibat dalam pemindahan ini. Perusahaan yang dijalankan ialah membuat tembikar, barangan ukiran daripada kayu, gangsa dan jed serta menenun tekstil dan bulu.
Pada zaman Dinasti Han, China menjalin hubungan perdagangan dengan India, Mesir, Mesopotamia dan Rom. China mengeksport sutera, tembikar, barang-barang ukiran daripada kayu, gangsa , kulit binatang, kertas dan jed. Barang-barang buatan tangan China mendapat permintaan yang menggalakkan dari luar negeri. Sutera dieksport ke Rom dengan jumlah yang banyak. Selain dari Rom, sutera China juga dieksport ke Asia Tengah, Siberia dan Timur Tengah. Barang-barang importnya pula ialah gading dan kuda baka baik (dari negara-negara tropika), kaca, kain bulu dan linen (dari Asia Barat), alfalfa dan anggur (dari Asia Tengah), mutiara dan karang-karangan (dari Laut Merah). Sebenarnya, China lebih banyak mengeksport dari mengimport, menyebabkan China bertambah kaya.

Sistem Ekonomi Tamadun India

2009-03-31T06:46:00.004-07:00

Kegiatan ekonomi utama ialah pertanian, perdagangan dan perusahaan. Pada zaman tamadun awal di Lembah Indus, tanaman kapas diusahakan. Kemudian muncul perusahan memintal kapas. Di kawasan Harappa penduduk telah menanam barli, kacang, gandum dan kapas. Mereka juga menternak ayam, kambing, kerbau, unta, gajah , anjing dan khinzir.Roda digunakan sebagai kincir air untuk mengangkut air dari sungai. Empayar Maurya di bawah Chandragupta Maurya telah membenarkan petani-petani menggunakan tanah milik kerajaan untuk kegiatan pertanian dan 1/3 daripada hasil perkapita mestilah diserahkan kepada kerajaan. Beliau juga membina sistem pengairan untuk meningkatkan lagi pengeluaran hasil pertanian. Semasa pemerintahan Asoka, sistem ekonomi diperkemaskan lagi dengan menyuruh golongan Sudra membersihkan tanah baru untuk dijadikan kawasan pertanian.
Perusahaan utamanya ialah menenum kain kapas, pertukangan gangsa, tembaga, emas, perak dan tembikar (tanah liat). Di peringkat antara bangsa, India telah membuat hubungan perdagangan dengan Mesopotamia, Parsi, Saurashtra, Rajasthan, Afghanistan, Tibet,dan Asia Tengah. India telah mengimport kulit siput (dari Saurashtra dan Deccan), gangsa (dari Parsi), perak , firus, dan lapis lazuli (dari Parsi dan Afghanistan) dan batu jed (dari Tibet dan Asia Tengah). Kain tenun merupakan eksport utama tamadun ini di samping alat-alatan daripada gangsa, emas, tembaga, perak dantanah liat. Pada zaman Maurya, perdagangan peringkat antara bangwsa bertambah aktif. Perdagangan melibatkan negara-negara Greek, Ceylon, Timur Tengah, China dan Asia Tenggara. Perdagangan dengan Asia Barat ialah melalui laut. Perlombongan turut diusahakan seperti emas, perak dan tembaga. Di laut mereka mengusahakan kutipan mutiara, berlian dan garam. Orang India Selatan merupakan peniaga yang giat menjalankan perniagaan dengan dunia luar.

Tamadun Greek / Yunani

2009-03-31T06:46:00.003-07:00

Greek merupakan sebuah negara yang terletak di kawasan Laut Mediterranean dengan muka bumi yang bergunung ganang. Sebahagian kecil sahaja dari kawasannya boleh diusahakan pertanian. Di dataran-dataran yang sempit mereka mengusahakan tanaman jagung, anggur dan zaitun. Di lereng-lereng gunung mereka menternak kambing dan biri-biri. Menjelang abad ke-4, Athens (Greek) terpaksa mengimport 75 peratus daripada gandum yang digunakannya. Gandum dan ternakan datangnya dari Thrace dan kawasan Laut Hitam. Athens mengimport ikan, daging bergaram,buah-buahan, arak , bahan galian, kain bulu, pakal yang dibuat daripada damar untuk menutup celah-celah papan dan fleks. Dari timur dibawa bahan-bahan mewah dan hamba. Athens pula mengeksport minyak zaitun, perak, batu marmar, bahan buatan dan lukisan. Dengan keadaan muka bumi yang menyempitkan peluang pertanian, orang Athens beralih kepada laut menjadi pedagang. Keadaan berbeza dengan di Sparta. Orang Sparta tidak digalakkan berdagang walaupun buminya subur.dan mempunyai hasil galian bijih besi kerana mereka lebih condong untuk melatih warganya dalam bidang ketenteraan.

Sistem Ekonomi Tamadun Rom

2009-03-31T06:46:00.002-07:00

Rom mengusahakan bidang pertanian dan perdagangan. Dalam bidang pertanian, iklimnya membolehkan negara ini mengusahakan tanaman gandum,. anggur dan zaitun. Akueduk (saliran air) dan empangan telah dibina. Mereka juga menternak biri-biri dan kambing. Dari segi perdagangan, Rom merupakan pusat perdagangan yang penting dan maju terutama ketika di bawah pemerintahan Maharaja Augustus iaitu apabila wang syiling digunakan. Rom menjadi pusat perdagangan antarabangsa yang sibuk, mengimport sutera dan lada putih dari China, mutiara, kosmetik, minyak wangi, batu permata, kulit penyu, rempah ratus, pokok jati, ebony, lada hitam, sutera China dan tekstil dari India . Dari Timur Afrika dibawa gading, emas, bulu binatang, batu ambar, lilin dan hamba pula dibawa dari Rusia dan Jerman. Dati Britain dibawa timah hitam, besi, tiram dan anjing perburuan. Gelas yang tebaik dibawa dari Mesir atau sidon di Phoenicia. Dari Sepanyolmkapal-kapalnya membawa logam, emas, perak, bahan pencelop, linen dan minyak zaitun. Afrika Utara menghantar hamba, serbuk emas, batu marmar Afrika, gading dan binatang liar untuk pertunjukan. Asia Kecil dan Syria membekalkan kain bulu, fabrik, permaidani, kain bertekat, barang-barang kulit dan keluli. Industri dijalankan oleh beberapa orang artisan tempatan yang memiliki kedai-kedai sendiri. Rom telah mengeksport wain, gelas, emas dan kain linen .

Sistem Ekonomi Tamadun Barat / Eropah

2009-03-31T06:46:00.001-07:00

Di Eropah, pada zaman Pertengahan Awal atau Zaman Gelap (500-1050M) perkembangan ekonominya merosot sekali tapi mulai pulih pada penghujung zaman Pertengahan (1050-1300M). Ketika itu orang gasar telah membuka kawasan baru untuk petempatan dan pertanian. Akibatnya ialah berlaku perubahan dalam bidang ekonomi dengan bertambahnya penduduk, bandar-bandar baru berkembang, perdagangan maju dan wang digunakan dengan meluas menggantikan sistem barter. Pertanian dan ternakan yang diusahakan secara sara diri telah berkembang secara komersial. Kehadiran kuasa Islam di Afrika Utara pula telah meningkatkan perdagangan antara bangsa. Perang Salib yang berlaku di Timur Tengah selama 200 tahun telah membuatkan masyarakat Eropah bersatu. Keadaan ini telah mengukuhkan kedudukan raja dan raja telah memerosotkan kedudukan golongan bangsawan dan gereja Feudalisme sebenarnya telah berkembang secara beransur-ansur pada tahun 900-1300M di Eropah). Pada zaman Pertengahan Lewat ekonomi Eropah merosot kembali. Ketika Eropah mengalami zaman Renaisssance/Zaman Pemulihan (revolusi intelektual berasaskan pemulihan ilmu pengetahuan tamadun purba Yunani dan Rom antara tahun 1350-1550M),perdagangan telah wujud antara Itali Utara dengan pedagang Islam di Iskandariah dan Baghdad. Ini bermakna ketika itu perdagangan antara bangsa telah rancak dijalankan. Selepas gerakan Renaissance, sistem ekonomi kapitalis semakin penting.
Akibat dari gerakan Reformation ( gerakan pembaharuan agama yang berlangsung antara tahun 1517 hingga pertengahan kedua kurun ke-16) yang melanda Eropah , golongan menengah memperolehi banyak harta rampasan tanah gereja. Golongan pedagang yang sebelum itu tertekan dengan undang-undang gereja ( gereja melarang pinjaman wang berdasarkan faedah) kini telah berupaya bergiat dalam perdagangan apabila amalan riba dibenarkan. Apabila pedagang bertambah kaya, muncullah golongan kapitalis ( golongan yang ada modal untuk dilaburkan). Mereka terdiri daripada pemilik kilang, tanah dan lombong. Mereka ingin mendapat keuntungan dari pelaburan mereka di kawasan-kawasan baru. Mereka telah menaja beberapa ekspedisi untuk menjelajah di kawasan luar Eropah. Sehubungan dengan penubuhan negara-negara bangsa, raja-raja bangsa telah mengamalkan suatu dasar ekonomi baru yang dikenali sebagai Mercantilisme. Mercentilisme ialah sistem yang mementingkan kekayaan dan dalam usaha itu ia membawa kepada penguasaan koloni, pembebasan individu daripada kongkongan abstemiouness (kesederhanaan) dan ‘accesticm’ yang mendominasi pemikiran zaman pertengahan. Pada awal zaman Pertengahan (500-1000M) adlah menjadi satu kesalahan mengumpul kekayaan. Dalam ekonomi wang atau kapitalisme (Mercantilisme), pengumpulan wang tidak dapat dielakkan. Perkembangan ini adalah sesuatu yang baru berbanding dengan zaman Pertengahan yang menyeru kepada kesederhanaan. Pemikiran St.Augustine melalui ‘City of God’ mendominasi fikiran masyarakat Eropah untuk satu jangka masa yang lama. Sebaliknya zaman Renaissance telah menyemai ciri-ciri individualisme, humanisme, kritikal yang menghalalkan pengumpulan kekayaan. Raja-raja negara bangsa mula menjadi pelopor perkembangan kapitalisme untuk mengukuhkan kedudukan mereka. Di bawah dasar ini setiap negara bangsa mula berlumba-lumba untuk mengumpul kekayaan. Kekuatan sesebuah negara ditentukan oleh jumlah emas dan perak yang dikuasai. Pemimpin negara pada zaman ini mempercayai yang kekayaan dapat menjamin politik. Untuk tujuan tersebut, pelayaran-pelayaran ke seberang laut digalakkan oleh raja-raja negara bangsa. Permulaan pelayaran-pelayaran ini telah memulakan sejarah dunia Eropah.
Penemuan-penemuan kawasan baru ini telah memulakan persaingan di kalangan negara bangsa untuk mengukuhkan kedudukan dan supremasi mereka. Ini membawa kepada pengenalan beberapa akta dan undang-undang. Antaranya Akta Perkapalan 1650, ‘Apprentice Act’ 1563, ‘Poor Law’ 1600 dan lain-lain. Kesemuanya bermotif untuk melindungi industri dan perkapalan negara induk daripada persaingan negara-negarajiran. Ini menyebabkan peperangan menjadi satu fenomena biasa pada zaman ini. Penemuan-penemuan geografi ini juga membawa kepada kemerosotan bandar-bandar Itali seperti Venice dan Genoa. Sebaliknya negara-negara di blok Atlantik mula menjadi penting. Antaranya ialah negara Sepanyol. Portugal, England, Perancis dan Belanda. Selari dengan perubahan-perubahan dari segi erbandaran yang berlaku di Eropah, peranan nstitusi bank juga turut berubah. Pada awal zaman Pertengahan,urusan bank adalah secara eksklusif menopoli bandar Itali. Selepas tahun 1500, bangsa Perancis, Inggeris dan Jerman menyertai Itali dalam merebut peranan ini. Pelayaran-pelayaran ke seberang laut ini seterusnya mencetuskan perebutan untuk menguasai tanah jajahan antara negara-negara Eropah untuk membina empayar di merata dunia. Sepanyol mula membina empayarnya di barat, Portugas pula bertindak ke timur. Pada tahun 1494 Pope membuat garisan dalam peta dunia membahagikan tanah-tanah untuk kuasa Portugal dan Sepanyol melalui Perjanjian Tordessillas. Namun begitu cara ini tidak berjaya menyelesaikan perselisihan mereka, sebaliknya permusuhan negara-negara Eropah berlanjutan. Sesungguhnya perubahan-perubahan dalam bidang ekonomi ini telah menyediakan Eropah untuk bergerak ke zaman yang lebih mencabar pada abad-abad seterusnya. Berhubung dengan penjelajahan kuasa-kuasa Eropah ke Asia Tenggara, beberapa faktor telah mendorong mereka berbuat demikian. Antaranya ialah kewujudan zaman Rennaissance di Eropah itu sendiri telah menimbulkan rasa ingin tahu di kalangan bangsa Eropah terhadap dunia luar. Begitu juga dengan kesan Perang Salib iaitu apabila pengaruh tamadun Islam meresapi tamadun Eropah menyebabkan bangsa Eropah bersemangat untuk menjelajah. Penawanan Konstantinople oleh orang-orang Turki pada tahun 1453 telah menyekat perjalanan orang-orang Kristian ke timur telah menimbulkan azam kepada mereka untuk mencari jalan baru dan memecahkan monopoli perdagangan orang-orang Islam dan saudagar Itali.

Sistem Ekonomi Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T06:46:00.000-07:00

Kerajaan-kerajaan awal di Alam Melayu tediri daripada kerajaan agraria (kerajaan ini terletak di kawasan pedalaman dan sungai-sungai utama yang ekonominya berasaskan pertanian) dan kerajaan maritim ( kerajaan yang terletak di pesisiran pantai yang memberi tumpuan kepada perdagangan dan kegiatan yang berkaitan dengan laut).
Kerajaan agraria (seperti Kerajaan Dvaravati di Lembah Sungai Chao Phraya, Kerajaan Funan di Lembah Mekong dan Kerajaan Angkor di Lembah Mekong) menghasilkan hasil pertanian (seperti padi) , hasil hutan (seperti damar, kapur barus, rotan, pencelup) dan perlombngan.Perdagangan dijalankan secara tukar barang.
Kerajaan maritim pula memperolehi barangan dari kerajaan agraria dan kemudiannya menjalankan perdagangan entrepot. Perdagangan antarabangsa dijalankan melalui pelabuhan entrepot seperti pelabuhan Oc-eo di Funan, pelabuhan Ko-ying di Sumatera dan pelabuhan lembah Bujang di Kedah. Barangan yang didagangkan ialah rempah ratus, hasil hutan, cendana, damardan ubat-ubatan. Perdagangan dijalankan secara tukar barang dengan pedagang India, China, Arab dan Eropah.
Kerajaan Kedah Tua menjalankan kegiatan ekonominya melalui pelabuhannya di Lembah Bujang. Pelabuhan ini mengumpulkan barang dagangan tempatan seperti hasil hutan, pertanian dan perlombongan. Kerajaan ini membuat hubungan perdagangan dengan China (barang seramik), Timur Tengah seperti Arab, Parsi (barangan gelas kaca dan manik) dan India.
Kerajaan-kerajaan lain yang menjalankan aktiviti perdagangan ialah Srivijaya, Majapahit dan Melaka apabila kerajaa-kerajaan tersebut menguasai jalan laluan timur-barat iaitu Selat Melaka dan Selat Sunda.

Sistem Ekonomi Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T05:53:00.010-07:00

Kegiatan ekonomi utama ialah pertanian, perdagangan dan perusahaan. Pada peringkat awal, masyarakat dalam tamadun Mesopotamia mengusahakan tanah untuk kegiatan pertanian (sememangnya Lembah Tigris dan Euphrates amat subur untuk pertanian), mereka menanam gandum dan barli. Di kawasan tanah tinggi mereka nenanam bijirin. Tanaman utama ialah jagung, kurma, sayuran-sayuran (bawang putih, daun salad, bunga bawang, kunyit, ubi sengkuang, lobak, thyne dan lobak putih). Bajak digunakan dalam kerja-kerja pertanian. Tambak dibina untuk mengelakkan banjir.Pada peringkat awal iaitu sebelum mereka mengenal teknologi moden, mereka mengisar menggunakan tangan..Mereka juga menternak kambing biri-biri, lembu, kerbau dan keldai. Keldai digunakan untuk kenderaan. Di samping itu mereka juga menangkap ikan menggunakan kail dan jala. Dari segi perusahaan, Mesopotamia mengusahakan tembikar, pertukangan kayu, membuat patung, membuat alat-alat perhiasan, membina kapal dan pakaian. Kegiatan ekonomi pada peringkat awal hanyalah untuk menyara diri mereka sendiri. Konsep sara diri di sini bermaksud mengusahakan pertanian dan ternakan untuk menyara diri dan keluarga sendiri dan tidak diperdagangkan. Apabila tanah pertanian itu diusahakan secara giat iaitu apabila mereka telah menggunakan bajak, membina tambak dan membuat sistem pengairan, hasil bertambah dan apabila mereka mula membuat perhubungan dengan orang luar dan memerlukan barang yang tidak terdapat di tempat mereka, perdagangan mula dijalankan... Konsep komersil mula mengambil tempat. Barang-barang dagangan dijual kepada orang padang pasir yang berpindah randah. Pada mulanya mereka menggunakan sistem barter (tukar barang) tetapi apabila mereka telah pandai menggunakan wang perak, perdagangan menjadi bertambah pesat dan di sini sistem komersil digantikan dengan perdagangan. Konsep perdagangan merujuk kepada sistem perniagaan yang melibatkan orang luar atau peringkat antara bangsa. Mesopotamia membuat hubungan dagang dengan India,Mesir dan Mediterranean. Barang-barang eksportnya ialah kain, barang kemas dan senjata. Import utama Mesopotamia ialah kayu balak, logam dan batu ( dari Mesir), tembaga (dari Turki dan Parsi), walnut, gam dan emas.

Sistem Ekonomi Tamadun Mesir

2009-03-31T05:53:00.009-07:00

Kegiatan ekonomi utama ialah pertanian, perdagangan dan perusahaan. Mesir terkenal dengan kegiatan pertanian kerana Lembah Sungai Nil memberikan tanah yang subur dan anugerah Allah yang tidak ternilai memandangkan kawasan sekitarnya yang lain merupakan kawasan padang pasir yang tidak memberikan apa-apa hasil. Pada mulanya penduduk tamadun Sungai nil ini mengusahakan rami, gandum, barli, fleks, sayur-sayuran, kacang, lobak, kurma, menanam pokok pyprus (untuk membuat bot, tali dan sender), ternakan kambing, biri-biri dan lembu hanya untuk sara diri. Lama kelamaan kegiatan ini bertukar menjadi komersil apabila hasil bertambah hingga melebihi keperluan diri dan keluarga. Ini berlaku apabila mereka mula menggunakan teknologi dalam bidang ekonomi ini. Bagi menambahkan hasil, bajak,dan syaduf (alat mengangkut air dari Sungai Nil) digunakan. Terusan bagi mengairi tanaman juga dibina. Perusahaan utama yang dijalankan ialah pembinaan kapal, menguari, membuat bir dari barli dan wain dari anggur, membuat tembikar, gelas dan membuat kain dari rami. Perlombongan tembaga juga diusahakan. Pada mulanya perniagaan dijalankan melalui sistem barter, kemudian berkembang kepada perdagangan hingga ke peringkat antara bangsa menggunakan jalan darat (melalui Sinai) menggunakan sistem kafilah dan jalan laut.. Mesir telah mengeksport gandum, kain linen, tembikar, barang-barang kemas dan mengimport kayu perabut (kayu gergaji), emas, perak,dan gading. Urusan perdagangan dijalankan dengan Babylonia,Syam, Crete (Yunani), Afrika, Asia dan Rom.

Pembangunan Ekonomi Tamadun Mesopotamia

2009-03-31T05:53:00.008-07:00

Mesopotamia membuat perhubungan perdagangan dengan kawasan berdekatan menggunakan jalan darat iaitu menggunakan keldai, manakala hubungan dengan negara luar seperti India dan Mesir melalui jalan perhubungan laut. Sejak tamadun awal lagi, Mesopotamia memang terkenal sebagai pencipta roda yang pertama dan membuat kapal layar. Sungai juga merupakan jalan pengangkutan untuk ke utara. Dalam urusan perniagaan, mata wang syiling tidak digunakan tetapi menggunakan ketul-ketul perak (nilai berdasarkan berat). Emas juga digunakan (nilainya 15 kali ganda dari perak). Sistem bank telah wujud dalam tamadun Mesopotamia dan urusannya dijalankan di rumah berhala. Kadar faedah/bunga dikenakan sebanyak 20%. Mesopotamia juga mengenakan cukai ke atas hasil ekonomi dan pedagang-pedagang. Cukai kerajaan dibayar di rumah berhala dan cukai boleh dibayar dalam bentuk barang dan ia disimpan di dalam stor yang disediakan berhampiran rumah berhala.

Pembangunan Ekonomi Tamadun Mesir

2009-03-31T05:53:00.007-07:00

Perdagangan banyak dilakukan melalui laut kerana kedudukannya berhadapan dengan Laut Mediterranean. Lagipun, sejak dahulu kala lagi orang Mesir mahir menggunakan jalan air melalui Sungai Nil dan mahir dalam membuat kapal..Buat beberapa lama, orang Mesir hilir mudik di Sungai Nil dengan sampan-sampan (dibuat dari kayu dengan kain layar dan dayung; belayar dengan mendayung) hingga ke Laut Mediterranean. Memandangkan bumi Mesir yang tandus kecuali di Lembah Nil, perhubungan secara darat memang terhad. Pada zaman Kerajaan Purba/Lama, barang-barang diangkut cara darat melalui Sinai (tembaga dan kayu dan dari Nubia dibawa gading, emas, gam wangi dan bulu kasyawari. Pada zaman empayar, kapal-kapal digunakan. Dari selatan dibawa masuk gading, kayu arang, emas, setanggi, celak, baboon, anjing, kera, kulit binatang dan orang asli. Pelabuhan Iskandariah adalah di antara pelabuhan perdagangan utama di Mesir. Mesir memang terkenal dengan limbungan kapalnya. Kemudahan-kemudahan kapal disediakan. Bazar-bazar juga muncul bagi memenuhi keperluan perdagangan. Ketika Mesir diperintah oleh raja-raja Ptolemy, bank-bank telah dimiliknegarakan. Tkstil dan minyak dimonopoli oleh golongan diraja. Semua tanah tanaman jagung dikehendaki membayar cuckai kepada raja.. Pada zaman itu, apa sahaja yang boleh dikenakan cukai telah dikenakan cukai seperti cukai mati, cukai jualan hamba abdi, cukai lembu, cukai pengundian, cukai eksport dan import di pelabuhan.

Pembangunan Ekonomi Tamadun India / Indus

2009-03-31T05:53:00.006-07:00

Sistem pengangkutan pada peringkat awal ialah dengan menggunakan unta, gajah, kuda, keldai iaitu secara kafilah menggunakan jalan darat. Apabila perdagangan berkembang, jalan laut yang menggunakan kapal digunakan. Perdagangan dijalankan dengan Mesopotamia. India terkenal dengan sistem timbangannya yang seragam sejak zaman tamadun awal lagi. Dari segi cukai, pada zaman Asoka dari Dinasti Maurya, Asoka telah memperkenalkan cukai tanah dan cukai ke atas hasil seperti cukai pengeluaran pertanian, cukai pengeluaran barang-barang dagangan, cukai jalan, dan cukai pinjaman. Cukai-cuckai itu ditetapkan dengan kadar tertentu. Misalnya, cukai pengeluaran ditetapkan 1/6 daripada jumlah pengeluaran dan mungkin akan berubah kadarnya. Hasil cukai itu digunakan untuk pembinan sistem pengairan, jalan raya, bangunan-bangunan, tempat-tempat adat di samping sebagai sumber kepada raja.

Pembanunan Ekonomi Tamadun China

2009-03-31T05:53:00.005-07:00

Alat pengangkutan yang digunakan di negara China bagi mengangkut barang-barang ialah kuda dan gajah. China dapat menjalankan perdagangan dengan negara-negara sebelah barat melalui jalan darat yang merentangi Asia Tengah (jalan sutera). Perdagangan melalui jalan laut di selatan dilakukan apabila jalan darat didapati tidak selamat dan China banyak menggunakan jalan laut semasa berdagang dengan Alam Melayu. China juga mengenakan cukai dalam perdagangannya iaitu ketika di bawah pemerintahan Shih Huang Ti. Liu Pang, pengasas Dinasti Han pula telah mengurangkan cuckai-cukai ke atas hasil pertanian dalam usaha menggalakkan perkembangan pertanian. Semasa China diperintah oleh Han Wu Ti dari Dinasti Han, beliau telah mewujudkan kembali sistem monopoli kerajaan atau sistem lesen ke atas pembuatan dan penjualan barang-barang tertentu yang pernah dipraktikkan pada zaman Dinasti Chin. Pada tahun119SM Wu Ti memperkenalkan kembali monopoli kerajaan ke atas garam dan besi yang merupakan kegunaan utama. Beliau kemudian menambah monopoli atau sistem lesen ke atas minuman keras. Maharaja Dinasti Han turut membina jalan raya untuk memajukan bidang ekonomi China. Dari segi penggunan mata wang, pada peringkat awal, china dmenggunakan wang kulit siput. Ekonomi wang yang diperkenalkan pada zaman Dinasti Chou itu telah meningkatkan lagi perdagangan dan kegiatan perindustrian China. Maharaja Shih Huang Ti dari Dinasti Chin pula telah memperkenalkan mata wang dari tembaga. Pada zaman Dinati Han, mata wang yang digunakan ialah wang emas dan perak..

Pembangunan Ekonomi Tamadun Rom dan Greek

2009-03-31T05:53:00.004-07:00

Rom terkenal dengan sistem jalan rayanya yang baik dan ini membolehkan perdagangan berjalan lancar. Di setiap daerah, maharaja membaiki dan membina rangkaian jalan raya yang diturap. Pada zaman Augustus iaitu zaman Rom berada dalam keadaan aman, perdagangan berjalan dengan baik. Perdagangan berlaku antara Laut Hitam dengan Sepanyol. Bandar-bandarnya berbentuk kosmopolitan. Bandar-bandar di Rom menjadi tumpuan pedagang-pedagang dari Syria, Greek, Sepanyol dan Afrika. Laut Mediterranean menjadi lebuh raya penting menghubungkan kawasan tengah Empayar Rom. Pelabuhan-pelabuhan Rom menyediakan limbungan kapal dan kemudahan pelabuhan yang baik untuk kapal-kapal yang berlabuh. Rom telah mengenakan cukai ke atas kawasan-kawasan yang ditawan.

Tamadun Greek
Athens mengenakan cukai import dan eksport yang rendah.. Sebahagian besar perdagangan Athens dilakukan melalui jalan laut kerana jalan-jalan darat ketika itu amat mundur.

Pembangunan Ekonomi Tamadun Arab

2009-03-31T05:53:00.003-07:00

Di Semenanjung Tanah Arab , bazar-bazar tempat menjalankan aktiviti ekonomi telah muncul. Antara yang terkenal di Hijaz ialah Zul Majaz, Ukaz dan al- Majannah. Begitu juga dengan kemudahan-kemudahan pelabuhan di Yaman (pelabuhan Adanah dan Aden), Teluk Parsi (pelabuhan Ubullah dan Sirah) dan Laut Merah(pelabuhan Syuaibah). Orang-orang Arab menggunakan jalan laut untuk berdagang ke India, China dan Asia Tenggara. Di Semenanjung Arab sendiri mereka menggunakan jalan darat cara kafilah (menurut al-Tabari, besarnya satu-satu kafilah itu ialah antara 500 hingga 1,000 ekor unta) kerana muka buminya yang berpadang pasir dan untuk keselamatan. Kafilah-kafilah ini keluar dengan kelengkapan, persediaan dan kewaspadaan yang besar didahului dengan pengintip-pengintip yang lebih dahulu menyelidik keadan-keadaan di jalan, disertai oleh petunjuk-petunjuk jalan dan pengawal-pengawalnya yang menjaga keamanan kafilah-kafilah. Semasa Mekah di bawah pimpinan Qusai bin Kilab, cukai yang dikenali sebagai Rafadah telah dikenakan ke atas orang-orang yang berkemampuan yang datang menunaikan haji. Kutipan cukai itu digunakan untuk memberi makanan kepada orang-orang miskin yang datang menunaikan haji atau lain-lain upacara agama di Kaabah. Satu lagi bentuk cukai yang dikenakan ke atas sesatu puak atau orang perseorangan yang inginkan jaminan keselamatan dipanggil Amwal Muhajjarah. Bayaran itu dikenakan semasa memasuki Mekah untuk mengunjungi Kaabah. Bentuk cukai yang dipanggil Harim pula dikenakan kepada orang asing yang mengerjakan haji. Cukai ini bukanlah dalam bentuk wang tapi mereka dikehendaki memberi beberapa helai pakaian/jubah atau binatang korban. Selain dari cara tersebut, orang Arab juga memperolehi hasil cukai dengan mengenakan bayaran ke atas pedagang-pedagang yang melalui kawasan mereka. Ini banyak dilakukan oleh orang-orang Mekah dan Yamamah kerana tempat tersebut terletak di tengah-tengah jalan perdagangan antara Yaman, Syam dan Hirah.Orang-orang Arab juga mengamalkan riba dalam aspek pinjaman dan berjudi bagi mendapatkan wang cara mudah.

Pembangunan Ekonomi Tamadun Barat

2009-03-31T05:53:00.002-07:00

Di kawasan Barat pula, selepas berakhirnya zaman gelap iaitu menjelang pertengahan kurun ke-15,raja memantapkan kedudukannya dengan mengenakan cukai. Apabila ekonomi berkembang, pelbagai jenis cukai dikenakan. Sebelum zaman gerakan Reformation (1517 hingga ke-pertengahan kedua abad ke-16) telah wujud institusi kewangan. Semasa golongan gereja begitu berkuasa di Eropah, undang-undang gereja telah menetapkan larangan amalan meminjam wang berdasarkan faedah. Ini menimbulkan rasa tidak puas hati di kalangan golongan pedagang . Mereka berasa iri hati terhadap gereja yang memiliki harta dan tanah yang banyak. Mereka bersedia menyokng sebarang gerakan yang dapat mengurangkan kuasa dan kekayaan gereja..Golongan reformis telah bangkit memperjuangkan tuntutan golongan pedagang bagi membenarkan semula amalan riba itu. Perjuangan itu berjaya dan pedagang-pedagang dapat menjalankan perdagangan mereka dengan luas hingga ke tempat-tempat baru (dengan menaja peneroka). Penggunaan wang dalam urusan perdagangan telah memesatkan lagi ekonomi Eropah. Institusi bank telah berkembang pesat di Itali . Bank yang terbesar dikuasai oleh keluarga Medici di Florence. Bentuk pinjaman bank adalah serupa pajak gadai (contohnya, raja meminjam dengan cagaran mahkota permata). Saudagar di bahagian utara Itali yang kaya telah bangun menentang larangan gereja terhadap riba bank.Venice dan Genoa mempunyai bank mereka sendiri yang kemudian membiayai pelayaran-pelayaran penjelajahan. Di Lombardy, England urusan bank antara bangsa telahpun berkembang secara besar-besaran menjelang kurun ke-14. Pada kurun ke-14 dan 15 pusat perdagangan Eropah telah beralih ke utara apabila orang Turki memutuskan sebahagian perdagangan di Venice. Contohnya, di Belanda telah muncul keluarga Fuggers pada kurun ke-16. Mereka paling terkenal dengan perniagaan bank yang merupakan pengasas kepada Bank Rothschilds. Pada tahun 1609 Belanda telah menjadi tumpuan para pedagang. Pada tahun 1694 England mengorak langkah menubuhkan lebih banyak bank.

Pembangunan Ekonomi Tamadun Alam Melayu

2009-03-31T05:53:00.001-07:00

Di Alam Melayu , pelabuhan-pelabuhannya dilengkapi dengan kemudahan-kemudahan asas seperti tempat penginapan, bekalan air, membuat dan membaiki kapal,gudang dan kawasan berniaga. Perdagangan dengan China menggunakan jalan laut kerana jalan darat tidak selamat. Sememangnya perdagangan di alam Melayu ini banyak bergantung dengan jalan perhubungan laut. Bukti-bukti menunjukkan bahawa orang-orang di rantau ini mahir dalam pelayaran dan membuat kapal.Dari segi sistem kewangan, Kerajaan Srivijaya, Majapahit dan Melaka umpamanya telah mengenakan cukai ke atas pedagang yang melalui Selat Melaka dan Selat Sunda dan cukai perniagaan. Pada peringkat awal perdagangan, sistem barter digunakan tetapi kemudian kulit siput geweng dijadikan mata wang. Nilainya bergantung kepada saiz dan jenis siputnya. Selepas itu bahan-bahan logam seperti bijih timah, emas dan perak dalam bentuk ketulan digunakan. Mata wang emas diperkenalkan oleh pedagang-pedagang China, India dan Arab di Melaka pada abad ke-16. Wang Syiling digunakan selepas kedatangan orang-orang asing.